شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۲۲ مطلب در آبان ۱۳۹۵ ثبت شده است



ساقیا دیده مگردان که جهان می گذرد 
کس نداند غمِ فردا به چسان می گذرد 

پیش تو مست و خُمار آمده تا باده زند
غافل از آنکه ننوشیده زمان می گذرد 

حال پروانه نداند ز چه رو شمع چگل 
کو ز مردن نهراسد و ز جان می گذرد 

بس ملولم و بده در کفِ من باده ی غم
این غمِ کنج خرابم ز توان می گذرد 

ره نشانم ده که دیگر رهِ من غمزده شد 
ساربان هم که نداند چه بر آن می گذرد

ساغرِ می که در آن هیچ ندیدم ز هوس 
پایِ من درخمِ زنجیر و جهان می گذرد 

من در این ورطه نه هشیار و نه مستانه شدم
عمر دیدم که چو تیری ز کمان می گذرد 

چون که فرقی نکند اشکِ رُخم با می ناب
بر من این هر دو چو یک رطلِ گران می گذرد 

هرچه آمد به شباهنگ همه از دستِ قضا
بود در پرده نهان آنچه عیان می گذرد 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۰ آبان ۹۵ ، ۱۴:۳۹
چو گردد یاد تو هر شب درون سینه مهمانم پرد دل همچو پروانه درونِ پیله ی جانم
رخم زرد و دلم خون شد ز سوز آتش هجران طبیبی را نمی بینم که داند راه درمانم
خمیده چنگم و اکنون دلم سوداگر عشقست که در پیری ازین سودا نیاید سر بسامانم
زلیخا وش همی نالم چو گبری در درون دل  که  شاید با صبا آید شمیم  ماه  کنعانم
نه ایوبم نه  یعقوبم نه داودی غزلخوان   نه هدهد، کز سبا آرد پیامی بر   سلیمانم
بسی صید حرم گشته ندانم من به چه تقصیر  چو نخجیری به مسلخگاه ز غم سر در گریبانم
هراسانم از آن روزی که بر من داوری گردد اگر آرد بد و خوبم چو تصویری به چشمانم
ز هول روز محشر من ندارم لحظه ای آرام  چو صیدی در کمندِ او بسی بیهوده نالانم
بدید آن روی و رخسارش شباهنگ اندر آینه  بگفتا دل نشد آگه در این وادی چو مهمانم

 


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ آبان ۹۵ ، ۱۸:۰۷
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
ز هرچه دیده دید، از آن گذشتم 
ز هر چه دل بلرزد زان گذشتم 
 
ز سازِ مطرب و آوازِ  ساقی
بدور از چشمِ او پنهان  گذشتم
 
از این بود و نبود و هست و هستی 
چو دیدم بی ثمر، آسان گذشتم 
 
به راهِ یار ناپیدا و مطلق 
چو جانم او بداد از جان گذشتم 
 
دوای دردِ هجران وصل او باد
از آن وصل و از این درمان گذشتم 
 
چو یک پیمانه داده بر منِ مست
ز این افسانه چون مستان گذشتم
 
اگر با می سرم سامان پذیرد 
هم از باده هم از سامان گذشتم 
 
وگر یوسف به کنعان باز گردد 
ز بوی یوسف و کنعان گذشتم
 
نه در کعبه نه در بتخانه هستم
از این کفر و از آن ایمان گذشتم
 
چو رنگِ آسمان یک رنگ باشد
ز سودای قم و کاشان گذشتم
 
در این گلشن که زاغان بلبلانند 
ز آوازِ هزاردستان*  گذشتم
 
در این ماتمکده همچون شباهنگ 
ز هر چه جز رخِ جانان گذشتم 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
* هزاردستان = بلبل 
++++++++++++++++++++×++++++++++
توبه شکن..

۸ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۷ آبان ۹۵ ، ۱۰:۴۸

ششدر فنای غم

    شکر اندر شکر گردد دل از لعل شکر چینت                     

      بُوَد سیمینتر از سیمین رخ زیبای سیمینت

     نخواهم جز تو من یاری در این ششدر فنای غم  *             

        که ما را زین جهان کافی مئی از لعل شیرینت

       جگر از غم بسوزانم لبِ خود را بخشکانم             

        چو دانم میشود درمان ز شهد لعل نوشینت   

      اگر آن لعل نوشین را کنی خندان فقط یکدم                    

         شود دل تا ابد سیراب زان لعلِ شکر چینت 

     چو آدم شد قرین با عشق هجران را نمی دانست              

          مگر روزی که رانده شد ز فردوس و ز پروینت

       ز روی سرکشی آدم چو با شیطان بزد باده                   

            هم از روی تو محروم و هم از آداب و آئینت

        اگر حالا شباهنگ زد به دریای غمت دل را                   

             که شاید شانه ای گردد به روی زلف مُشکینت 


         * ششدر فنای غم = کنایه از این دنیای فانی 

              ************************

شمع نهان
۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۶ آبان ۹۵ ، ۱۹:۲۱

   

 رسانی گر به من پیمانه ای را           رها سازی ز غم دیوانه ای را

چو در دامم کشد زلف سیاهت           قلم شد غمگسار افسانه ای را

از آن  روزی که پابند  تو گشتم          ندادم  ره  به دل  بیگانه ای را

گَرَم وعده دهی هر دو جهان را           کجا  ارزد  چو تو جانانه ای را

از آن لعل مذابِ عشق و مستی          مرا ده در  سحر  پیمانه ای را

یکی دیوانه  دیدم  سر به سجده          که میزد بر سر گل شانه ای را

بگفتم  از  منم  دیوانه تر  هست          که بر آتش کشد  میخانه ای را

بگفتا این نکو باشد  شباهنگ             دگر همدم  شود  دیوانه ای را

بخوان چون عندلیب عشق جانان       که در وجد آوری مستانه ای را

 

     

 

دنیای پوشالی
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۲۱:۳۵


÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

مرا طی کردنِ این راه خوابی و سرابی بود

که در دیر مُغان با دل سوالی و جوابی  بود


دلا بازآ به میخانه که ما را  پیش ازین سودا

دو لب بر گونه ی ساقی شرابی و رُبابی بود


مخوان  ما را تو  دیوانه  الا ای  پیر  فرزانه

مگر اندر طریق  عشق در   عالم  کتابی بود


مرا پیمانه بود آن می که در سر چشمه اش دیدم

بسی مستان که نوشیدند و گفتندم سرابی بود


نمی دانی مگر تشنه که آب  حنظلش*  آرند

چو سیرابش کنی گوید عجب جام شرابی بود


در این ماتمسرا مُردم نیامد یک پیامی خوش

که تنها همدمم یا را دل از  غم کبابی بود


نقاب از چهره گر گیر ی قلم گردد  قلم با دست*

دو چشمم آب مروارید*  که پندارم  حجابی  بود


مزن از جامِ ما باده الا  ای نیک  فرخنده

اگر ما را نیازاری  گمان  دارم  ثوابی  بود


اگر سوزد شباهنگ هم در این عالم به درد خود

ولی داند که عشقِ او دراین دنیا صوابی بود


* حنظل = میوه تلخی است شبیه هندوانه کوچک

* قلم گردد قلم با دست = یعنی قلم نقاشی و دست هردو قطع میشوند

* آب مروارید = لکه سفیدی شبیه مروارید در چشم پیدا میشود که 

باعث کوری چشم میگردد ..مثل حجاب چشم 

=%%=====================%%==

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۱۸:۵۵

    

××××××××××××××××××××××××××××××


              تا که آن زلف دوتا بی دلِ من شانه زدند

                  آتشِ پر شرری بر من دیوانه  زدند

        گوئیا عرشِ فلک در پی مجنون شده است

               که چنین با دلِ من باده ی مستانه زدند

       قدسیان رقص کنان در پی من تا بسحر

                با سر انگشتِ متانت درِ میخانه زدند

       زاهدا منبر و درسِ تو رها ساخته‌ام 

             که بسی چون تو به دنیا رهِ افسانه زدند

      خدمتِ ساقیِ خود باشم ودر مجلسِ اُنس

              رند و صوفی نظری باز به پیمانه زدند

      بس ملولم ز کسانی که به زهد و به ریا

                   دم ز بتخانه و یا کعبه جانانه  زدند

      شورِ عشقی به سرم زان رخ ماهت چو فتاد

                   از حسد جمله حریفان رهِ بتخانه  زدند

      با دلِ پر هوس توبه شباهنگ بشکست

                   تا که با زهره شبی زلفِ ترا شانه زدند

           **********************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۰۰:۰۶


         در هوایت چون صبا هر سو وزانم روز وشب         
            همچو آب از چشمه سارانت روانم روز وشب

        با منی و بی نیاز از سجده های دائمم‌                     

            چون غلامی در هوایت من دوانم  روز وشب

        حلقه از زلفت به گوشم صد کمندم  دست و پا              

            در رهت همچون غباری من روانم روز وشب

       تا صبا روزی رساند خاک ما در کوی تو                 

            چشم خود بر آخرین برگِ خزانم روز وشب

       ای نسیمی کو پریشان میکنی زلفِ خمش               

          گو که من همچون صبا هر سو وزانم روز و شب

        رو سیاهم زین غبارم* تا که چون تر دامنی*                

             در خیالِ حکمِ خود در آن جهانم روز وشب

      کنج این خلوت که جز یادت نباشد همدمم          

            خوش بُوَد نامت کنم وردِ زبانم روز وشب

      تا کنم روی سیاهم را ز خونم لاله گون                       

           خون دل آید برون از دیده گانم روز وشب

      اشک داوودی شباهنگ دیگرت ناید به کار                     

            گر دو دستت را کنی بر آسمانم روز وشب

    محمل  لیلی نبینی ،  چون کمانداران او                         

           میروند از شش جهت با کاروانم روز وشب

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

      * غبارم= گناهانم     *  تَردامن = گناهکار

             **********************




۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۲۳:۲۹

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
وه ز آن روزی که او بر دیده سرمه میکشد
زلف افشان بر کمان پیوسته وسمه میکشد
 
لب چو یاقوتی بدخشان،  بر سرِ چاهِ زنخ* 
دل به خود با ناز و یا با صد کرشمه میکشد 
 
تا صبا گردیده هم چون مرکبش در پای او
تازیان بر دست و مهمیزی به  چکمه میکشد 
 
هر زمان کاید به رویا نقش او اندر سرم
بر دلم نقشی ز رُخ با ضربِ تسمه میکشد
 
این دلم خشکیده از نامردمی های جهان
چون کویری انتظار آب چشمه میکشد 
 
مُحتسب گفتا مرو زین پس به دنبال نگار
ورنه زندانبان تو را بر سوی دَخمه میکشد
 
گفتمش مفتی کجا باشد شباهنگ هر سحر  
از غبارِ کویِ یارش، دیده سرمه میکشد 

* چاهِ زنخ _ منظور گودی زیبای روی چانه است
===============================

۱۰ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۲۱:۵۵

چرا در قلبِ پر شوری شمیم و عطر گل هاست 

ولی در قلبِ بی نوری شرار و خوی بی جاست


مگر این گِل به شهد و عشق جانانش نیامیخت 

که ابلیسی برآشفته دل ما را بیاراست 


گهی نفرت گهی نخوت گهی صد فتنه آرائی

خدا را من دلی خواهم که جز عشقت نیاراست


دلا این نفسِ سرکش هم اگر از جای بپاخیزد

به یک بر هم زدن چشمی از او صد فتنه برپاست


خدا را این دلم دریاب در این شام غم افزا

که چون سرمست و بی پروا به سر آمد بپاخاست


اگر بر او نظر داری بده از روی دلداری

ز گیسویت یکی تاری که بر او چون چلیپا ست


شباهنگت دگر نالد سحرگاهان چو بلبل ها

که در شامی شرر افزا مداوم یاد گل هاست


×××××××÷××××××××××××××××××××÷÷

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۱۲:۳۸