شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۳۹ مطلب در خرداد ۱۳۹۴ ثبت شده است

      ((  برو مست شو که هشیاران رخ دلبر نخواهند دید ))

            ××××××××××××××××××××××××××××××××××

    عجب شیدا سری ای دل به ایام خزان عمر

                    بهارانت نکردی یاد ز عشق جاودان عمر

     مگر دیدی هزاردستان بهاران را به خواب آرد

                    پی گل نغمه خوان گردد به ایام خزان عمر

    بسی دلبر بتو خندد که ای رانده ی وامانده

                    ننوشیدی تو یک جرعه از آن رطل گران عمر

    برو مست شو که هشیاران رخ دلبر نخواهند دید

                   نه در صبح بهاران و نه در شام زمان عمر

    چو باران در افق بارد بزیر تابش خورشید

                  بپا خیز و نظاره کن خم رنگین کمان عمر

    سراسر غفلتی ای دل بزن بانگِ جهان سوزی

                  که در آتش کشد جان و گذار بی امان عمر

    مکش ما را براه خویش که دلبرخود همی داند

                  دگرما را نمانده هیچ از این فرض وگمان عمر

  بجای ما تو شانه زن به زلف یار بی همتا

                 که ما در پیش رو دادیم به تابوتی عنان عمر

   شباهنگ گرچه در بندست صبا را در خفا بفرست

                که بر گیرد ز ما خاکی رساند بر شبان عمر*

     * شبان عمر = منظور پروردگار است 

            ****************************

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۲۲:۵۸

  

         

        (( بهرِ خود حکمی بده چون داورانِ می پرست ))

اشک من چون باده در کامم چکیده از اَلَست

                     چشم من گشته سبوی قدسیانِ  می پرست

     ای دل ار دلبر شناسی ور حضورش طلبی

                     کنج میخانه نشین. با عاشقان می پرست

     قصه ی زلف خمش را کی توانی تو سرود

                  بهترست کان بشنوی از ساقیان می پرست

     خرقه از دوش بگیر، در آتشش افکن تا

                    سدره* دوزد بهر تو پیرِ مغان می پرست

     صوفیا بر سر نهادن تا به کی دستار کج

                    خیز قدم نه در قدوم راهیان می پرست

     از حدیث کفر وایمان وز فروع دین گذر

                   رو دمی بنشین به نزد راویان می پرست

    کعبه وبتخانه ودیر وکنشت بر ما یکیست

                  گر ندانی تو بپرس از حاجیان می پرست

     محملی کز هر طرف سد کرده راهش قدسیان

                  کس ندارد ره بدان جز خاکیانِ می پرست

     گر سخن باور نداری خود در این دریا فکن

                 تا کفِ دریا ببینی، ماهیان می پرست

     کُلِ ذرات جهان در ذکر و تسبیح روز و شب 

                 هر یکی در کار خود، چون طوطیان می پرست

     با شریعت نِهه قدم، اندر طریقِ  سالکان

               کو بجز حق را نبینند عارفان می پرست

     می مکن ناله ز هجر زیرا حجاب وصل توئی

               تو بمیر در خود کنون چون باقیان می پرست

     کن قیامت خود بپا اینجا وخود داور باش

                بهر خود حکمی بده چون داوران می پرست

     این همه گفتی سخن ،از می پرستانش دلا

                 می پرستی پیشه کن، با دلبران می پرست

      بر شباهنگ هرچه گفتند و بگویند رواست 

                  تو به راهِ خود برو با قدسیانِ می پرست 


     * سِدره = پیراهنی است سفید تا روی زانو با یقه باز تا پایین سینه و در 

    انتهای چاک کیسه کوچکی دوخته میشد که بنا بر اعتقاد زرتشتیان گنجینه

     کردار نیک ..پندار نیک ..و گفتار نیک است..

          **********************************

                

                

۱ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۱۶:۱۸

            (( بپرس احوال مستان از سوران))


  چرا عبرت نگیرد خلق ز دوران

                           چرا بازی کند نقشی چو کوران

          مراد این دیدهء سر نیست اینجا

                           که با این دیده بیند پای موران

         برو از دیده ی دل کن سوالی

                            چرا عبرت نگیری تو ز دوران

          بسی گردنکشان در خاک غنودند

                            نیافتند کام دل از لعل حوران

          هوای مستی اندر سر چو داری

                            بپرس احوال مستان از سپوران

         ندانی مر شوی چون خاک راهی

                             لگد مالت کنند سم ستوران*

          هر آنچه که ز رحمت بر تو آید

                             سپاس و حمد گو همچون شکوران

         اگر خواهی نمیری چون شباهنگ 

                             برو راهی که رفته اند غیوران*


      * سُتوران = چهار پایان.....    * غیوران = غیرتمندان..

                ***************************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۱۴:۳۰

                ((  یکی صدر بنی آدم به معراج درشد و آمد  ))

          ××××××××××××××××××××××××××××××××××××××

   به کوی کعبه ی دلها سرود اندر سحر خوانم

               چو بلبلها به پای گل نشینم شعر تر خوانم

      اگر باد صبا آرد ز ایوان سبا* خطی

               به کنج خلوت محراب خطش با چشم تر خوانم

     برو هدهد نیازی نیست دگر پیغامبرم باشی

               چو عشق پا در رکاب فرمود سرودش را زبَر خوانم

      یکی آتش به جانم زد به یک زلف چلیپائی*

              اگر چه بود مسیحادم من او را هم بشر خوانم

      یکی صدر بنی آدم به معراج درشد و آمد

               به کوی کعبه ی دلها شه شق القمر* خوانم

      ز شرق و غرب این دنیا اگربرمن کشند تیغها

                چو بی اذن خدا باشد همه را بی ثمر خوانم

     دلم پردرد وپرغصه دو دیده چشمه ی خونبار

                به نزدیک حرم تنها غم هجر در سحر خوانم

    شباهنگ زین حرم دور شو که من چون تو ریا کار را

                 چگونه چون غلامی پاک و زُنّار* بر کمر خوانم 

  

   * سبا = سرزمین یمن کنونی که ملکه آن زن سلیمان شد

   * زلف چلیپایی = زلفی که بر روی پیشانی به حالت صلیب باشد

   * شق القمر = اشاره به دو نیمه شدن ماه ....    * زُنار = طنابی که کشیشان 

                به کمر میبندند..

             ***************-**********-*--

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۰۳:۱۶

         (( گه روی پائین و گه بالا در این چرخ و فلک ))

  هان توکل بر خدا کن تو صبور و بردبار

                 تا چو وقتش در رسد دست تو گیرد کردگار

    نا امید زین در مشو زیرا که کفر مطلقست

                 هر که نومید گردد او از رحمت پروردگار

    گه روی پائین و گه بالا در این چرخ فلک

                کاین همه نقشیست ز بازی های چرخ روزگار

    گر کنی چشم دلت روشن در این ماتمسرا*

                بهر عبرت روزگارست ،بهترین. آموزگار

    ای که بی چون وچرا روزی بگیرندجان ما

                 وای اگر با قهر بگیرد جان ما را جان شکار

    همتی کن ای دل داغدیده ام دستی برآر

                تا بماند از من و تو نام نیکی. یادگار

    گر تهیدستی چو من جان را به عشق تقدیم کن

                 چون در این دنیا نماند هیچ، جز عشق ماندگار

    خیز و پا درکش شباهنگ از حریم عاشقان

                 زانکه عشاق گشته اند، اندر حریمش سربدار


           * ماتمسرا = کنایه از این دنیای فانی

            ************-***************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۰۱:۴۰

        (( به دنیا خم مکن سر را که این مایملک ابلیس))

           ×××××××××××××××××××××××××××××××

سحرگه بلبلی محزون به نزد ما حکایت کرد

                 ز جور نو گلی مغرور دل آزرده شکایت کرد

     بگفتا بهر دیدارش دوصد خار سینه ام بشکافت

                ولی او خودستایی را به حد تا بینهایت کرد

     بدیدم با صبا رقصید و زلف از زلف پریشانتر

                برای مرگ ما از شوق صبا او را حمایت کرد

     بگفتم این نه دردِ توست که این دنیای دون پرور

                 به هر سوخته دل عاشق ستم و ظلم بغایت کرد

     به دنیا خم مکن سر را که این مایملک ابلیس

                  چو عشق تو شکوفا دید، حسادت بر وفایت کرد

     هزاران عاشقی چون تو سیاوش وار بریده سر

                 تو باش آن یوسفی کز شرم زلیخا را رعایت کرد

   بسی دیدم دراین گلشن که فصل سرد برگریزان

                 به شلاق دَبور* خود چه گلها را که غارت کرد

    دگرکم کن سخن ایدل که این افسانه ها را عشق

                 بسی پیشتر ز تو آن را به شیرینی حکایت کرد

    بگیر چون من شباهنگ وار به سینه بانگِ یاهو را

                که شاید، جاودانی یار من و تو را هدایت کرد


                   * شلاق دبور = کنایه از سوزش باد سرد زمستان است..

        ***************************************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ خرداد ۹۴ ، ۰۰:۵۵

          ((( میگسارِ عشق ننوشد باده با هر دلبری  )))

           ============================

   خیز و از بادهء نوشین قدحی با من نوش 

                    ای ز خود بیخود شده، سر بدامان وخموش

     خیز که ورد سحری ضامن شود در روز حشر

                    هم به مست و هم به رند و هم به پیر میفروش

     خیز سماع گیر به شکرانهء عشق دست افشان

                  تا به دنبال تو رقصند قدسیانِ پر خروش

     خیز واز حیرت بدر آی چون یقینت حاصلست

                   بهر دیدار رخم اندر فنای، خویش بکوش

     میگسار عشق ننوشد باده با هر دلبری

                   دل به کف گیر عاشقانه بادهء دیگر بنوش

     مژده آمد سوی تو با جام آکنده ز می

                   از شرابی سر به مهر با بانگ وآوای سروش

     مست و مدهوش گشته ای ایدل از آنچه دیده ای

                   هرگز آن افشا مکن، روزی اگر آیی بهوش 

      بر شباهنگ هرچه آید رحمتِ دلبر در اوست

                  خیز بنوش و بنوشان، هم بپوشان هم بپوش

             ************************-********

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ خرداد ۹۴ ، ۱۶:۳۸

            (( دعویِ رندی مکن وانگه که گشتی مردِ کار ))

                ===========================

  رهروی خواهم جهانسوز همرهی باده گسار

               تا که باز آرد دلم را در شکیب و در قرار

     کو خرابم سازد از آن می که بر باد میدهد

                لشگر زهد گران و. شیوه ی لیل و النهار 

     گر خطرها باشد اندر وصل این لیلی چه باک

                 هر که مجنون باشدی بر کف دارد جانِ زار

     کاروان سالار راهم نیست در این وادی مرا 

                جز یکی رطل گران و یک دلی بی اعتبار 

     نقطه عشقی که بر نیش سر پرگار داشت 

               میکشد دل را مدام در حلقه های بیشمار

     زین تن خاکی ملولم ساقیا نقشی بزن

               تا خزانم بگذرد و  سر بر آرم در بهار

     ای دریغا گوی سبقت بردند از ما در سفر

                غمگساران شباب و. بیدلان میگسار

     زین همه مستان ندیدم مستی از خود بیخبر

                کو نباشد غافل از پیمانه ی  روز شمار

     خاطرت از ما نرنجد،  گر چو ما آغشته ای

                 از لب ساقی مست و ساغر مینو تبار

     ما که شهمات پی پیل تو گشتیم این زمان

                فتنه ای دیگر مجوی ما را مکش اندر حصار

     ترسم همچون من بنالی از شب عیش شباب

                  گر کنون غافل شوی از رخوت صبح خمار

     عالم خاکی چه دادت تا  که بازش نگرفت

                 عالمی دیگر بجوی کانجا بُوَد دارالقرار

     می بنوش در بزم رندان همچو مرغی بیقرار

                 دعوی رندی مکن وانگه که گشتی مردِکار

     خون به دل سازم ترا باگریه های بیصدا

                تا تو هم بی سهم نمانی از جفای روزگار

      هر چه باداباد شباهنگ خیز اکنون و بزن 

                 در خم نقش خیالت بوسه بر زلف نگار 

##############################

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ خرداد ۹۴ ، ۱۱:۴۸

          چاووش عشقم و از هر دو جهان آزادم

                    چون غباری به ره مونس جان افتادم

          چاوچاوان قدمی در پی مستان شدم

                    شکر ایزد که نشان ز راه مستان دادم

          ساقیا جرعه ای زان لعل جهانسوزم ده

                    تا چو تیری کند از دام جهان آزادم

          شکوه دارم ز فلک ای بت شیرین دهنم

                    خواهی از دل شنوی یا ز دهان فریادم

          ای عزیز دل مجنون خدا را. مددی

                    رفتم از دست و ببرد پیک خزان بنیادم

          جان بسودای تو در وادی حیرت افتاد

                     زین شب تیره چسان صبح درخشان بادم

          مردم چشم از آن زلف دو تا نستانم

                    گر چه دانم که دهد حلقه ئ آن بر بادم

          دلق درویشی ستاندم و براه افتادم

                    کز غم هجر تو ازکؤن و مکان ناشادم

          ********************************


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ خرداد ۹۴ ، ۲۳:۱۸

     به نخل مرده من گردی افشان.         درخت مریمم کن گرده افشان

      چو افطاری که صوم مریم اشکست       بکام من بریز لعل بدخشان

      چلیپا گیرم و آیم به کویت.                   کنم راهت ز دیده گوهر افشان

      چرا ساقی به بالای صلیب رفت.          سبو بشکست ومستان کردپریشان

      و یا سقای سالار شهیدان                 به خاک نینوا غلطیده عطشان 

      هر آن کو ساقی لعل تو گردید.           بکشتندش به زیر سم اسبان

     چرا آنگه که مولا سجده گرشد         به محراب دو چشمت سینه جوشان 

    بدادی تیغ کین بردست ابلیس         که ساغر پرکند ازخون ایشان

     خدارا این قضا و حکم بگردان.          مکن دیگر تو خلق خود پریشان

     سرشک دائم من داوری کن.           دلم از نور رحمت پرتو افشان

     جهان در انتظار ساقی توست.         که باده دردهد تا صبح رخشان

   برودرویش به کارخویش بیاندش.       نه در کار خدای حی سبحان

                    *****************************

         

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ خرداد ۹۴ ، ۱۳:۲۲