شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۸ مطلب در آبان ۱۳۹۵ ثبت شده است

   

 رسانی گر به من پیمانه ای را           رها سازی ز غم دیوانه ای را

چو در دامم کشد زلف سیاهت           قلم شد غمگسار افسانه ای را

از آن  روزی که پابند  تو گشتم          ندادم  ره  به دل  بیگانه ای را

گَرَم وعده دهی هر دو جهان را           کجا  ارزد  چو تو جانانه ای را

از آن لعل مذاب کو عشق ریزد          مرا ده در  سحر  پیمانه ای را

یکی دیوانه  دیدم  سر به سجده          که میزد بر سر گل شانه ای را

بگفتم  از  منم  دیوانه تر  هست          که بر آتش کشد  میخانه ای را

بگفتا نیک باشد گر شباهنگ           کنون همدم  شود  دیوانه ای را

بخوان چون عندلیب عشق جانان       که در وجد آوری مستانه ای را

 

     

 

دنیای پوشالی
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۲۱:۳۵

    

××××××××××××××××××××××××××××××


     تا که آن زلف دوتا با غم دل شانه زدند

                  آتشِ پر شرری بر من دیوانه  زدند

        گوئیا عرشِ فلک در پی مجنون شده است

               یا به سهو با دلِ من بادهء مستانه زدند

       قدسیان رقص کنان در پی من تا بسحر

                با سر انگشتِ خیالی درِ میخانه زدند

       زاهدا درسِ تو و مدرسه رها ساخته‌ام 

                که بسی چون تو به دنیا رهِ افسانه زدند

      خدمتِ ساقیِ خود باش که درمجلسِ اُنس

                  رند و صوفی نظری باز به پیمانه زدند

      بس ملولم ز کسانی که به زهد و به ریا

                   دم ز بتخانه و یا کعبه جانانه  زدند

      شورِ عشقی به سرم زان رخ ماهت چو فتاد

                   از حسد شعله حریفان به کاشانه زدند

      با دلِ پر هوسش توبه شباهنگ شکست

                   تا که با زهره شبی زلفِ ترا شانه زدند

           **********************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۰۰:۰۶


در هوایت چون صبا هر سو وزانم روز وشب         
            همچو آب از چشمه سارانت روانم روز وشب

با منی اما کجا داری نیاز بر سجده ام                       

            چون غلامی در هوایت من دوانم  روز وشب

حلقه ای از زلف مُشکین در کمندها بسته ام                

            در رهت هم چون غباری هم روانم روز وشب

تا صبا روزی رساند خاک ما در کوی تو                 

            چشم به راه تا آخرین برگِ خزانم روز وشب

ای نسیمی کو پریشان میکنی زلفِ خمش               

          گو منم هم چون صبا هر سو وزانم روز و شب

رو سیاهم زین غبارم* تا که چون تر دامنی*                

             در خیالم فاسدی اندر آن جهانم روز وشب

کنج این خلوت که هیچکس را بجز یادت نیست            

            خوشترست نامت کنم وردِ زبانم روز وشب

تا کنم روی سیاهم را ز خونم لاله گون                       

           خون دل آید برون از دیده گانم روز وشب

اشک داوودی شباهنگ دیگرت ناید به کار                     

            گر دو چشمت را کنی بر آسمانم روز وشب

محمل  لیلی نبینی ،  چون کمانداران او                         

           میروند از شش جهت با کاروانم روز وشب

      * غبارم= گناهانم     *  تَردامن = گناهکار

             **********************




۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۲۳:۲۹

چرا در قلبِ پر شوری شمیم و عطر گل هاست 

ولی در قلبِ بی نوری شرار و خوی بی جاست


مگر این گِل به شهد و عشق جانانش نیامیخت 

که ابلیسی بپا خاست و دل ما را بیاراست 


گهی نفرت گهی نخوت گهی صد فتنه آرائی

خدا را من دلی خواهم که جز عشقت نیاراست


دلا این نفسِ سرکش هم اگر از جای بپاخیزد

به یک بر هم زدن چشمی از او صد فتنه برپاست


خدا را این دلم دریاب در این شام غم افزایم 

که چون سرمست و بی پروا به سر آمد بپاخاست


اگر بر او نظر داری بده از روی دلداری

ز گیسویت یکی تاری که بر او چون چلیپا ست


شباهنگت دگر نالد سحرگاهان چو بلبل ها

که در شامی شرر افزا مداوم یاد گل هاست


×××××××÷××××××××××××××××××××÷÷

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۱۲:۳۸

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
 
      در کوی غمت آواره دلم                من در هوسم بیچاره دلم 
      گفتم که شوم پروانه ی تو            دل را کنمش دیوانه ی تو
     
                  من عهد شکنم بیچاره دلم            ساغر  شکنم بیچاره دلم 
 
       زلفِ تو زده راه دل من                  عشق تو شده صد مشکل من 
      من ناله زنم دل خون بشود              پیمانه زنم  مجنون بشود
       
                    من عهد شکنم بیچاره دلم           ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
      من در گنهم تو در گذری                  بر چشمِ ترم کردی نظری
     دردیست که نشد درمان ز غمت        هجریست که نشد پایان به غمت
 
                 من عهد شکنم بیچاره دلم             ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
     مانده به رهت بیدار دل من              در کنجِ خراب هُشیار دل من
     آتش زده ام بر بود و نبود                نالان شده ام از گفت و شنود
 
               من عهد شکنم بیچاره دلم                ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
      از خونِ دلم برگیر قدحی               بنشین ببرم کاین نیست گنهی
      پروانه صفت سوختم ز غمت              با ساز و نوا با زیر و بَمَت 
 
 
               من عهد شکنم بیچاره دلم                ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
     ای مُلکِ غمت گشته وطنم             زین غم نتوانم دم بزنم 
     با تو به جهان خُرّم دلِ من             بی تو بزند ماتم دل من
 
               من عهد شکنم بیچاره دلم          ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
      از جان گُذرم درمان نخرم                ایمان شکنم سامان نخرم
      پیمانه دگر در خود بشکست            وز تیر غمت در خون بنشست
 
              من عهد شکنم بیچاره دلم           ساغر شکنم بیچاره دلم 
 
××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
      غمِ عشقت بیابان پرورم کرد...

 
۱۹ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۰۸:۳۰
################################

بگو من هم خدائی دارم ای دوست
که از هجرش شب و روز نالم ای دوست

چرا هر دم کشی ما را به سوئی
کنی بیشتر ذلیل و خوارم ای دوست

نگاری باش که باشد یار و غمخوار 
نه کو تیغ برکشد بر جانم ای دوست

چو افتادم ز پا از مهر مدد کن 
که آفتابی لبِ این بامم ای دوست

چو گشتم خاک نشین در راهِ کویت
بگیر دستم و ده سامانم ای دوست

بر آنم تا کنم ترکِ دل و دین
بدان شیوه که رفت ایمانم ای دوست

مضیق و قبضِ روحم را دوا کن
به یک ساغر بده درمانم ای دوست

اگر این‌حکم و تقدیر از تو باشد 
ز هیچ رو نشکنم پیمانم ای دوست

ترا دوست دارم ای دوست چون شباهنگ 
که یادت میکند، شادانم  ای دوست

##############################

دوست، دل شکسته میدارد دوست 
۸ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۳ آبان ۹۵ ، ۱۱:۲۰

چرا عبرت نگیرد خلق ز دوران                    چرا بازی کند نقشی چو کوران

مراد این دیده سر نیست چو دانی              که با این دیده بیند پای موران

برو از دیده دل جویای آن شو                     چرا عبرت نگیردر او ز دوران

بسی گردنکشان در خاک غنودند                 که نا کام گشته اند از لعل حوران

 به سر دارد اگر دل شورمستی                   بپرسد حال مستان از سپوران

ندانی مر شوی چون خاک راهی                 لگد  مالت  کنند با سُم   سُتوران*

هر آنی  از مشیت  بر تو  آمد                    سپاسش گو، ز شادی چون شکوران

اگر خواهی نمیری چون شباهنگ              برو راهی  که  رفتند آن  غیوران*

       * سُتوران = چهارپایان         * غیوران = غیرتمندان 

 
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۲ آبان ۹۵ ، ۱۸:۵۱
#################################

از دمِ صبحِ ازل چشمِ تری با ما بود
منظرِ چشم مرا زلفی کمند آسا بود

تا که ماتم زده شد مرغِ دلم در غربت 
خاطرِ غم شکنش شام و سحر با ما بود

چله در چله نشستم ز مرگِ میِ ناب
همرهِ خون دل من مژه خون پالا* بود

کاش آنشب که سودای تو افتاد به سرم
جامِ زرینِ فلک* را شبِ بی فردا بود 

هر صبوحی* که زدم دردِ خُمارش آمد
مستی ما گروِ چشم جهان آرا بود

حال مجنون نپرسد کاروان سالارِ عشق
چونکه خود آئینه دارِ طُره ی لیلا بود

جامِ گلگونِ شرابی که شیرین نوشید 
خون بهای عشق فرهاد و دلِ خارا بود

کوسِ بد نامی ما حُرمتِ میخانه شکست
بر سرِ کوی مغان، تا دل ما رسوا بود

زاهدِ شهر که از پرده ی زهد لاف زدی
زیر دستارِ سرش جشن ریا بر پا بود

هر که دیدم ز عقل توشه راهی گرفت
جز شباهنگ که پروانه ی بی پروا بود 

* خون پالا = آغشته بخون ..غرق در خون 

* جام زرین فلک = کنایه از خورشید
*صبوح = جام شرابی که در صبح بنوشند.

########################


۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۲ آبان ۹۵ ، ۱۳:۰۰

  ( قدم مردانه میخواهد )

به عشقش گر تو دل بستی قدم مردانه میخواهد                

            اگر رخسار او خواهی دلی پروانه میخواهد

فروشند یوسف کنعان هزاران مشتری در پی                

            خریدارش اگر هستی بها دُردانه میخواهد

سری شوریده ار داری رها کن کفر و ایمان را                

            که جنگیدن دراین وادی دلی شیرانه میخواهد

در این گلخن چه میماند بجز خاکسترت بر جای                

           خوشا بُوفی* کزین دنیا کَدی* ویرانه میخواهد

 به سر سودای عشقت چون به دستت نقش خود پرداز               

            که خشتِ پخته را دیدن سری پیرانه میخواهد

 چو گنجی از رُخش خواهی دلت در بحر خون افکن               

           که در ره بیشمارست دل ولی فرزانه میخواهد

در این وادی ندارد هیچ شباهنگ جز دلی پر خون               

          کزین وادی گذر کردن قدم مردانه میخواهد

به  ایوان  منظرش چون ماه به هفتاد پرده  پنهانست                 

          لیاقت چون ندارم من نظر دزدانه میخواهد

   * بوفی = جغدی       * کَدی = خانه ای         

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۵ ، ۱۴:۱۳

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

غصه ها رفت، دل از شادی به پرواز آمد 
تا که پیغام نگار بر منِ دمساز آمد

مرغِ خوشخوان سحر دیده گشود پاورچین
از رهِ رفته ی خود وقتِ سحر باز آمد

پیرِ می نوش و خراباتیِ صاحبنظران 
به تماشاگهِ راز رند و نظرباز آمد

قدحِ لاله چو شد ز مقدمِ یارم باز
ساقی پیمانه بدست سرخوش و طناز امد

چشمِ بد دور کنم به نیزه ی دورباشان*
تا نبینند مَهِ من با رُخِ پر ناز آمد

ساقیا ساغر و باده نخواهم ز تو 
که مرا ساقی و ساغر، سرافراز آمد

بلبلان گو بروید نغمه به بُستان خوانید 
که بدین باغ گُلیست که نغمه پرداز آمد

کس ازین طُره ی پرچین نگُشاد هیچ گره 
کاین معما از آنروست که پر راز آمد

گر سلیمانِ گُل از باد به تخت بنشستی 
در قدومِ گُلِ ما باد به پرواز آمد 

هان شباهنگ چه روشن شده ویرانه ی غم
تا بر آن شکر و سپاس یار سبب ساز آمد

* نیزه دورباش = نیزه بسیار بلندی بوده که نگهبانها
مردم را از ملکه دور میکردند..

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@



۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۵ ، ۱۲:۰۰