شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

( من نمیگویم سمندر باش و یا پروانه باش )

( گر به فکرِ سوختن افتاده ای جانانه باش )

#########################

 

ز عشق آتشی در جهان افکنم 

شرر در دلِ این و آن  افکنم

 

اگر هفت جهان دشمنی آیدم 

من عشق را چو تیر در کمان افکنم

======%==============

تو خواهی اگر می* بنوشی چو ما

سزد در رهِ آن، بکوشی چو ما 

 

چو یک بار کنی مزه اش امتحان 

هر آنچه ترا هست، فروشی چو ما

====================

*می= منظور شراب عشق است

۲۳ نظر موافقین ۱۱ مخالفین ۰ ۲۸ مرداد ۹۵ ، ۱۳:۴۵
۸ نظر موافقین ۱۲ مخالفین ۰ ۰۳ مرداد ۹۵ ، ۰۰:۲۵


        با سلامی گرم

 ( قابل توجه همه دوستان عزیز تمام این اشعار سروده خودم میباشد و به هیچ وجه کپی برداری نشده است...


۵۳ نظر موافقین ۱۲ مخالفین ۰ ۲۸ بهمن ۹۴ ، ۰۵:۱۰

############################
 
ساقیا همدمِ این روحِ پریشانم کیست
مرهمِ خارِ مُغیلان بر این جانم کیست
 
باده ی لعل بیار تا غمِ دل بر گیرم
آنکه برده دلِ خونین و ایمانم کیست
 
بر دلم زخمه ی این خار مُغیلان نشست
تا بگوید سببِ فرقت و هجرانم کیست
 
نو عروسِ من در این باغ گلی پنهانست 
حاجب* و آئینه دارِ، رخ جانانم کیست
 
در دلم جام شقایق به سوگست بگو
ضامنِ خون دل و طبیبِ درمانم کیست
 
جز صدای زغن و زاغ نیاید ز چمن
همدم ناله ی جانسوزِ هَزارانم* کیست
 
راهِ کعبه ببستند به رویم ز دغا
فاتحِ طُره ی آن زلف پریشانم کیست
 
گر شباهنگ به غلط یاوه سرا گردیده
شافعِ خامه*و تحریرزنِ* دیوانم کیست
 
* هَزاران = بلبلان .....* حاجب = پرده دار.....
* خامه = قلم ... * تحریرزن = کنایه از نویسنده
 
زلف بر باد مده ...از داریوش رفیعی

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۸ آذر ۹۵ ، ۱۶:۲۰

×××××××××××××××××××××××××××××××××××
 
کیست ما را به سراپرده ی دلدار بَرَد 
یا دلِ خون شده را، پیشکشِ یار بَرَد 
 
قدحی آرد و از پا به سرم اندازد
پس چو دیوانه به زنجیر و به زُنار بَرَد
 
چاوچاوان* به درِ میکده ها چون آیم
باده از خونِ دلم گیرد و بازار بَرَد 
 
بفنای خود همی سوزم، چو شمعِ نیم جان
گر ز ما خاکستری ماند، به نیزار بَرَد 
 
مُطربی کو که زند مارشِ عزای ما را
یا بیک پرده، غم از این دلِ بیمار بَرَد 
 
میگریزم ز خود و از همه رندان به قهر
کیست  ما را به غلامی و به تیمار بَرَد
 
توبه کردم بسی باز شکست توبه دلم
تا که پاکم بِبَرَد، یا که گنهکار بَرَد 
 
دانی ایدل کجا باده ی وصل مینوشی؟ 
که یکی رازِ نهان، به نزد دادار بَرَد
 
خوش بنوش و خوش بخوان و خوش زی*
تا صبا خاکِ تو را، به کوی آن یار بَرَد
 
 بر شباهنگ و این قدِ کمانی مبند دل
کو تو را ناله کنان به سوی دلدار بَرَد 
 
*چاوچاوان = با ناله و زاری       * خوش زی= خوش زندگی کن 


 
۳ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ آذر ۹۵ ، ۱۵:۰۰
×××××××××××××××××××××××××××××××××××

امشب چرا محبوبِ من یادی ز ما نمیکند
از دستِ این دردِ خُمار ما را رها نمیکند

پیوسته یادش در منست چه بی منست چه با منست
دانم که او در هیچ زمان با من دغا نمیکند

زلفش چو طُغرائی* شود چشمش فریبائی شود
اما ز چشم و زلفِ خویش، نذری ادا نمیکند

سروقامتِ ابرو کمان، با ماه و خورشید مهربان 
هیچکس در این کون و مکان چون او وفا نمیکند

بی حد شکستم توبه ها هرگز ندادم خون بها
باز هم چو سلطانِ وفا، با من جفا نمیکند

گُل شرمسار از روی تو دل در کمندِ موی تو 
ای جان فدای روی تو، این دل خطا نمیکند

ای هر دو عالم بهترین، باشی تو من را برترین
بی تو دوصد خُلدِ برین، دردم دوا نمیکند

گفتا دغل بازی بس است پشت هم اندازی بس است
اینست که هرگز نظمِ تو*، شوری بپا نمیکند

گفتم شباهنگت منم بنده ی اورنگت منم
سلطان چرا یک جرعه می، در جامِ ما نمیکند

* طُغرائی = پرپیچ و خم             * نظم تو =  شعر تو

÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷
۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۳ آذر ۹۵ ، ۱۲:۲۵

                                                            

#############################


ساقیا همچو نسیم از کوی ما، بی ما مرو

کن تامل اندکی، بی باده ی صَهبا  مرو


نقدِ ناچیزِ مرا، از ما گرو بستان و

دیده برهم منه، بی این دلِ رسوا مرو


طُره ی زلفِ خمت زلفِ بنفشه شکند 

پا ازین گُلشن مکش، بی باده و مینا مرو


آتشی در من بپاست اما نه از آتشِ تر*

آتشِ طورست خدارا، نازنین تنها مرو


دل بِنِه یکدم کنارِ، این دلِ بی طاقتم

سرخوش و مستانه چون، غارتگرِ دنیا مرو


ساقیا یک دم بهانه کم تراش 

بادِ شُرطه* نیست کنون، حالا به دریاها مرو


گر گذر زین وادیِ غم ره به مقصد میبرد

همرهت آیم ولی، بی ناله ی شیدا مرو


توشه ای با خود ندارم تا کنم آغاز سفر

ای به دریا داده دل، همچو نسیم بی ما مرو 


با شباهنگ کن مدارا کز دلم آید پیام

تا نگردی همچو من رسوا و خون پالا* مرو


* آتشِ تر = شراب           * بادِ شُرطه = باد موافق

* خون پالا = آلوده به خون 


##############################


۵ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ آذر ۹۵ ، ۱۹:۱۵
÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

هان ای دلِ افسرده برخیز غزلخوان باش
بر زلف نگار بنگر وز شوق سرافشان باش

چون محمل او بینی با شیوه ی سرمستان 
ما را به کفن بگذار عشق را نگهبان باش

تا ما به سفر رفتیم، زین مرکبِ همت کن
با عشق درآمیز و آن را چو سندان باش

تا عهد اَلَست باقیست دلبر همان ساقیست
برخیز به خرابات شو مرغی غزلخوان باش

پیمانه ی ما خالیست پیمانه ز عشق پرکن
در زیرِ پیِ پیلش شاهی چو نُعمان* باش

از بهرِ لب شیرین افسانه ی فرهاد شو
تیشه را به دست گیر و همپایه رندان باش

با زلفِ پریشانش رندی مکن هرگز
تاری اگرت بخشید بنشین و غُلمان* باش

با کس مگو این راز کاتش فکنی بر جان
زیرِ غمِ هجرانش پابند چو مردان باش

آنچه که ترا بنمود زان کنگره ی مینو
مهرِ سکوت بر لب، آشفته و حیران باش

مستی مکن زان دست کو صبحِ خُمار آرد
ساغر مشِکن چون من پابند به پیمان باش

پندی دهمت نو نو بشنو به گوشِ جان
از شرع چو بگسستی در خدمتِ یزدان باش

ما رخت سفر بندیم زین گُلخَنِ* دون پرور
تو نقشِ هزاردستان در گلشن جانان باش

چون موج خروشان و چون صخره ی پابرجا 
از بهرِ نگار خویش، پیوسته در افغان باش

منگر که ستمکاران با تیغ زنند گردن
بر زخمِ دل مسکین شالوده ی* درمان باش

گر پنجه نیفکندی در پنجه ی ظلم و زور
با لفظ و کلامی خوش اندر پیِ سامان باش

هیهات عنانِ بخت، نآمد به دست ما
تقدیر به دست اوست هم حکمت لقمان باش

زنهار که بعد از من زین انگره مینو*
یکدم نشوی غافل هشیار و میزان* باش

ای دل چها کردی با من در این وادی 
خونِ جگرم دادی اکنون چو خوبان باش

گهگاه شباهنگ را در محفلی یاد کن
از بهرِ دل افروزان مرغی غزلخوان باش 

بر تربت ما هرگاه شیرین سخنی آمد
در مقدم آن والا برخیز و گُل افشان باش

* نُعمان = نعمان بن مُنذر پادشاه حیره که دست نشانده
پادشاه ایران بود به دلیل خیانت سرش را زیر پای پیل
گذاشتند.....        * غُلمان = غلام          
* گُلخن دون پرور = کنایه از این دنیا     * شالوده = پایه
* انگره مینو = اهریمن .شیطان      * میزان = عادل 

÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷


۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۷ آذر ۹۵ ، ۱۳:۰۷

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
 
      در کوی غمت آواره دلم                من در هوسم بیچاره دلم 
      گفتم که شوم پروانه ی تو            دل را کنمش دیوانه ی تو
     
                  من عهد شکنم بیچاره دلم            ساغر  شکنم بیچاره دلم 
 
       زلفِ تو زده راه دل من                  عشق تو شده صد مشکل من 
      من ناله زنم دل خون بشود              پیمانه زنم  مجنون بشود
       
                    من عهد شکنم بیچاره دلم           ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
      من در گنهم تو در گذری                  بر چشمِ ترم کردی نظری
     دردیست که نشد درمان ز غمت        هجریست که نشد پایان به غمت
 
                 من عهد شکنم بیچاره دلم             ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
     مانده به رهت بیدار دل من              در کنجِ خراب هُشیار دل من
     آتش زده ام بر بود و نبود                نالان شده ام از گفت و شنود
 
               من عهد شکنم بیچاره دلم                ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
      از خونِ دلم برگیر قدحی               بنشین ببرم کاین نیست گنهی
      پروانه صفت سوختم ز غمت              با ساز و نوا با زیر و بَمَت 
 
 
               من عهد شکنم بیچاره دلم                ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
     ای مُلکِ غمت گشته وطنم             زین غم نتوانم دم بزنم 
     با تو به جهان خُرّم دلِ من             بی تو بزند ماتم دل من
 
               من عهد شکنم بیچاره دلم          ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
      از جان گُذرم درمان نخرم                ایمان شکنم سامان نخرم
      پیمانه دگر در خود بشکست            وز تیر غمت در خون بنشست
 
              من عهد شکنم بیچاره دلم           ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
      غمِ عشقت بیابان پرورم کرد...

 
۱۹ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۰۸:۳۰
################################

بگو من هم خدائی دارم ای دوست
که از هجرش شب و روز نالم ای دوست

چرا هر دم کشی ما را به سوئی
کنی بیشتر ذلیل و خوارم ای دوست

نگاری باش که باشد یار و غمخوار 
نه کو تیغ برکشد بر جانم ای دوست

چو افتادم ز پا از مهر مدد کن 
که آفتابی لبِ این بامم ای دوست

چو گشتم خاک نشین در راهِ کویت
بگیر دستم و ده سامانم ای دوست

بر آنم تا کنم ترکِ دل و دین
بدان شیوه که رفت ایمانم ای دوست

مضیق و قبضِ روحم را دوا کن
به یک ساغر بده درمانم ای دوست

اگر این‌حکم و تقدیر از تو باشد 
ز هیچ رو نشکنم پیمانم ای دوست

ترا دوست دارم ای دوست چون شباهنگ 
که یادت میکند، شادانم  ای دوست

##############################

دوست، دل شکسته میدارد دوست 
۸ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۳ آبان ۹۵ ، ۱۱:۲۰
#################################

از دمِ صبحِ ازل چشمِ تری با ما بود
منظرِ چشم مرا زلفی کمند آسا بود

تا که ماتم زده شد مرغِ دلم در غربت 
خاطرِ غم شکنش شام و سحر با ما بود

چله در چله نشستم ز مرگِ میِ ناب
همرهِ خون دل من مژه خون پالا* بود

کاش آنشب که سودای تو افتاد به سرم
جامِ زرینِ فلک* را شبِ بی فردا بود 

هر صبوحی* که زدم دردِ خُمارش آمد
مستی ما گروِ چشم جهان آرا بود

حال مجنون نپرسد کاروان سالارِ عشق
چونکه خود آئینه دارِ طُره ی لیلا بود

جامِ گلگونِ شرابی که شیرین نوشید 
خون بهای عشق فرهاد و دلِ خارا بود

کوسِ بد نامی ما حُرمتِ میخانه شکست
بر سرِ کوی مغان، تا دل ما رسوا بود

زاهدِ شهر که از پرده ی زهد لاف زدی
زیر دستارِ سرش جشن ریا بر پا بود

هر که دیدم ز عقل توشه راهی گرفت
جز شباهنگ که پروانه ی بی پروا بود 

* خون پالا = آغشته بخون ..غرق در خون 

* جام زرین فلک = کنایه از خورشید
*صبوح = جام شرابی که در صبح بنوشند.

########################


۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۲ آبان ۹۵ ، ۱۳:۰۰

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

غصه ها رفت، دل از شادی به پرواز آمد 
تا که پیغام نگار بر منِ دمساز آمد

مرغِ خوشخوان سحر دیده گشود پاورچین
از رهِ رفته ی خود وقتِ سحر باز آمد

پیرِ می نوش و خراباتیِ صاحبنظران 
به تماشاگهِ راز رند و نظرباز آمد

قدحِ لاله چو شد ز مقدمِ یارم باز
ساقی پیمانه بدست سرخوش و طناز امد

چشمِ بد دور کنم به نیزه ی دورباشان*
تا نبینند مَهِ من با رُخِ پر ناز آمد

ساقیا ساغر و باده نخواهم ز تو 
که مرا ساقی و ساغر، سرافراز آمد

بلبلان گو بروید نغمه به بُستان خوانید 
که بدین باغ گُلیست که نغمه پرداز آمد

کس ازین طُره ی پرچین نگُشاد هیچ گره 
کاین معما از آنروست که پر راز آمد

گر سلیمانِ گُل از باد به تخت بنشستی 
در قدومِ گُلِ ما باد به پرواز آمد 

هان شباهنگ چه روشن شده ویرانه ی غم
تا بر آن شکر و سپاس یار سبب ساز آمد

* نیزه دورباش = نیزه بسیار بلندی بوده که نگهبانها
مردم را از ملکه دور میکردند..

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۵ ، ۱۲:۰۰

#############################

دارم سخنی در دل، گفتن نتوانم 

روئی سیه چون گِل، شستن نتوانم

 

دلباخته ی تو گشتم در اوجِ پریشانی

اشکی  به رخ دارم، رُفتن نتوانم

 

همسایه ی جغد گشتم چون مرغکِ گریانی

زین غمکده ی ویران، رفتن نتوانم

 

در زلفِ کمند تو دل را به گرو دادم

آنچه  که دل خواهد، خواستن نتوانم

 

چو دانه به عشق تو از خاک برون جَستم

بی نرگسِ مست اما، زیستن نتوانم

 

سرگشته به راهِ خود افتاده به چاه خود

آن چه که مرا بنمود ، جُستن نتوانم

 

در دامی که افتادم از جهلِ مدامِ خود

پیش زانکه غُبار گردم، جَستن نتوانم

 

دردا هر آنچه بود در خلوت ما بُگذشت 

زین قصه که شبگیر شد، خُفتن نتوانم 

 

با باده و پیمانه بی نرگس مست تو

عهدِ دگری بستم ، رَستن نتوانم

 

آنچه که شباهنگ را از پا به سر انداخته

دردیست و در این محفل، گفتن نتوانم 

 

@@@@@@@@@@@@@@@@@

من سر زلفت به دو عالم نفروشم...از کوروس سرهنگ زاده

۶ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۰ آبان ۹۵ ، ۱۲:۲۲