شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۲۵ مطلب در آبان ۱۳۹۵ ثبت شده است

 ( خدا را ای بنی آدم بخشکان تخم شهوت را)*

######################$$$

چو گورَش در گرفت، گوری دگر بهرام نمی گیرد

مرا هم عمرِ بی حاصل به جز آلام نمی گیرد

چرا پس چرخ نیلوفر نمی خندد چو سوسن ها

چرا پس این دل بیمار ز زهره کام نمی گیرد

شکستم با دلی پر غم چو سازِ کهنه یِ عشقم 

بزن مطرب که سازِ من دگر آرام نمی گیرد

از آن یک دم نمی گردد به کامم گُنبدِ دوّآر

که دیگر زهره ی چنگی ز گردون کام نمی گیرد

خدا را ای بنی آدم بخشکان تخمِ شهوت را 

که تا این نطفه میتازد جهان آرام نمی گیرد

نگر بر شش عروسانی که چون گلها همی رقصند

که ناهید در قِرانش نیز یدِ بهرام نمی گیرد

نمیدانم که پرگارش چه بازی ها کُند با ما 

که جز ساقی دلم دیگر ز کس پیغام  نمی گیرد

خطا کردم خطا گفتم خطا اندیشه ار دارم 

ولی دانم بجز زلفش مرا هر دام نمی گیرد

به این غمخانه تا گشتم چو دل بازیچه در غربت

شباهنگ هم به جز دلبر  ز هر کس جام نمی گیرد 

=====================

بهرام پادشاه ساسانی بود که به شکار گورخر 

علاقه زیادی داشت..

*ششدرفنا بمعنی این دنیا کره زمین 

شش عروسان یعنی شش سیاره هائی که با زمین به دور خورشید می چرند..

*  قران.  یعنی نزدیکی دو سیاره بهم و در یک خط قرار گرفتن 

دو نوع قران داریم.یکی قران سعد یکی  نحس. قران زهره و بهرام

قران نحس میباشد .که البته قُدما به این اعتقاد داشتند. 

۶ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۶ آبان ۹۵ ، ۱۵:۵۵


ساقیا معرکه دریاب که جهان می گذرد 
کس نداند که به فردا چه دوان می گذرد 

پیش تو مست و خُمار در طلبِ باده شدن
هیچ پرسی ز خُمار بر تو چسان می گذرد 

حال پروانه نداند ز چه رو شمع چگل 
کو ز مردن نهراسد و ز جان می گذرد 

بس ملولم تو بگیر دستِ مرا چون که ز غم
این غمِ کنج خرابات ز توان می گذرد 

ره نشانم ده که دیگر رهِ من بی رهست 
ساربان هم که نداند چه بدان می گذرد

ساغرِ می که در آن هیچ ندیدم ز هوس 
پای مغلول به زنجیر و جهان می گذرد 

من در این ورطه نه هشیار و نه مستانه بُدم
عمر را دیده چو تیری ز کمان می گذرد 

چون که فرقی نکند اشکِ رُخم با می ناب
بر من این هر دو چو یک رطلِ گران می گذرد 

هرچه آمد به شباهنگ همه از دستِ قضا
بود در پرده نهان آنچه عیان می گذرد 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۰ آبان ۹۵ ، ۱۴:۳۹
چو گردد یاد تو هر شب درون سینه مهمانم پرد دل همچو پروانه درونِ پیله ی جانم
رخم زرد و دلم خون شد ز سوز آتش هجران طبیبی را نمی بینم که داند راه درمانم
خمیده چنگم و اکنون دلم سوداگر عشقست که در پیری ازین سودا نیامد سر بسامانم
زلیخا وش همی نالم چو گبری در درون دل  که  شاید با صبا آید شمیم  ماه  کنعانم
نه ایوبم نه  یعقوبم نه داودی که می خواند  نه هدهد، کز سبا آرد پیامی بر   سلیمانم
بسی صید حرم گشتند ندانم من به چه تقصیر  به نخجیرگاه و مسلخگاه ز غم سر در گریبانم
هراسانم از آن روزی که بر من داوری گردد اگر آرند بد و خوبم چو تصویر پیش چشمانم
ز هول روز رستاخیز ندارم لحظه ای آرام  چو صیدی در کمند مرگ ز پا افتاده نالانم
چو دید موی سپید خود شباهنگ اندر آینه بگفتا دیر شدم آگه در این وادی چو مهمانم

 


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ آبان ۹۵ ، ۱۸:۰۷
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
ز هرچه دیده دید، از آن گذشتم 
هر آنچه دل بلرزاند، زان گذشتم 
 
ز سازِ مطرب و آوازِ  ساقی
بدور از چشمِ پیر پنهان گذشتم
 
از این بود و نبود و هست و هستی 
چو دیدم بی ثمر، آسان گذشتم 
 
به راهِ یار ناپیدا و مطلق 
چو جانم او بداد از جان گذشتم 
 
دوای دردِ هجر چون وصل باشد 
از آن درد و از این درمان گذشتم 
 
چو پیمانه بداد پیمان به بستم 
وزین افسانه چون مستان گذشتم
 
اگر با می سرم سامان پذیرد 
هم از باده هم از سامان گذشتم 
 
وگر یوسف به کنعان باز گردد 
ز بوی یوسف و کنعان گذشتم
 
نه در کعبه نه در بتخانه هستم
از این کفر و از آن ایمان گذشتم
 
چو رنگِ آسمان یک رنگ باشد
ز سودای قم و کاشان گذشتم
 
در این گلشن که زاغان بلبلانند 
ز آوازِ هزاردستان*  گذشتم
 
در این ماتمکده همچون شباهنگ 
ز هر چه جز رخِ جانان گذشتم 
* هزاردستان = بلبل 
++++++++++++++++++++×++++++++++
توبه شکن..

۸ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۷ آبان ۹۵ ، ۱۰:۴۸

ششدر فنای غم

شکر اندر شکر گردد دل از لعل شکر چینت                     

      بود سیمینتر از سیمین رخ زیبای  سیمینت

نخواهم جز تو من یاری در این ششدر فنای غم  *             

        که ما را زین جهان بس باد مئی از لعل شیرینت

 جگر از غم بسوزانم لبِ خود را بخشکانم             

        چو دانم میشود درمان ز شهد لعل نوشینت   

اگر آن لعل نوشین را کنی خندان فقط یکدم                    

         شود دل تا ابد سیراب زان لعلِ شکر چینت 

چو آدم شد قرین با عشق هجران را نمی دانست              

          مگر آن روز که رانده شد ز فردوس و ز پروینت

 ز روی سرکشی آدم چو آن فتنه برانگیخت                     

            هم از روی تو محروم هم از آداب و آئینت

بدین امید شباهنگ زد به دریای غمت دل را                   

             که در نوروز شود ماهی بگردد دور هفت سینت


         * ششدر فنای غم = کنایه از این دنیای فانی 

              ************************

شمع نهان
۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۶ آبان ۹۵ ، ۱۹:۲۱

   

 رسانی گر به من پیمانه ای را           رها سازی ز غم دیوانه ای را

چو در دامم کشد زلف سیاهت           قلم شد غمگسار افسانه ای را

از آن  روزی که پابند  تو گشتم          ندادم  ره  به دل  بیگانه ای را

گَرَم وعده دهی هر دو جهان را           کجا  ارزد  چو تو جانانه ای را

از آن لعل مذاب کو عشق ریزد          مرا ده در  سحر  پیمانه ای را

یکی دیوانه  دیدم  سر به سجده          که میزد بر سر گل شانه ای را

بگفتم  از  منم  دیوانه تر  هست          که بر آتش کشد  میخانه ای را

بگفتا این نکو باشد  شباهنگ             کنون همدم  شود  دیوانه ای را

بخوان چون عندلیب عشق جانان       که در وجد آوری مستانه ای را

 

     

 

دنیای پوشالی
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۲۱:۳۵


÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

مرا طی کردنِ این راه سرابی بود و خوابی بود

که در دیر مُغان با تو سوالی بود  جوابی  بود


دلا برگرد به میخانه که ما را  پیش زین سودا

دو دست در گردن ساقی شرابی بود رُبابی بود


مخوان  ما را تو  دیوانه  الا ای  پیر  فرزانه

مگر اندر طریق  عشق در   عالم  کتابی بود


مرا در سینه آن عشقست که در سر چشمه اش دیدم

بسی مستان چو نوشیدند گفتندم سرابی بود


نمی دانی مگر تشنه که آب  حنظلش*  آرند

چو سیراب میشود گوید  عجب جام  شرابی  بود


در این ماتمسرا مُردم نیامد  یک پیامی  خوش

که تنها همدمم ای دوست دل از  غم کبابی بود


نقاب از چهره گر گیر ی قلم گردد  قلم با دست*

دو دیده آب مروارید*  که پندارند  حجابی  بود


مگیر بر حال  ما خُرده  الا  ای نیک  فرخنده

اگر ما را نیازاری  گمان  دارم  ثوابی  بود


اگر سوزد شباهنگ هم به دردِ خود درین عالم

ولی داند که عشقِ یار دراین دنیا صوابی بود


* حنظل = میوه تلخی است شبیه هندوانه کوچک

* قلم گردد قلم با دست = یعنی قلم نقاشی و دست هردو قطع میشوند

* آب مروارید = لکه سفیدی شبیه مروارید در چشم پیدا میشود که 

باعث کوری چشم میگردد ..مثل حجاب چشم 

=%%=====================%%==

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۱۸:۵۵

    

××××××××××××××××××××××××××××××


     تا که آن زلف دوتا با غم دل شانه زدند

                  آتشِ پر شرری بر من دیوانه  زدند

        گوئیا عرشِ فلک در پی مجنون شده است

               یا به سهو با دلِ من بادهء مستانه زدند

       قدسیان رقص کنان در پی من تا بسحر

                با سر انگشتِ خیالی درِ میخانه زدند

       زاهدا درسِ تو و مدرسه رها ساخته‌ام 

                که بسی چون تو به دنیا رهِ افسانه زدند

      خدمتِ ساقیِ خود باش که درمجلسِ اُنس

                  رند و صوفی نظری باز به پیمانه زدند

      بس ملولم ز کسانی که به زهد و به ریا

                   دم ز بتخانه و یا کعبه جانانه  زدند

      شورِ عشقی به سرم زان رخ ماهت چو فتاد

                   از حسد شعله حریفان به کاشانه زدند

      با دلِ پر هوسش توبه شباهنگ شکست

                   تا که با زهره شبی زلفِ ترا شانه زدند

           **********************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۰۰:۰۶


در هوایت چون صبا هر سو وزانم روز وشب         
            همچو آب از چشمه سارانت روانم روز وشب

با منی و بی نیاز از سجده های دائمم‌                     

            چون غلامی در هوایت من دوانم  روز وشب

حلقه از زلفت به گوشم صد کمند بر دست و پا              

            در رهت همچون غباری من روانم روز وشب

تا صبا روزی رساند خاک ما در کوی تو                 

            چشم به راه تا آخرین برگِ خزانم روز وشب

ای نسیمی کو پریشان میکنی زلفِ خمش               

          گو که من هم چون صبا هر سو وزانم روز و شب

رو سیاهم زین غبارم* تا که چون تر دامنی*                

             در خیالِ حکمِ خود در آن جهانم روز وشب

کنج این خلوت که جز یادت نباشد همدمم          

            خوشترست نامت کنم وردِ زبانم روز وشب

تا کنم روی سیاهم را ز خونم لاله گون                       

           خون دل آید برون از دیده گانم روز وشب

اشک داوودی شباهنگ دیگرت ناید به کار                     

            گر دو دستت را کنی بر آسمانم روز وشب

محمل  لیلی نبینی ،  چون کمانداران او                         

           میروند از شش جهت با کاروانم روز وشب

      * غبارم= گناهانم     *  تَردامن = گناهکار

             **********************




۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۲۳:۲۹

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
وه ز آن روزی که او بر دیده سرمه میکشد
زلف افشان بر کمان پیوسته وسمه میکشد
 
لب چو یاقوتِ بدخشان،  بر سرِ چاهِ زنخ* 
دل به خود با ناز و یا با صد کرشمه میکشد 
 
تا صبا گردیده هم چون مرکبش در پای او
تازیان بر دست و مهمیزی به  چکمه میکشد 
 
هر زمان کاید به رویا نقش او اندر سرم
بر دلم نقشی ز رُخ با ضربِ تسمه میکشد
 
این دلم خشکیده از نامردمی های جهان
چون کویری انتظار آب باران میکشد 
 
مُحتسب گفتا مرو زین پس به دنبال نگار
ورنه زندانبان تو را بر سوی دَخمه میکشد
 
گفتمش مفتی کجاست کو شباهنگ هر سحر  
از غبارِ کویِ یارش، دیده سرمه میکشد 

* چاهِ زنخ _ منظور گودی زیبای روی چانه است
===============================

۱۰ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۴ آبان ۹۵ ، ۲۱:۵۵