شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۲۵ مطلب در آذر ۱۳۹۵ ثبت شده است

###############################
 
تا به کی شکوه  نگارا با خمِ ابرو کنی
تا به کی ما را به بندت با لمِ جادو کنی
 
در خمِ زلفت نشیند تا دلم چون‌شانه ای
کی روا باشد که دل محروم ز آن مهرو کنی
 
من زدم نقبی به ره، شاید گریزم زین کمند
دیدمی از زلف مُشکینت کمندها رو کنی
 لعلِ لبهایت چو باشد بر دلم آب حیات
از چه آن‌ روی چو مه پوشیده در گیسو کنی
 
این همه عطری که بر دوشش کشاند این صبا
گرد افشانی سحرگاه با شمیمِ مو کنی
 
میکشی ما را به مسلخ* با غرور یا دلبری
وانگهم ناوک* پران، با گوشه ی ابرو کنی
 
بلبلِ باغت شدم تا دل به خونش در کشم 
باغبانا، در رهم منداز که دل جارو کنی
 
من به شمشیر غمت زان سر سپردم بی دریغ
تا تو هم در کامِ دل زان کوثر مینو  کنی
 
هویِ من یاهوی من ای مهربان آهوی من
چشم مستت تا که دیدم دیده را آهو کنی
 
چون بهار بر تربتم آ، گر چو ما دل سوخته ای
بشنو آوازی ز دل تا با دلت یاهو کنی
 
گفت شباهنگا هنوز هم سر به سودایی اگر
میبرم خاکت به کشکولی اگر کو کو کنی
 
خاکِ این در گاه شدن نامحرمان را نیست ره
ما ترا با خود گذاریم به این غم خو کنی
 
* لِم =روش         
* مسلخ = کشتارگاه         * ناوک = تیر
 
 
##############################
مائیم و آب دیده....

۴ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۸ آذر ۹۵ ، ۱۷:۰۰

تولد حضرت محمد بر همه مسلمانان مبارک ....
۶ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۶ آذر ۹۵ ، ۲۲:۱۰

   

                 
                  ساقیا شب به دلم دردِ خمارست هنوز 
در سرم جلوه ز آن غمز نگارست هنوز 
 
با من از پند مگو ای که تو آغشته تری
آنچه از دل نرود دیده ی یارست هنوز
 
دم به دم جلوه کند در دلِ بی طاقت من
با جمالی که چنین جان شکارست هنوز 
 
لعلِ سرخی که در این ساغرِ مینا فکنی
گر مرا مزه دهد دل که خُمارست هنوز 
 
همچو نی ناله ی محزونِ مرا غم شکند
 چون ندارد سرِ سازش و به کارست هنوز
 
در دلم زخمه ی آن تیرِ نگاهست ولی
دلبرم در پی صد نقش و نگارست هنوز
 
گر جفایش به شباهنگ دلِ خونین داده
لیک دل در پی آن پرده ی رازست هنوز
 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ 
           ((( ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی )))
           ((( تو بمان و دگران    وای به حالِ دگران   )))
۱۵ نظر موافقین ۸ مخالفین ۱ ۲۴ آذر ۹۵ ، ۱۸:۰۳

+++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
گفتم آن غمزه ی جادو به چه کارِ تو شود
گفت سحرگاه چو برآیی به کنارِ تو شود
 
گفتم اینک به خرابات شوم از دردِ فراق 
گفت مگر پیر خرابات به چه کار تو شود
 
گفتم ار ترکِ دل و دین کنمی چون بشود
گفت هزاران دل شوریده قرارِ تو شود 
 
گفتم آخر ز ریا پا به کُنشتت  ننهم
گفت همان بِه که گدائی به جوار تو شود
 
گفتم این شحنه*و این واعظ شهرم چه کنم 
گفت روزی رسد و هر دو نثارِ تو شود
 
گفتم آیا که شباهنگ ز تو جز تو طلبد ؟ 
گفت خلیلی ز رُخم سلسله دار تو شود
 
گفتم از خیلِ* خلیلان‌ِ تو من‌ بی خبرم 
گفت آن کس که چو ما نیز نگارِ تو شود
 
*شحنه = پاسبان           * خلیل= دوست
* خیل = گروه 
 
××××××××××××××××××××××××××××××××××

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۳ آذر ۹۵ ، ۱۵:۵۵

                     

××××××××××××××××××××××××××××××××

 

در دیرِ مُغان قصه فقط راز و نیازست 

ای دل تو ندانی که چه حالست و چه نازست

 

اسرارِ خرابات، نه داند دل بی درد

زُهاد چه بدانند در آنجا همه رازست 

 

من می زده از آتشِ تر* هیچ نگشتم

سرمست ز آنم که درِ میکده بازست 

 

برخیزم و گیرم به سحرگاه صبوحی*

کان وردِ سحر، جمله سراپا ز نیازست 

 

ای دل تو بنوش رطلِ گران* را ز کسی که

باز با همه مستی، دل او وقف نمازست

 

حاشا نتوان کرد که آن باده ی سوری*

گهگاه ز نیازست، و زمانی ز گُدازست 

 

برگرد شباهنگ که تو را راه خطیرست* 

نِی* کارِ تو باشد نه که آن کارِ جمازست*

 

این راه که صد عقبه* ز صد چاه درآنست

خواهانِ دلی، خون جگر و نقدِ جوازست*

 

*آتشِ تر = شراب      *صبوحی = مئی صبحگاهی. کنایه از نماز صبح     * رطلِ گران = پیمانه بزرگ می ...کنایه از حکمت          * باده ی سوری = شراب قرمز 

*خطیر = دشوار       *نِی = نه       *جماز = شتر       

* عقبه = دشواری ها         * جواز = اجازه .کنایه از اجازه پروردگار 

 

××××××××××××××××××××××××××××××××××


الا ای پیر فرزانه ..

 

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ آذر ۹۵ ، ۰۰:۲۰
  عاشقانه قدمی نِه به مزارِ دلِ ما    
   بنشین لحظه ی نابی به کنارِ دلِ ما
 

                              قطره اشکی ز نهانخانه دل جاری کن  

      تا که اشکت به نشیند به مدارِ دلِ ما    

 

                              روزن دل بگشا عقده ی دل کن تو تهی       

                              تا گلستان بشود خاکِ، مزارِ دلِ ما


                              خاکِ ما را اگر از کوزه گری، می طلبی   
                              گویدت آن قدحی دستِ نگارِ دلِ ما
 

                              اینهمه لاله نعمان که براین خاک بُوَد

                              داغ دارند ز داغ، و غمِ زارِ  دلِ ما


                              آن غم عشق که از هجر نگارم به دلست 

                               این چنین کرد خزان فصلِ بهارِ دلِ ما


                              قصه زلف کمندش و  پریشانی  دل 

      

                          هردو همراه شده با شبِ تارِ دلِ ما

 

                              شرح دل دادن ما را چو نداند همه کس 

                              کی به بیند به دلش آن رُخِ یارِ دلِ ما


                              هرچه را جز ز جفا چون به شباهنگ دهند

                               می پذیرد چو نشانی ز تبارِ دلِ ما 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


          تا به کجا میبرد این دل مرا

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۰ آذر ۹۵ ، ۱۵:۱۰

                                     بر تُربتِ من چنگ و ربابی بزنید

                                        جام و قدح و باده ی نابی بزنید

               بر نطعِ زمین خرقه ی خود فرش کنید

                                      بر مِجمَرِ این عشق  کبابی بزنید

               در حسرتِ دنیا نخورم غم چو زُهاد

                                      شادانه همی چنگ و ربابی بزنید

              از باده ی حق مست شوید و گذرید

                                      زین باده  مرا هم به ثوابی  بزنید

              از بهرِ وضو همچو دلِ غمزده ام

                                    با ساقی خود کهنه شرابی بزنید 

             با نغمه ی این عشق برقصید چو گُل

                                     دل را ز خیالش به صوابی بزنید 

             خونِ دلِ ما مزه ی  مستانه کنید

                                    از خاکِ شباهنگ به گُلابی بزنید

                =========================

۳ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۸ آذر ۹۵ ، ۲۰:۴۰

############################
 
ساقیا همدمِ این روحِ پریشان‌ چه شده
مرهمِ خارِ مُغیلانِ دل و جان چه شده
 
باده ی لعل بده تا غمِ دل بر گیرم
آنکه برده دلِ خونینم و ایمان چه شده؟
 
بر دلم زخمه ی این خار مُغیلان بزند
تا بپرسد ز دلم نغمه ی هجران چه شده 
 
نو عروسم که در این باغ گلی پنهانست 
حاجب* و آئینه دارِ، رخ جانان چه شده؟
 
در دلم جام شقایق غمِ دوران زده است
ضامنِ خون دل و این غمِ دوران چه شده؟
 
جز صدای زغن و زاغ به گلشن نَبُوَد
همدم ناله ی جانسوزِ هَزاران* چه شده ؟

راهِ کعبه چو ببستند به رویم ز دغا
نقشِ آن طره ی شبرنگ و  پریشان چه شده ؟
 
گر شباهنگ به غلط یاوه سرا گشته کنون
شافعی تا بزند مُهر به دیوان چه شده  ؟
 
* هَزاران = بلبلان .....* حاجب = پرده دار.....

 
زلف بر باد مده ...از داریوش رفیعی

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۸ آذر ۹۵ ، ۱۶:۲۰

     
====================================
مرد و مردانه بیا خاک جفا بر سر کنیم
چشم بندیم ز عالم صحبتش کمتر کنیم
 
همچو عاشق ز وفا جان به کف گیریم تا
نه چو دُونان ز جفا چادرِ ننگ سر کنیم
 
بس ملولم که چرا این همه رنگست و ریا
ما که با شیوه ی خود هر بشری کافر کنیم
 
زین همه جور و جفا چشمه ی غم گشته پُر
ناروا باشد اگر یاد ز هر کوثر کنیم
 
تا که اشکم ز شفق رنگ چو خونابه گرفت 
خون دل خوردم و این دیده ی خود پُر تر کنیم
 
در شگفتم نوگلانم  که چرا گفتند تا
باغبان را ز ریا زین که هست خمتر کنیم
 
ساحری زمزمه میکرد به گوشم این چنین
من کمر بسته شدم مرگِ تو را سختتر کنیم 
 
بر شباهنگ اگرم جور و جفا زیبنده است 
گو به هرچه که پرستی تو به حق داور کنیم
 
==================================
ما ز یاران چشم یاری داشتیم...

۲ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۷ آذر ۹۵ ، ۱۶:۰۵

====================================

نازِ چشمان تو را بر همه عالم ندهم
وین سرِ زلفِ خمت در رهِ خاتم ندهم

طره ی زلفِ خمت حلقه ی گوشم چو شود
هندوی خالِ لبت را همه عالم ندهم

گر که یاقوتِ لبت بر لب من بوسه زند
دلِ خونین جگرم در خَمِ ماتم ندهم

مرغ دل پر زده تا خوشه ی پروین برود
تا سرِ زلف تو را سوژه ی آدم ندهم

من چو از لعلِ لبت رازِ نهانی شنوم 
لب فرو بندم و این راز به جانم ندهم

گر شوم همچو غباری و روم تا به هوا
جز رهِ سلسله مو جان به بادم ندهم

مُطربی کو که مرا مست و غزلخوان کُند او
تا غمِ روی تو را بر میِ نابم ندهم

ساقیا جامِ تو اینک به شباهنگ چو رسد
قطره ای زان میِ نابت به دو عالم ندهم 

@@@@@#@@@@@@@@@@@@@
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۶ آذر ۹۵ ، ۲۳:۲۰