شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۳۵ مطلب در آبان ۱۳۹۵ ثبت شده است

هر که پامالِ جفا گشت و وفادار بماند 

همچو من دَم نزد و تشنه ی دیدار بماند

 

آنکه هشیار بُوَد یا که خراب از غمِ عشق 

جان به کف بر سرِ کوی تو خریدار بماند

 

در حَمِ زلف دوتا گیر دلم را، نه به شست*

کو چو مرغی به کمندِ تو گرفتار بماند

 

گر که دل خاکِ رهت گشته چو مردان ز وفا

رحمتی بود و در این گنبدِ دوار بماند 

 

بر سبیلی که بُوَد نقشِ تو در دیده ی من

خوابم از دیده برون رفته و بیدار بماند

 

بر لبِ بامِ تو نتوان که جهم بی سر و پا

آنکه این حیله نمود، در خَمِ رفتار بماند

 

ای رقیبِ دلِ من زخمِ زبانم کم گو

که بسی تیغ و سنان در دلِ بیمار بماند

 

فتنه ی سامره کم کن که در این راه خطیر 

هر که این فتنه بها پا کرد سیه کار بماند 

 

نظمِ این دل نه چنانست که دلبر خواهد

حاصلش بارِ غمی گشت و دل افکار بماند 

 

گر شباهنگ ز درت رانده و درمانده شده

لیک چون نقطه، سرِ سوزنِ پرگار بماند

 

###########################

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۰ آبان ۹۵ ، ۱۹:۳۰

×××××××××××××××××××××××××××××××××××××
 
گر چو من عاشق شدی در خدمت دلبر نشین
ور چو من خواهان شدی در کسوت کهتر نشین
 
چون بپا کرده رقیبی حجله ی مرگت ز کین
حجله در غربت بزن در پیش کس کمتر نشین
 
مستی من را که داند تا به عزلت اندرم
من ز این غمخانه رفتم،  تو برو برتر نشین
 
ای صبا آنگونه رو، تا زلف دلبر نشکنی 
یا چو من دیوانه شو بر توسنِ صَرصَر نشین
 
مدعی من را مسوزان چون دگر بی طاقتم 
با دلم گفتم برو بر آتشِ مجمر نشین 
 
شکر آن نیکو جمالی را کنم کز  روی مهر
با دلم گفتا چو مستان در صفِ آخر نشین 
 
مرحبا بر تو دلی تا که چنین گوهر شدی
پس برون شو زین قفس در سایه ی دلبر نشین
 
دل مکن خوش ای شباهنگ در خیال و فکرِ خود
کی رسد خاکِ رهی، بر دلبرِ اختر نشین
 
زین خیال خام هرگز حاصلی ناید به بار
توبه نصوح کن و با ساقی کوثر نشین 
 
××××××××××××÷÷÷÷#####@@@@
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۹ آبان ۹۵ ، ۲۳:۵۶

  ( سه سال پیش بعد از چند سال بطور ناگهانی به ایران برگشتم و مستقیم
   به منزل مادر رفتم چون کلید داشتم درب را آهسته باز کردم و بعد از 
  وارد شدن به داخل منزل دیدم مادر در گوشه مبلی تنها بطور نشسته 
  خوابش برده ..... همان لحظه در هم شکستم نمیتوانستم جلوی گریه 
  بیصدای خودم را بگیرم چند عکس از او گرفتم و به آرامی در کنارش
  نشستم و بیدارش کردم و همان موقع تصمیم گرفتم دیگر هرگز او را 
  ترک نکنم نزد او ماندم و به خارج برنگشتم و این غزل را همان شب 
  سرودم ... ولی متاسفانه بعد از یکسال دارفانی را وداع گفت ..این 
  غزل را تقدیم به همه مادران تنها میکنم ...
   ××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××××
 
پیرِ من مادر چرا این جا پریشان گشته ای
جان به قربانت مگر از نامرادی خسته ای
 
نازنین قلب ترا دیدم در عالم کس نداشت
پس چرا تنها چنین در گوشه ای بنشسته ای
 
کاش سرم بر پای تو باشد زمان مردنم 
تا نبینم این چنین غمگین و دل بشکسته ای
 
وقتِ خُردیم نمودی شیره ی جانت نثار 
زین سبب حالا چنین بر جانِ من دلبسته ای
 
مرحبا بر مهر عالم سوز تو، کو هر زمان 
صحبت از رنج و غمت شد پیش ما وارسته ای
 
ای نگردی چرخِ غدّآر و نمانی پایدار
کاین چنین ما را ز مادر این زمان بگسسته ای
 
گوشه ی غربت‌ و عزلت مانده ام دور از وطن
ای رقیب آهسته ران کو راهِ ما را بسته ای
 
صد دعا کردی به عالم ای دلِ خوش باورم
پس چرا اشکی ز چشمِ مادرت ناشسته ای
 
آنچه حالا میکشی دوشت شباهنگ زین جهان 
این همان جهلی بُوَد تا خود بدان وابسته ای 
 
÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷
 
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ آبان ۹۵ ، ۲۳:۵۸
××××××××××××××××××××××××××××××××
تا دلم در مکتب او طالعش مسعود شد
چون خلیلی جان من در آتشِ نمرود شد
 
ناله‌ها کو خیزد از نی با نوای زیر و بم
در گلوگاهِ رُباب* و زخمه های عود* شد 
 
زان مئی کامشب چشیدم نغمه های قدسیان 
هم به جان بربط* و هم در نوای رود* شد 
 
دل چو مرغِ بیکسی در وادی بی پا و سر
از تَفِ حیرت بسانِ ماهی پرهود* شد 
 
در گمان و عقل ناید شرح این سرگشتگی
چون که در فقر و فنا هم طالعم مسعود شد
 
صد شبیخون بگذرد از شب دلا بنگر که باز
در خیال و دیده ام نقشِ رخ محمود شد
 
میکنم بر دل مباهات و، سپارم آن به یار
تا بسان دانه‌ای بر مجمرش چون عود شد
 
در کفم باد و به دوشم میکشم بار گناه
ای دریغا چون رهم در کوچه ی مسدود شد
 
میبرد رشک شباهنگ چرخِ گردون این زمان
تا دلش چون گلسِتانِ آتش نمرود شد
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
       *  خلیل = منظور حضرت ابراهیم است        * رُباب  *  عود  ،  * بربَط  ،* رود = همه جزو سازهای‌
تار ی هستند     * پرهود = نیمه سوخته 
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ آبان ۹۵ ، ۲۲:۰۹


ساقیا دیده مگردان که جهان می گذرد 
کس نداند غمِ فردا به چسان می گذرد 

پیش تو مست و خُمار آمده تا باده زند
غافل از آنکه ننوشیده زمان می گذرد 

حال پروانه نداند ز چه رو شمع چگل 
کو ز مردن نهراسد و ز جان می گذرد 

بس ملولم و بده در کفِ من باده ی غم
این غمِ کنج خرابم ز توان می گذرد 

ره نشانم ده که دیگر رهِ من غمزده شد 
ساربان هم که نداند چه بر آن می گذرد

ساغرِ می که در آن هیچ ندیدم ز هوس 
پایِ من درخمِ زنجیر و جهان می گذرد 

من در این ورطه نه هشیار و نه مستانه شدم
عمر دیدم که چو تیری ز کمان می گذرد 

چون که فرقی نکند اشکِ رُخم با می ناب
بر من این هر دو چو یک رطلِ گران می گذرد 

هرچه آمد به شباهنگ همه از دستِ قضا
بود در پرده نهان آنچه عیان می گذرد 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۰ آبان ۹۵ ، ۱۴:۳۹
چو گردد یاد تو هر شب درون سینه مهمانم پرد دل همچو پروانه درونِ پیله ی جانم
رخم زرد و دلم خون شد ز سوز آتش هجران طبیبی را نمی بینم که داند راه درمانم
خمیده چنگم و اکنون دلم سوداگر عشقست که در پیری ازین سودا نیاید سر بسامانم
زلیخا وش همی نالم چو گبری در درون دل  که  شاید با صبا آید شمیم  ماه  کنعانم
نه ایوبم نه  یعقوبم نه داودی غزلخوان   نه هدهد، کز سبا آرد پیامی بر   سلیمانم
بسی صید حرم گشته ندانم من به چه تقصیر  چو نخجیری به مسلخگاه ز غم سر در گریبانم
هراسانم از آن روزی که بر من داوری گردد اگر آرد بد و خوبم چو تصویری به چشمانم
ز هول روز محشر من ندارم لحظه ای آرام  چو صیدی در کمندِ او بسی بیهوده نالانم
بدید آن روی و رخسارش شباهنگ اندر آینه  بگفتا دل نشد آگه در این وادی چو مهمانم

 


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ آبان ۹۵ ، ۱۸:۰۷
+++++++++++++++++++++++++++++++++++
 
ز هرچه دیده دید، از آن گذشتم 
ز هر چه دل بلرزد زان گذشتم 
 
ز سازِ مطرب و آوازِ  ساقی
بدور از چشمِ او پنهان  گذشتم
 
از این بود و نبود و هست و هستی 
چو دیدم بی ثمر، آسان گذشتم 
 
به راهِ یار ناپیدا و مطلق 
چو جانم او بداد از جان گذشتم 
 
دوای دردِ هجران وصل او باد
از آن وصل و از این درمان گذشتم 
 
چو یک پیمانه داده بر منِ مست
ز این افسانه چون مستان گذشتم
 
اگر با می سرم سامان پذیرد 
هم از باده هم از سامان گذشتم 
 
وگر یوسف به کنعان باز گردد 
ز بوی یوسف و کنعان گذشتم
 
نه در کعبه نه در بتخانه هستم
از این کفر و از آن ایمان گذشتم
 
چو رنگِ آسمان یک رنگ باشد
ز سودای قم و کاشان گذشتم
 
در این گلشن که زاغان بلبلانند 
ز آوازِ هزار آوا *  گذشتم
 
در این ماتمکده همچون شباهنگ 
ز هر چه جز رخِ جانان گذشتم 
 
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
* هزارآوا  = بلبل 
++++++++++++++++++++×++++++++++
توبه شکن..

۸ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۷ آبان ۹۵ ، ۱۰:۴۸

ششدر فنای غم

    شکر اندر شکر گردد دل از لعل شکر چینت                     

      بُوَد سیمینتر از سیمین رخ زیبای سیمینت

     نخواهم جز تو من یاری در این ششدر فنای غم  *             

        که ما را زین جهان کافی مئی از لعل شیرینت

       جگر از غم بسوزانم لبِ خود را بخشکانم             

        چو دانم میشود درمان ز شهد لعل نوشینت   

      اگر آن لعل نوشین را کنی خندان فقط یکدم                    

         شود دل تا ابد سیراب زان لعلِ شکر چینت 

     چو آدم شد قرین با عشق هجران را نمی دانست              

          مگر روزی که رانده شد ز فردوس و ز پروینت

       ز روی سرکشی آدم چو با شیطان بزد باده                   

            هم از روی تو محروم و هم از آداب و آئینت

        اگر حالا شباهنگ زد به دریای غمت دل را                   

             که شاید شانه ای گردد به روی زلف مُشکینت 


         * ششدر فنای غم = کنایه از این دنیای فانی 

              ************************

شمع نهان
۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۶ آبان ۹۵ ، ۱۹:۲۱

   

 رسانی گر به من پیمانه ای را           رها سازی ز غم دیوانه ای را

چو در دامم کشد زلف سیاهت           قلم شد غمگسار افسانه ای را

از آن  روزی که پابند  تو گشتم          ندادم  ره  به دل  بیگانه ای را

گَرَم وعده دهی هر دو جهان را           کجا  ارزد  چو تو جانانه ای را

از آن لعل مذابِ عشق و مستی          مرا ده در  سحر  پیمانه ای را

یکی دیوانه  دیدم  سر به سجده          که میزد بر سر گل شانه ای را

بگفتم  از  منم  دیوانه تر  هست          که بر آتش کشد  میخانه ای را

بگفتا این نکو باشد  شباهنگ             دگر همدم  شود  دیوانه ای را

بخوان چون عندلیب عشق جانان       که در وجد آوری مستانه ای را

 

     

 

دنیای پوشالی
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۲۱:۳۵


÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

مرا طی کردنِ این راه خوابی و سرابی بود

که در دیر مُغان با دل سوالی و جوابی  بود


دلا بازآ به میخانه که ما را  پیش ازین سودا

دو لب بر گونه ی ساقی شرابی و رُبابی بود


مخوان  ما را تو  دیوانه  الا ای  پیر  فرزانه

مگر اندر طریق  عشق در   عالم  کتابی بود


مرا پیمانه بود آن می که در سر چشمه اش دیدم

بسی مستان که نوشیدند و گفتندم سرابی بود


نمی دانی مگر تشنه که آب  حنظلش*  آرند

چو سیرابش کنی گوید عجب جام شرابی بود


در این ماتمسرا مُردم نیامد یک پیامی خوش

که تنها همدمم یا را دل از  غم کبابی بود


نقاب از چهره گر گیر ی قلم گردد  قلم با دست*

دو چشمم آب مروارید*  که پندارم  حجابی  بود


مزن از جامِ ما باده الا  ای نیک  فرخنده

اگر ما را نیازاری  گمان  دارم  ثوابی  بود


اگر سوزد شباهنگ هم در این عالم به درد خود

ولی داند که عشقِ او دراین دنیا صوابی بود


* حنظل = میوه تلخی است شبیه هندوانه کوچک

* قلم گردد قلم با دست = یعنی قلم نقاشی و دست هردو قطع میشوند

* آب مروارید = لکه سفیدی شبیه مروارید در چشم پیدا میشود که 

باعث کوری چشم میگردد ..مثل حجاب چشم 

=%%=====================%%==

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۵ ، ۱۸:۵۵