شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

شراب و شاهد وشمع و شباب جاودانی کو
شمیم شَعر* شبرنگ و شراب ارغوانی کو

زهی شبخیز و شبرو و شباهنگ در شب تار
شهید و شارع و شیخ و شهاب آسمانی کو

رفیق راه و راه رهروان میجویم امشب
رباب و رود* و راهب و رحیق* جاودانی کو

سرود از سُنقُر* و سار سیه چرده نخواهم من
سمین و سوسن و سنبل، سروش هاتفانی کو

حزین و حسرت و حرص و حسد ازما چه خواهد
حریم حرمت و حُب و حدیث مهربانی کو

شکرچین وشکرخا و شکر ریزان لب جانان
شب قدر و شب شعر دو شمشیر کمانی کو

 نسیم از ناله ی نی نغمه سر داد و چنین گفت
نبید* وناز ناهید* وشباهنگ یمانی* کو

ز جام جم و جمشید جهاندار عبرتی گیر
جلال و جاه جمشید و جمال خسروانی کو

دریغا، کاین دل دیوانه خون شد از غم یار
دوال* و دلق آهنگر، درفش* کاویانی کو


* شَعر = زلف یا موی بلند...
* رباب و رود = هر دو سازی شبیه عود و یا تار
* رحیق = شراب پاک ... * سُنقُر = پرنده ای شبیه باز 
* نبید = شراب ....* ناهید = ستاره ناهید....
* شباهنگ یمانی = ستاره شباهنگ........ * دوال = کمر بند چرمی و پهن
*درفش = پرچم
۲۱ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۰۵ شهریور ۹۶ ، ۱۵:۵۰


#########################

 

ز عشق آتشی در جهان افکنم 

شرر در دلِ این و آن  افکنم

 

اگر صد جهان دشمنی آیدم 

شهابی به تیر و کمان افکنم

======%==============

تو خواهی اگر می* بنوشی چو ما

سزد در رهِ آن، بکوشی چو ما 

 

چو آن را کنی مزه اش امتحان 

همه هستیِ خود، فروشی چو ما

====================

*می= منظور شراب عشق است

۳۰ نظر موافقین ۱۴ مخالفین ۰ ۲۸ مرداد ۹۵ ، ۱۳:۴۵

        با سلامی گرم

 ( قابل توجه همه دوستان عزیز تمام این اشعار سروده خودم میباشد و به هیچ وجه کپی برداری نشده از حضور و نقد شما در باره اشعار بسیار سپاسگزارم 

 سلام دوستان عزیز ..

 با پوزش از همگی  به علت مشغله زیاد نمیتوانم در خدمت دوستان باشم  امیدوارم زودتر وقت به دست  آورم .‌ باز هم پوزش  میخواهم .‌‌ اگر گاهی شعری را ارسال میکنم فقط برای اینست که وب حالت تعطیلی نداشته باشد ‌‌ ارادتمند شما    شباهنگ  به تاریخ هفدهم تیر ماه نود و شش 

 

 

۵۴ نظر موافقین ۱۵ مخالفین ۰ ۲۸ بهمن ۹۴ ، ۰۵:۱۰

 

هرگز نتوانم که دل از یار بگیرم

پشمینه ز آن خانه ی خَمّار بگیرم

 

من می زده  زانرو ز خرابات برآیم

تا خود رهِ آن کوچه ی دلدار بگیرم

 

در میکده آیم چو خُماران به ندائی 

تا پرده ز رُخساره ی پندار بگیرم

 

مطرب چو زند سازِ موافق به نوائی 

درسی ز کمال و چَمِ* گفتار بگیرم

 

ساقی چو دهد باده ی نوشین به تسلسل 

راهی به سراپرده ی کردار بگیرم

 

آنگه که بگیرم به کَفَم جان ز صداقت

صد جام از آن دلبر غفّار* بگیرم

 

زاهد چو کند عیب که من کافرِ دینم

ساغر ز کفِ آن شهِ ستّار*بگیرم

 

حالا که شباهنگ زده آن باده ی نوشین

دیگر نتوانم ره هشیار بگیرم

 

*چَم = راه و روش ....  *غفار = بخشاینده گناه

* ستار= پوشاننده گناه ..از صفات خداوند

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

 



 

۵ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۸ مهر ۹۶ ، ۱۰:۳۰


وای از آن شب که مرا در کوی خود گریان کنی 

این دل سرگشته را در پای خود بریان کنی


وای از آن روزی که سوزد از غمت خشک و ترم

بر سرِ عهدم بمانم زلف خود افشان کنی


مرغِ دل آید بکویت چاوچاوان* نیمه شب

ترسم آن زلفت نبیند و دلم نالان کنی


بیقرارانه شدم چون خاک راهت این زمان 

چون نشد از تو خبر آید،  دلم گریان کنی


هر که هجران میکشد نقبی به میخانه زند

هجر را در دل کُشم شاید چو سرمستان کنی


لشگر غم گر زند صدها شبیخون بر دلم

باده ی عشقت بنوشم تا دلم خندان کنی


رفتنم را گو چه ارزد چونکه دل شد ماندگار

هر کجا گوئی روم گر این دلم درمان کنی


ساقیا از زلف او امشب حدیثی تازه گو

تا که این جان را فدای زلف آن جانان کنی


دل بگفتا هان شباهنگ با شرابی کن وضو

تا مگر امشب مرا همپاله ی رندان کنی 


* چاوچاوان = حالت پرنده ای را گویند که در حال

دفاع از بچه اش هست با التماس و ترس و لرز



الا ای پیر فرزانه ... خواننده بانو پریسا

۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۴ مهر ۹۶ ، ۱۲:۰۸

چه تقدیری نوشتی تو که خوش پایان نمیگیرد 

که این شوریده سر زین سان دگر سامان نمیگیرد 

 

هر آنچه بر دلم آمد تنِ زارم کشد بر دوش

ببین خم گشته این قامت دگر درمان نمیگیرد 

 

طبیبی جز تو ار باشد مرا از او نشانی ده

طبیبم گر نباشی تو غمم پایان نمیگیرد 

 

زلیخا وش دلم خون شد ز هجران رُخش ساقی

که نقشی جز رخِ دلبر دلم آسان نمیگیرد 

 

بسی آشفته و لرزان شدم در کوره راه عشق

دگر این بلبل عاشق  رهِ بُستان نمیگیرد 

 

بیا و زین دلم بُگذر که در فصلِ خزان دیگر

قدح از دست یار خود چو سرمستان نمیگیرد 

 

خدا را دردِ من این شدکه چون عاشق شدم بر تو

کماندارِ رُخت* از من دلم تاوان نمیگیرد

 

بیا ساقی قدح ها را از این خونِ جگر پر کن

که صد رطلِ گران رنگی چنین تابان نمیگیرد 

 

رقیب از باده سرخوش و ز سازِ مطربان رقصان 

سراغ از چشم خونبار و رخِ گریان نمیگیرد 

 

دلم از غصه پر خون شد که این مرغِ نصیحت گو*

چرا خود عبرت از حالِ ستمکاران نمیگیرد 

 

من آن مرد خدا گویم که در عین تهیدستی 

زر و سیم و یدِ قدرت ز سلطانان نمیگیرد 

 

هر آنکه چون شباهنگ شد اسیر چشم شهلائی 

دگر از کس می سوری به جز جانان نمیگیرد 

*کماندار رخ = کنایه از چشم و ابرو 

مرغ نصیحت گو = هرکسی که آدم را نصیحت میکند

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



بیچاره دلم 

 

 

۶ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ مهر ۹۶ ، ۱۵:۱۰

 

بر کس نداده مهلت این بی وفا زمانه 

تا با خیالِ راحت برخیزد از میانه

 

بر خون حق و ناحق تشنه چو گرگ پیری

در بَر و بحر و صحرا یا در میان خانه

 

ساقی بده پیاله تا دادِ دل ستانم 

از ظلم چرخ گردون وز جور این زمانه

 

خواهم کنار دلبر آتش زنم به غمها 

بر زلفِ پر خمِ او دستی زنم چو شانه

 

ساقی ببین غمم را دل گشته خون ز هجران

هر دم چو طفلِ گریان گیرد ز من بهانه 

 

بستان دلِ غمینم پیکی فرست سویش

کان دلبر چمانی* دل را کند چمانه*

 

عهدِ ازل به عشقش در پشت پرده بستم

بر من ز روی ماهش هرگز نشد نشانه

 

در جهلِ بی مثالت مستی مکن شباهنگ

جز دل کسی نبیند آن دلبر یگانه 

 

سرگشته ای اگر تو دل را به می صفا ده

دیگر چه جای حسرت دل پر کشد سمانه*

 

 

* چمانی = خرامان     * چمانه = پیمانه      

* سمانه = مخفف آسمان 


در کنج دلم عشق کسی خانه ندارد

از سالار عقیلی

۱۳ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۵ مهر ۹۶ ، ۲۲:۰۰


چه میدانی از این مستی چه میدانی از این هستی 

بپا خیز و گل افشان کن تو دنیا را به سرمستی

 

حدیث از عشق دلبر گو جهان را در عجب*انداز

بزن پیمانه ی نوشین نظر کن از کجا هستی

 

چو میدانی که باید شد،* چرا بیهوده میتازی

در این وادی غفلت زا اگر مرد خدا هستی

 

چو هر مسند رود از کف در این دنیا به آسانی 

تو را بهتر بُوَد تا خود از این مسند بدر جَستی*

 

اجل کو در قفا* باشد و یا در بستری چون پر 

چرا باید بسر آورد جهان را با رهِ پستی

 

ملامت ها  مکن از مِی که این دنیای پوشالی

چنان بازیچه ای باشد که بی مِی اندر آن مستی

 

شباهنگ هم خطا دارد بسی اندر جهان ای دل 

بدین خاطر من این دانم  که از کارم بسی خَستی*



* عجب = شگفتی ، شگفت آور 

*باید شد = باید رفت      *جَستن = رها شدن ، نجات یافتن

* قفا = پشت سر     * خَستن = آزرده شدن 

 

یا مولا دلم تنگ اومده



 

۹ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۲ مهر ۹۶ ، ۱۵:۱۵

             ج

               ################################

                               

                    غریبانه بزن مطرب دگر شامِ غریبانست

                          که گفتت ظهر عاشورا گمانم عید قربانست

          

         به قربانگه رود یارم به دشتِ نینوای پیر

                       علمدارِ  سپاهم کو  لبم خشکیده  عطشانست

       

          بگو با شهسوارِ حق عنانِ مرکبت درکش

                    که این چرخم ز چرخیدن بدورِ خود پشیمانست

       

        ز دجله و فراتت من نمیگویم حدیث امشب

                  که این خونِ دل و آن یک ز اشکِ چشمِ طفلانست

      

         چه یلدائی بُوَد امشب که شبگیرِ دلم گفتا

                     فلک هم در کنارِ  ما  ز غم  سر در  گریبانست

    

         هلا ای دشتِ تشنه لب فُراتِ تو مگر کم بود 

                    که گشتی تشنه ی خونی که از خونِ رسولانست

   

         بخوان مُطرب غریبانه فلک را خون جگر فرما

                   که در این کاروان امشب زغم شامِ غریبانست

   

        بزن بر سر بزن بر سر که یاران رفته اند از سر

                  اسیری میبرد ما را نبردِ کفر و ایمانست

    

        شباهنگ ناله ها میزد به دشتِ لاله های سرخ

                چرا هر لاله ای روید چو زلفِ او پریشانست 

  

       بنال ایدل چو دلریشان که این درویشِ کوی حق

         به هر یا هو که میگوید دلش چون دیده گریانست

              ################################

۱۳ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۰۶ مهر ۹۶ ، ۱۹:۰۰


درد مرا دوا کند آن رخ دلگشای تو 

عمر مرا بقا دهد جلوه ی آن لقای تو

 

دل به کسی نداده ام جز خمِ زلف شب شکن

تا دل بیقرارِ خود، را کُنمش فدای تو 

 

گر همه عمر من شود لحظه ی یک نفس زدن

خیره شوم به رویت و جان بدهم به پای تو 

 

شکوه کنم ز بخت خود چون نشده به کام من

خیره شوم به آسمان شب همه شب برای تو

 

دل به سرای که، برم جز به سرای ناز تو

عزم دلم نمی کند نرگسِ با صفای تو

 

دم نزنم ز بی کسی گر تو به این دلم رسی

شب همه شب دعا کنم تا شنوم صدای تو

 

این دل در حصار من شِکوِه کند ز کار من

غم ز دلم به در بَرَد آن رخ دلگشای تو 


با دل من چرا چنین شیوه ی دلبری کنی 

تیرِ غمت به جان زند تا که کنم هوای تو 




 


۶ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۵ مهر ۹۶ ، ۲۰:۰۰

 

چه میخواهی ز من جانا در این شام خزان عمر*

که دادم هرچه را دارم،  به راهت ای شبانِ عمر*

 

تو را با دل چه سِرّ باشد که با دل هرچه میسازم

مرا با تیغ خود رانَد در این شامِ خرانِ عمر

 

که را گویم چها دیدم من از این عشق نافرجام

که روئی خوش ندیدم من ز عشق جاودان عمر

 

مگر در عشق بودم من، جفاکار و ستم پیشه

که عشقم را تو کرده ای رقیبِ بی امان عمر

 

شتابان میروم زیرا نمیدانم چه باید کرد

در این راهی که بُگزیدم به شام بی ضمان* عمر

 

چو فردا را نمیدانم چرا با خود کنم نجوا

تو میدانی نمی ترسم از آن تیغ و سنانِ عمر

 

منم آن بنده ای کز تو نخواهم جز تو را از تو

به دنیا این پیامم شد که باشد کاروان عمر

 

دلم خون شد ز تنهائی بگو با جانشکارِ* خود

مرا دیگر بگیرد جان چو هستی ساربان عمر

 

اگر تیغش کمر بندد کنون آن جانشکارِ دل

بگو باید شباهنگ را بگیرد با کمان عمر 

 

*شام خزان عمر = کنایه از آخر عمر 

* شبانِ عمر = منظور پروردگار که عمر و هستی ما در دست اوست ..

* ضمان = ضمانت .......  * جانشکار = کنایه از عزرائیل

 



 

۹ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۳۰ شهریور ۹۶ ، ۱۶:۱۵

############################
 
بسی ما را به محنت آزمودی
بگو یارب در این حکمت چه بودی
 
دوصد باره شکستی دل به زاری
ترا زین دل شکستن ها چه سودی
 
نمایان کرده ای گهگاه  نوری
چو گشتم در پی ات در پرده بودی
 
بیا یک دم خدارا از سرِ لطف
بکن رحمی به این دل کو ربودی
 
بر این سنگِ صبورت میزنی سنگ
که در گِل صبر هم چون من نبودی
 
به یغما میبرد اشکم ملائک
بر این غارتگری خنده نمودی
 
ز شاهی چون تو دارم انتظاری
اگر شرحی ز حالِ من شنودی 
 
سزد تا باز آری رحمتت را
کز آن وادیِ خوش، آرد سرودی
 
شباهنگا تو را حاجت روا شد
چو در محنت بسی ما را ستودی 
 
#######################

دیوانه رویت منم ...
۱۱ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۶ شهریور ۹۶ ، ۱۸:۳۵

ره سپارم روز و شب در انتظار جرعه ای

میکشم بر دیده گان از خاک کویت سرمه ای


آرزو دارم بمیرم یک سحرگه در حضور

آن زمان کز لعلِ نوشینت بنوشم جرعه ای


قدسیان نه درد دارند و، نه غم، یا شورِ عشق

درس عشقم داده ای با اشک و آه و گریه ای


هر که دل را در رهِ زلفت گذارد همچو من

زیر شمشیر غمت در کف ندارد حربه ای


قبله گاهم تا شده محراب ابروی کمان

بهرِ خود سازم از این محرابِ ابرو کعبه ای


بلبلی گشتم که یابم ره به بُستان نگار

میرسد از او به گوشم هر سحرگه نغمه ای


ناله ای غوغا کند اندر زمین و آسمان

تا زلیخا پشت یوسف را نوازد ضربه ای


افسر گردون* که خاجش* روی شانه میکشد

در سرای قدس گردد پاره پاره پرده ای


بسته شد تا آب دجله در رهِ لب تشنگان 

از میان دیدگانم گشته جاری دجله ای


از شهیدان گر بگوید این شباهنگ قصه ای

سبزه زاران را کند از خون آن ها لاله ای


گر چه میسوزم ز هجران تا سحر گاهان چو شمع

میرساندم صبا از کوی دلبر تحفه ای 


* افسر گردون = لقب حضرت عیسی....*خاج = صلیب 

۹ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ شهریور ۹۶ ، ۱۸:۴۵