شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۵۸۴ مطلب توسط «شباهنگ ( ک )» ثبت شده است


۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۲ بهمن ۹۶ ، ۲۱:۱۳



بیا ساقی فرامش کن دگر افسانه ی من را

نیَم من درخورِ مجلس، شکن پیمانه ی من را


به جمع میگسارانت اگر پرسند حالم را

بگو پیدا نکردی تو دل دیوانه ی من را 


چو چشمم تر نمی بینی از آن باشد که هر قدسی

به یغما میبرد هر شب، ز رُخ دُردانه ی من را 


از آن سر در گریبانم در این دیر خراب از غم 

که از آدم ستادندی کلید خانه ی من را 


شدم رانده ز کوی او، به یک لحضه هوسرانی

که هجرش خم نمود آخر، دو پا و شانه ی من را


نباشد در جهان پیکی، بغیر از یک دلی سوته

که همتک* با صبا پوید، رَهِ جانانه ی من را 


چو این زاهد نبرده پی، به اسرار گلِ آدم

تراشد بهر بتخانه، گلِ خمخانه ی من را 


ز ترس از غمزه ی ساقی، که مستان را به وجد آرد

به آتش درکشد از کین، دَرِ میخانه ی من را


به یغما میبرد اکنون ز حیله هرچه ما را بود

بجز این مرغ دلتنگ و، ز کس بیگانه ی من را 


دلم آزاده از دنیا، سحرگاهان به یُمن می

بَرَد تا کوی دلدارم، غم مستانه ی من را 


هر آن عاشق که مجنون شد ز هجرانِ رخ لیلی

به آب دیده میپوید، رَهِ افسانه ی من را 


الا آزاده گر هستی بخوان از دفترم خطی

که زاهد کفر میداند، خطِ رندانه ی من را 


بیا ساقی شباهنگ را به آن میخانه ای انداز 

که هر مُغ* در خفا گیرد ره بتخانه ی من را 


* همتک = همراه . همگام ... * مُغ = روحانی زرتشتی


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



بیا ساقی .. شهرم ناظری


۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۹ دی ۹۶ ، ۱۶:۵۲

سرو روان من اگر نیمِ نظر به ما کند 
در همه جانم از شعف ولوله ای بپا کند 

مرغ دلم چو پر کشد در شکنِ کمند او 
بیخبر از جفای او زمزمه با صبا کند 

غمزه ی جانستان او تیر غم کمان او 
یکدم اگر جفا کند صد دگرم وفا کند 

ای دل غمگسار من شکوه مکن ز کار من 
تیر غمش به جان بزن گر همه شب جفا کند

ره بزند غبار* من سینه شود حصار من 
دلبر گلعذار من رنج دلم دوا کند 

سر بنهم به پای او تا که شوم فدای او 
خاک درِ سرای او غم ز دلم رها کند 

بار غمش به دل کشم خاک رهش به دیده ام
زنده شوم به لعل او گر ز لبش عطا کند 

از غم او به حسرتم در ره او به حیرتم 
بلکه ز بهرِ محنتم رحمت خود روا کند 

زلف خمش چو میزند زخمه به تار این دلم
هم غم دل دوا کند هم نظری به ما کند 

* غبار = کنایه از گناهان
۵ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ دی ۹۶ ، ۰۰:۴۵


  امشب به رهت افسانه شوم        بر گردِ رخت پروانه شوم

   در کوی غمت جانانه شوم          از خود بِرَهم بیگانه شوم

  با زلفِ خمت میخانه روم        ساقی چو شوی پیمانه شوم 

   آن خال لبت شد خال دلم        با خانه ی دل همخانه شوم

پیمانه شوم پیمانه شوم 

مستانه شوم مستانه شوم 

 فردا چو شود دیوانه شوم      مجنون صفتی افسانه شوم

  در زلف کَجت دل لانه کند       بیدل چو شدم فرزانه شوم

      این دل به رهت چون خیمه زند  

                                        با می زده گان مستانه شوم

  یادم نرود آن نرگس مست     جان را بِسِتان جانانه شوم 

مستانه شوم مستانه شوم 

جانانه شوم جانانه شوم 

  بر دل تو به دَم در کوره ی خود   

              با پتک غمت دُردانه شوم 

   کن تربت من آغشته به می      

           تا در دو جهان پیمانه شوم

   آتش زده ام بر بود و نبود    

           تا در رهِ دل ویرانه شوم

         عشقت به دلم چون رخنه نمود

                            بر زلف خمت چون شانه شوم 

مستانه شوم مستانه شوم 

ویرانه شوم ویرانه شوم 

 بنگر به دلم کاین مرغ سحر    

              یاهو چو زند غمخانه شوم

 زان باده بده تا در دل خاک  

             با سوته دلان همخانه شوم

  امشب تو ببر این جان و دلم     

             تا با دل خود بیگانه شوم 

    بر پتک غمت من دم نزنم      

              آتش چو زنی پروانه شوم

پروانه شوم پروانه شوم

غمخانه شوم غمخانه شوم

      ای دلبر من نیلوفر من        

            عشقت زده شد بر پیکر من 

        هر جا که روم در جان منی  

                یاهو چو زنم جانان منی

    با من تو بزن یک ساغر می    

             تا دل بزند صد ناله چو نی 

  پروانه صفت سوزم به رهت    

             افسانه شوم زان روی مهت

صد ناله شوم صد ناله شوم 

افسانه شوم افسانه شوم 

    شوری به دلم افتاده کنون        

                 دل را ببرد تا مرز جنون 

  با لعل لبت چون دل ببری     

                صد جان و جهان با آن بخری

 این بار غمت شدباده ی دل   

               آن زلف کجت شد خانه ی دل

  روزی که زنی آهنگ درآ       

              جان پر بکشد زین خفته سرا

من می بزنم مستانه شوم 

با من و منم بیگانه شوم 

 تا کی بزنم من دست دعا     

              تا کی تو کنی این جور و جفا

 پس کی نظرت افتد به دلم   

               پس کی برَهم زین آب و گلم

  تا کی به جهان در چاه جزا   

                پس کی بشوم زین فتنه رها 

   در خلوت من بازآ به سحر    

               چشمم به رهت درمانده به در

من هو بزنم بیچاره دلم 

یا هو بزنم آواره دلم 

    پروا نکنم از بود و نبود         

                   دل در کفنم آید به سجود 

       آید به دلم آن بوی وفا           

                  گر پا بنهی بر خاک جفا 

         آرام دلم شد ورد زبان       

                   فریاد دلم کرنایِ جهان 

   برخیزم و جان در ره بنهم       

                  این عمر گران در چَه بنهم

در خون بکشم پیراهن دل 

با خود بکشم گاوآهن دل 

من هو بزنم بیچاره دلم 

یاهو بزنم آواره دلم

@@@@@@@@@@@@@@##@@@@@@@@@#@#@@@@@@@@@@@@@



                  

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۸ دی ۹۶ ، ۱۳:۲۹

 

کماندارِ رُخت هر گه شود ناوک پران در دل 

کند آن تیغ مژگان را چو تیرِ خیزران در دل 

 

غمِ هجران چو میآید به جانم میزند خیمه

درون سینه ام بنگر کند جامه دران در دل 

 

بیا با دل مدارا کن که این هجرانِ جانفرسا

زند دائم بر این جانم چو شمشیر و سنان در دل

 

چو اشکم در سبو آرد برایت شیدِ اسپهبد* 

گُلابی گردد از لعل و نگاری جاودان در دل 

 

حکایت چون کند با من صبا از زلفِ مُشکینت 

بر آید شعله از روزن و عمقِ بیکران در دل

 

ستم ها میکشم از دل چو عاشق شد بر آن زلفت

دگر با من نمی سازد شدم نعره زنان در دل 

 

جمالِ نیک آن دلبر جهانی را کند حیران

اگر روزی که چشمانش شود ناوک پران در دل 

 

ملول از عمر بی حاصل شود جانم به دلتنگی

شباهنگ را نظر افکن که میبارد خزان در دل

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

*شیدِ اِسپهبُد = جبرئیل 

 

 

۴ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۰۳ دی ۹۶ ، ۱۳:۲۲
 
 
سری شوریده میباید ستم از جا براندازد
دلی آکنده از خون را به پای دلبر اندازد
 
جهان از عشق خالی شد، چو آدم در ولع* افتاد
جهانی نو بپا کن تا، ستم را بر سر اندازد 
 
به هر جا دانه میبینم نشان از دام شیطانست 
چرا طرحی نیاندازی که دامش را براندازد
 
مکن دیگر جفاکاری، تو با خلقی ستم دیده
بده آن می که دل ها را به راهی بهتر اندازد
 
قیامت پیشِ رو داری، الا نسلِ بنی آدم
چرا آخر کنی کاری، به نسلَت اخگر* اندازد
 
بپا خیز و گل افشان کن جهان را با نکو کاری
که تا آن ایزدِ یکتا به پایت گوهر اندازد 
 
مرو راهی که با شیطان، شوی همخانه و همراز
که در جان و دلت بیشک، خس و خاکستر اندازد
 
در این دنیا ندیدم من، بجز نیرنگ و مکاری
ز حق خواهم شباهنگ را به جائی دیگر اندازد 
 
@@##@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
* ولع = حرص و آز ......* اخگر = شراره آتش 
 
۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۳۰ آذر ۹۶ ، ۱۳:۴۵


روزگاری شد و از گردش آن بیزارم 

از خود و منبر و از دیر مُغان بیزارم


به سراپرده عشق و حرمِ ستر و عفاف 

من از این وسوسه ی هر دو جهان بیزارم 


ساقیا رطلِ گرانم ده که سوگند به می*

از همه حرف و حدیثِ همگان بیزارم


هر که از ظّن دلش بتکده ای میسازد

من ز بتخانه و بت ساز و بتان بیزارم


آتشی در دل من زن که بدانند همه 

من بجز زلف نگارم ز زمان بیزارم


من از آن زاهد و ساقی که فروشد می زهد

تا کند کج رهِ حق را، به گمان، بیزارم 


باده غش دار* ننوشم که به هر صبح خُمار

از خجالت ز صفِ می زده گان بیزارم


بر جلالش و جمالش و همان زلف خمش

جز همان خال لبش زین دل و جان بیزارم


از چه باید که روم در پی این گلخن دون*

تا از این گُلخن و این راه دَدان بیزارم 


آمد از دور به گوشم که شباهنگ برخیز

منهم از گردش این چرخ جهان بیزارم


موسمِ بادِ دبورست* و خزان در ره شد

جان به جانانه دهم کز غمِ آن بیزارم


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


* می = کنایه از حکمت در نزد عارفان.

* باده غش دار= کنایه از سخن دروغ و غیر منطقی

* گُلخن دون = دنیای پست ..

* باد دَبور = باد سرد زمستانی 



خدا  ... از حمید 

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۶ آذر ۹۶ ، ۰۰:۵۶


آمده ام به دلبرم، دل بدهم نشان برم  

جان به رهش گذارم و، تن بزنم* امان برم


بی سر و پا شوم اگر، در ره آن نگار خود

تیغ به دل کشم همی، خون بدهم ضمان* برم


برده ی زلف آن صنم، کشته ی موی او منم 

سر به سرای او نهم، تا ز رُخش سنان* برم


دلبر بی کلک توئی، ماه در این فلک توئی

هور توئی مَلَک توئی، تیر از آن کمان* برم 


غمزه مکن بر این دلم، فتنه مکن بر این گِلم

باد صبا چو زین کنی غمزه از آن عنان* برم 


در دل من هوای تو در سر من صدای تو 

ره به کجا کنم نشان تا غم تو نهان برم 


خیمه زنم به کوی تو، دل بکُنم سبوی تو 

یاد کنم ز موی تو، بلکه ز دل غمان* برم


دیده ی من ز خون دل، کرده مرا ز رُخ خجل

شکوه کند ز آب و گل، تا که خود از جهان برم


پا نکشم از آن سرا، تا که نوازد او مرا 

یا که بگویدم درآ* خون دل ارمغان برم 


آمده ام که جان دهم، در ره او جهان دهم 

جان و جهان به هم زنم غمزه از آن چمان* برم 


گفت شبا و هنگِ من گر تو ز من نشان بری

من ز همه جهانِ خود سوته دلان به جان برم 


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



* تن زدن = خاموش شدن سکوت کردن

* ضمان = ضمانت و ضمانت نامه 

* سنان = نیزه ..‌کنایه از مژگان چشم                              * کمان = کنایه از ابرو

* عنان = دهنه ی مرکب = کنایه از اینکه او چون باد 

را مرکب و زین خودش کرده از عنان باد غمزه میبرم

* غمان = غم ها       * درآ = کنایه از لبیک گفتن مرگ 

* چمان = خرامان .. مانند سرو خرامان



 



۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۲ آذر ۹۶ ، ۱۲:۰۰


شبی پایان رسد عمرم در این دنیا چو رسوایان 

دلم در کوی او ماند به تنهایی چو شیدایان


سحرگاهی که تابوتم رود رقصان به گورستان

سرای تربتم گردد زیارتگاه زیبایان


ز آه سینه ام بر خوان چه اسراری نهان دارد

که از خاکم رسد افغان به گوشِ جانِ تنهایان


نثارِ مقدمش سازم ز چشمم قطره ی اشکی

اگر روزی دلارامی ببوید خاک شیدایان


بدین دنیای پوشالی از آن رو دل نبستم من

که بینم روی دلبر را چو روزی میرسد پایان 


چو دیدم نرگسِ مستش نظر مستانه بر من کرد

زر و زیورِ این دنیا سپردم بر شکم پایان


به تیغ تیر مژگانش زند هندوی شب* را سر 

شود ناوک پران چشمش برای چشم بینایان


شباهنگا سخن بر چین* که خون از تربتت بارد 

اگر جاهل بخوانندت، میانِ بزم دانایان


در این وادی نباید شد* دلا چون بی سر و پائی 

مگر روزی غزل گوئی از آن دلبر چو شیوایان 


* هندوی شب = کنایه از تاریکی شب است 

* سخن برچین = سخن کوتاه کن 

* نباید شد = نباید رفت

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



دلم تنگ اومده..

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۰ آذر ۹۶ ، ۱۲:۲۹

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
 
شعله ای گشتم که آتش را بسوزانم ز غم
باده ای هستم که مستان را بشورانم ز غم
 
مرغِ عشق جاودان گشتم ز جمعِ مرغکان
تا سلیمان و سبا را هم بسوزانم ز غم

هرچه گفتی آن شود، وانچه نگفتی هم شود
تا چو مرغِ بیدلی نام تو را خوانم ز غم
 
خاطرت از من نرنجد ای نگارِ جاودان
ورنه اینک عالم و آدم، برنجانم ز غم 
 
از نِیِستانِ غمت، دیگر نئی جز من نماند
منهم از هر ناله ای دل را بجوشانم ز غم 
 
مرحبا بر آن جمالی کز ازل تا بر ابد
گفت عاشق را نوازم ، هم بمیرانم ز غم
 
جامِ عشقت گر ز لب های دلم گردد دریغ 
من دَمِ عیسی دمان را هم بخشکانم ز غم

از فراقت آن چنان نالم کنون اندر زمین 
تا زمین و آسمانت را به لرزانم ز غم 
 
گر شباهنگ هم به غربت ناله ها دارد چو نی
فرصتی شد تا که دنیا را بگریانم ز غم

در دلم شوری ندارم جز تو ای آرامِ جان 
دل به دلبر میسپارم تا غزل خوانم ز غم 
 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
 
۵ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۸ آذر ۹۶ ، ۲۰:۴۵