شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۳۵ مطلب در خرداد ۱۳۹۴ ثبت شده است

      عجب شیدا سری ای دل به ایام خزان عمر 

کجا بودی به یادِ یار و عشق جاودان عمر 


مگر دیدی هزارآوا بهاران را به خواب آرد 

پی گل نغمه خوان گردد به ایام خزان عمر 


بسی دلبر بتو خندد که ای رانده ی وامانده 

ننوشیدی تو یک جرعه از آن رطل گران عمر 


برو ای دل به هشیاری  رخ دلبر نخواهی دید 

نه در صبح بهاران و نه در شام زمان عمر 


چو باران در افق بارد بزیر تابش خورشید 

بپا خیز و نظاره کن خم رنگین کمان عمر 


سراسر غفلتی ای دل بزن بانگِ جهان سوزی 

که در آتش کشد جان و گذار بی امان عمر 


مکش من را به راه خود که دلبر خود همی داند

دگر در کف ندارم من بجز فرض و گمان عمر  


به جای من تو زن شانه به زلفِ یار بی همتا 

که من در پیش رو دادم به تابوتی عنان عمر 


شباهنگ در قفس مانده صبا را در خفا بفرست 

که بر گیرد ز من خاکی رساند بر شبان عمر 


@@@#@@@@#@@##########@###

     * شبان عمر = منظور پروردگار است 

            ****************************

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۲۲:۵۸


اشک من چون باده در کامم چکیده از اَلَست 

چشم من گشته سبوی قدسیان می پرست 


ای دل ار دلبر شناسی ور حضورش طالبی 

کنج میخانه نشین با عاشقان می پرست 


قصه ی زلف خمش را کی توانی تو سرود 

باید آن را بشنوی از ساقیان می پرست 


خرقه از دوشت چو گیری به آتش در کِشی

سدره دوزد بهر تو پیر از مغان می پرست 


صوفیا بر سر نهادن تا به کی دستارِ کج 

خیز و دستی برفشان چون بیدلانِ می پرست 


از حدیث کفر و ایمان و فروعِ دین گذر 

رو دمی بنشین به نزد راویان می پرست 


کعبه و بتخانه و دیر و کنشتِ ما یکیست 

گر ندانی تو بپرس از حاجیان می پرست 


محملی کز هر طرف سد کرده راهش قدسیان 

کس ندارد ره بدان جز خاکیانِ می پرست 


گر سخن باور نداری خود در این دریا فکن 

تا کفِ دریا ببینی ماهیان می پرست 


کُلِ ذرات جهان در ذکر و تسبیحی غریب

هر یکی در کار خود چون طوطیان می پرست 


با شریعت نِهه قدم اندر طریق سالکان 

کو بجز حق را نبیند عارفان می پرست 


می مکن ناله ز هجرش چونکه خود باشی حجاب 

تو بمیران نفسِ خود چون باقیان می پرست 


کن قیامت خود بپا اینجا و خود داور بشو 

بهرِخود حکمی بده چون داوران می پرست 


این همه گفتی سخن از می پرستانش دلا 

می پرستی پیشه کن با دلبران می پرست 


بر شباهنگ هرچه گفتند و بگویند آن رواست 

چون به راهِ خود رود با قدسیانِ می پرست 


@@@@##@@@@@@@@@@@@@@@@@


     * سِدره = پیراهنی است سفید تا روی زانو با یقه باز تا پایین سینه و در 

    انتهای چاک کیسه کوچکی دوخته میشد که بنا بر اعتقاد زرتشتیان گنجینه

     کردار نیک ..پندار نیک ..و گفتار نیک است..

          **********************************

                

                

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۱۶:۱۸


          ××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

              به کوی آن گل رعنا سرودی در سحر خوانم

               چو بلبلها به پای گل نشینم شعر تر خوانم

             اگر باد صبا آرد ز ایوان سبا* خطی

               به کنج خلوتم آیم خطش با چشم تر خوانم

            برو هدهد نمی خواهم دگر پیغمبرم باشی

               چو او پا در رکاب آرد سرودش را زبَر خوانم

              یکی آتش به جانم زد به یک زلف چلیپائی*

              که باشد گر مسیحادم من او را هم بشر خوانم

             یکی صدر بنی آدم به معراجی شد و آمد

               به کوی کعبه ی دلها شه شق القمر* خوانم

             ز شرق و غرب این دنیا اگر بر من کشد تیغی

                چو بی اذن خدا باشد همه را بی ثمر خوانم

            دلم پر درد و پرغصه دو چشمم چشمه ی خونبار

                به نزدیک حرم تنها غم هجران سحر خوانم

              شباهنگا برو  زیرا که من چون تو ریا کاری

                 چگونه همچو ترسایان به زُنّاری* کمر خوانم 

  

   * سبا = سرزمین یمن کنونی که ملکه آن زن سلیمان شد

   * زلف چلیپایی = زلفی که بر روی پیشانی به حالت صلیب باشد

   * شق القمر = اشاره به دو نیمه شدن ماه ....    * زُنار = طنابی که کشیشان 

                به کمر میبندند..

             ***************-**********-*--

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۰۳:۱۶


            هان توکل بر خدا کن تو صبور و بردبار

                 تا چو وقتش در رسد دست تو گیرد کردگار

           نا امیدانه مزن دستی به درگاهی دگر

                 چون نباشد هیچ درگاه، درگهِ پروردگار

             گه روی پائین و گه بالا در این چرخ فلک

                گرچه نقشی میکند بازی تو را این روزگار

            گر کنی چشم دلت روشن در این ماتمسرا*

               خوش ببینی روزگاری کو بُوَد آموزگار

            ای که بی چون و چرا روزی بگیرد جان ما

                 وای اگر با قهر گیرد جان ما را جانشکار*

            همتی کن ای دل حسرت کشم دستی برآر

                تا بماند از من و تو نام نیکی. یادگار

            گر تهیدستی چو من جان را به حق تقدیم کن

                 چون در این دنیا نماند هیچ، جز حق ماندگار

            خیز و پا درکش شباهنگ از حریم عاشقان

                 زانکه عاشق کشته گردد در حریمش سربدار


                 * ماتمسرا = کنایه از این دنیای فانی 

                 *جانشکار = کنایه از مرگ

            ************-***************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۰۱:۴۰

           ×××××××××××××××××××××××××××××××

            سحرگاه بلبلی محزون به نزد ما حکایت کرد

                 ز جور نو گلی خاطی دل آزرده شکایت کرد

         بگفتا بهر دیدارش دوصد بُن سینه ام بشکافت

                ولی او خودستایی را ز حد تا بینهایت کرد

         بدیدم با صبا رقصد و زلف از زلف پریشانتر

                برای مرگ ما و دل صبا او را حمایت کرد

         بگفتم این نه دردِ تو که این دنیای دون پرور

              به هر سوته دل و عاشق ستمها بس بغایت کرد

          به دنیا خم مکن سر را که این مایملک ابلیس

                  چو عشق تو شکوفا شد، حسادت بر وفایت کرد

          هزاران عاشقی چون تو به ناحقی بریده سر

                 تو یوسف شو که از شرمش زلیخا را رعایت کرد

           بسی دیدم دراین گلشن که فصل سرد پائیزان

                 به شلاق دَبور* خود چه گلها را که غارت کرد

          دگرکم کن سخن ایدل که این افسانه ها را عشق

                 بسی پیشتر ز تو آن را به شیرینی حکایت کرد

           بگیر چون من شباهنگا به سینه بانگِ یاهو را

                که شاید، جاودان دلبر من و تو را هدایت کرد

                   * شلاق دبور = کنایه از سوزش باد سرد زمستان است..

        ***************************************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۰۰:۵۵

          ((( میگسارِ عشق نوشد باده را با دلبرش  )))

           ============================

   خیز و از باده ی نوشین، ساغری با من بنوش 

                    ای ز خود بیخود شده ی سر بدامان و خموش

     خیز چون ورد سحر ضامن شود در روز حشر

                    هم به مست و هم به رند و هم به پیر میفروش

     خیز و پاکوبان به شکرانه ی عشقت می بنوش 

                  تا به دنبالت برقصد قدسیانِ پر خروش

     خیز و از حیرت بدرآ چون یقینت حاصلست

                   بهر دیدار رخم اندر فنای، خود بکوش

     میگسار عشق نوشد باده را با دلبرش 

                   وز دل و جان عاشقانه باده ای با من بنوش

     مژده آمد سوی تو با جام آکنده ز می

                   از شرابی سر به مهر و بانگ و آوای سروش

     مست و بیخود گشته ای، ایدل از آنچه دیده ای

                   هرگز آن افشا مکن، روزی اگر آیی بهوش 

      بر شباهنگ هرچه آید رحمت از دلبر بُوَد

                  هم بنوشد هم بنوشاند چو مردی خرقه پوش

             ************************-********

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ خرداد ۹۴ ، ۱۶:۳۸


                ===========================

  رهروی خواهم جهانسوز و دلی باده گسار

               تا که باز آرد سرم را در شکیب و در قرار

     تا  خرابم سازد از آن می که بر بادی دهد

                لشگر آن زهد پوچ و. شیوه ی لیل و النهار 

     گر خطرها باشد اندر وصل این لیلی چه باک

                 هر که مجنون باشد او بر کف گذاردجانِ زار

     کاروان سالار راهم کو در این راهِ خطیر

                جز یکی رطل گران و یک دلی بی اعتبار 

     نقطه ی عشقی که بر نیش و سر پرگار شد

               میکشد دل را به سوی حلقه های بیشمار

     زین تن خاکی ملولم ساقیا نقشی بزن

               تا خزانم بگذرد و  سر بر آرم در بهار

     ای دریغا گوی سبقت در سفر را خوش رُبود

                غمگساران شباب و بیدلان میگسار

     زین همه مستان ندیدم مستِ از خود بیخبر

                کو نباشد غافل از پیمانه ی  روز شمار

     خاطرت از من نرنجد،  گر چو من آغشته ای؟

                 از لب ساقی مست و ساغری مینو تبار

     من که شهمات پی پیلت چو گشتم این زمان

                فتنه ای دیگر مجو من را مکش اندر حصار

     ترسمی چون من بنالی از شب عیش و شباب

                  گر کنون غافل شوی از رِخوت صبح خمار

     عالم خاکی چه دادت تا  که بازش ناگرفت

                 عالمی دیگر بجو کانجا بُوَد دارالقرار

     می بزن در بزم رندان همچو مرغی بیقرار

                 دعوی رندی مکن وانگه که گشتی مردِکار

     خون به دل سازم ترا با گریه های بیصدا

                تا تو هم سهمی بگیری از جفای روزگار

      هر چه گوئی ای شباهنگ خیز و اکنون بوسه زن

                 بر خمِ زلف نگارت هم چو یک باده گسار  

##############################

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ خرداد ۹۴ ، ۱۱:۴۸

          چاووش عشقم و از هر دو جهان آزادم

                    چون غباری به ره مونس جان افتادم

          

          چاوچاوان قدمی در پی مستان رفتم

                    شکر ایزد که نشان از رهِ مستان دادم

 

         ساقیا جرعه ی آن لعل جهان سوزم ده

                    تا که عشقش کند از دام جهان آزادم

  

        شکوه دارم ز فلک ای بت شیرین گوهر

                    خواه از دل شنوی یا ز دهان فریادم

 

         ای عزیز دل مجنون به نجاتم بشتاب

                    رفتم از دست و بَرد پیک خزان بنیادم

  

        جان بسودای تو در وادی حیرت افتاد

                     زین شب تیره چسان صبح درخشان بادم

 

         مردُمِ چشم از آن زلف دو تا نستانم

                    گر چه دانم که دهد حلقه ی آن بر بادم

  

        جامِ حیرت که شباهنگ زده اندر دنیا

                    این از آن شد که دلم در رهِ مستان دادم 

          ********************************


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ خرداد ۹۴ ، ۲۳:۱۸

   

به نخلِ مرده ی من گرده افشان

درختِ مریمم کن، گردهِ افشان


چو افطاری که مریم را بدادی 

به کامِ من بده زان لعلِ رخشان 


چلیپا گیرم و آیم به کویت 

کنم راهت ز دیده گوهر افشان 


چرا ساقی به بالا بر صلیبی

خورد سرکه فرو ماند ز کیشان


و یا سقای سالار شهیدان 

به خاک نینوا غلتیده عطشان 


هر آنکو ساقیِ لعل تو گردید 

بکُشتندش به زیرِ سُمِ جِیشان  


چرا آنگه که مولا سجده گر شد 

به محرابِ دو چشمش سینه جوشان


بدادی تیغِ کین بر دستِ ابلیس

که ساغر پر کند  از خون ایشان 


خدا را این قضا و حکم بردار

مکن دیگر تو خلقِ خود پریشان 


سرشک دائمم را داوری کن 

دلم از نورِ رحمت پرتو افشان 


جهان در انتظار ساقی تو

که باده دردهد تا صبح رخشان 


شباهنگا برو در کارِ خود شو

نه در کارِ خدای حی و سبحان 


  

                    *****************************

         

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ خرداد ۹۴ ، ۱۳:۲۲


÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

جمعی به سر کوی تو پیمانه بدستند

          بعضی شده حیران ره میخانه نشستند


موجی که چو پرگار به حال دورانند. 

          جمعی ره میخانه گرفتند و برستند 


آنان که شده رهرو این وادی جان گیر 

          جامی بِرُبودند و ز دنیا، بگذشتند 


تا عشق تو شد در دل مستان چو بهانه 

          پیمانه گرفتند  دو صد توبه شکستند

       

ساقی مکن امشب غم دوران تو بهانه 

          کاین خِیلِ* خماران همه پیمانه بدستند


بنما ز کرم راهِ نهان از در دیگر 

          هرچند  رقیبان در میخانه ببستند


زین ره نشود بی می ومعشوق گذر کرد

          ایدل تو ندانی که حریفان همه مستند


ساقی بنما سوی شباهنگ تو نگاهی

جامش بشکستند و ز پیمان بگسستند


* خیل = گروه..

************************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ خرداد ۹۴ ، ۱۰:۵۱