شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۶ مطلب در مهر ۱۳۹۵ ثبت شده است


############################################

خسته ام، خسته از بیهودگی، خسته از رنج و ملال
خسته از روز، خسته از شب، خسته از قال و مقال

خسته از عمر، خسته از راه، خسته از هر انتظار 
خسته از نامردمی ها، خسته از هجر و وصال

خسته از غم، خسته از درد، خسته از این زندگی
خسته از کار، خسته از یار، خسته از رنج و ملال

خسته از غربت و هجران، خسته از درماندگی
خسته از جَهلِ مرکب، خسته از رفته و حال

خسته از فکر و تعقل، خسته از نفس و تامل 
خسته از درکِ حقایق، خسته از فهم و کمال

خسته از صورت زیبا، خسته از سیرتِ زشت
خسته از رنگ و ریا، خسته از نقش و جمال 

خسته از حِقد و حسادت، خسته از کین و قضاوت 
خسته از حرفِ حقارت، خسته از عهد و وَبال

خسته از هرچه که بود، خسته از هرچه که هست
خسته از رسوائیِ دل، خسته از حَدّ و دَوال

خسته از گم کرده راهان، خسته از بارِ گناهان
خسته از جهلِ شباهنگ، خسته از گرگ و شغال 

××××××××××××××÷÷××××××××××××





۱۲ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۲۶ مهر ۹۵ ، ۱۷:۴۳

 می را به پنهانی بنوش آتش زدند میخانه را 

دل را  به قربانی ببر، تا نشکنند پیمانه را 

 

با محتسب کمتر بگو اسرار ِ مستیِ نهان 

کو در خیالِ آن بُوَد در بند کشد دیوانه را

 

 در مجلسِ رندان مست ساغر مده هرگز ز دست

تا ساقی سر خوش و مست تکرار کند افسانه را

 

دل تا نشان از او گرفت ساقی دَمِ یاهو گرفت

گفتا مگر آرد صبا، پیغام آن جانانه را 

 

دل در خم زلفش نشست آهسته نالیدن گرفت 

غافل که زلفش بشکند صد ناله ی مستانه را 

 

صاحبدلان محمل کجاست گم شود مجنون اگر

در پای آن شمع چگل، آتش زنید پروانه را 

 

دل میدهم ناله دهید دین میدهم باده دهید

این باده در هم بشکند، ایمان هفتاد ساله را 

 

وقت سحر ای دل مده ساغر و زلفِ یار ز دست

هر چند که صبحِ وصل تو آتش زنند میخانه را 

 

آمد ندا کای عندلیب، برخیز شباهنگ را بگو

ما برکشیم تیغ از قصاص بر هم زنیم غمخانه را 

 

++++++++++++++++++++++++++++

* شمع چگل = شمعی بسیار زیبا و خوشبو بوده که در 

محلی بنام چگل ساخته میشده ..


۶ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۴ مهر ۹۵ ، ۰۴:۴۵
 در ازل دادند به او یک نسخه از دیوان عشق
اول دفتر نمود، با مُهر نشان سلطان عشق
 
گر بُوَد عمری دلا شاید که گویم شِمه ای
از صفِ مرغان که بودند بر درِ دکان عشق
 
شرطِ اول این بُوَد تا خود بدین صف درشوم
بل کنند ثبت نام ما را در صفِ مرغان عشق
 
صدهزاران برگِ دیوان خواندمی من در هزار
هرگزم معلوم نشد هیچ نکته از درمان عشق
 
این رهیست پر رمز و راز، بس معمائی فراز
کو به یک پیمانه نتوان رفت، رهِ مستانِ عشق
 
جمله در راهند و آید هردم از نو دفتری
تا کدام یک برکف آرد رُقعه* و فرمان عشق
 
اندر این ره سر بباید داد و از جان دست کشید
چون از این وادی برند، پیشکش سرِ مردان عشق
 
پر بلا دشتیست نامش یا که گفتند، کربلا
هرچه باشد دفتریست کانجا نوشت پایان عشق
 
ای خوشا آنان،کزین دفتر ببردند یک ورق
تا به خون امضا کنند عهدِ دل و پیمان عشق
 
غم مخور ای دل اگر نامت در این دفتر نرفت
چشمِ خونبار شباهنگ، تَر نمود دیوان عشق
@@@@@@@@@@@@@@@@
 
۷ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۵ ، ۱۴:۰۰

             ( به مناسبت ایام سوگواری وبلاگ را تعطیل کرده بودم )

     (    امشب به بخاطر شام غریبان این غزل تقدیم به عزاداران      )*

               ################################

                               

     غریبانه بزن مطرب کنون شامِ غریبانست

                          که گفتت ظهر عاشوراست گمانم عید قربانست

     به قربانگاه رود یارم به دشتِ نینوای پیر

                           علمدارِ  سپاهم کو  لبم خشکیده  عطشانست

      بگو با شهسوارِ عشق عنانِ مرکبت درکش

                         که این چرخ هم ز چرخیدن بدورِ خود پشیمانست

      ز دجله و فرات دیگر نمیگویم حدیث امشب

                         که این خونِ دل و آن یک ز اشکِ چشمِ طفلانست

      چه یلدائیست مگر امشب که شبگیرِ دلم گفتا

                           فلک هم در کنارِ  ما  ز غم  سر در  گریبانست

       هلا ای دشتِ تشنه لب مگر آبِ فرات کم بود

                          که گشتی تشنه ی خونی که از خونِ رسولانست

       بخوان مُطرب غریبانه فلک را خون جگر فرما

                          که در این کاروان امشب زغم شامِ غریبانست

       بزن بر سر بزن بر سر که یاران رفته اند از سر

                          اسیری میبرند ما را که این جنگ جنگِ ایمانست

       شباهنگ ناله ها سرداد به دشتِ لاله های سرخ

                          چرا هر لاله ای روید چو زلفِ یار  پریشانست

      بنال ایدل چو دلریشان که این درویشِ کوی حق

                         به هر یا هو که میگوید دلش چون دیده گریانست

              ################################

۶ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۰ مهر ۹۵ ، ۱۳:۰۰

چشمِ برهم میگذارم تا که در خواب بینمت

دل به دریا می سپارم، بلکه در آب بینمت

 

دلخوشم، هرچند فراقِ باشد مرا باری گران

در طلوعِ روزِ حشر با قلبِ بی تاب بینمت

 

روز دوانم بهرِ تو در کوه و صحرا بی هدف

تا شود بارِ دگر شب بلکه در خواب بینمت

 

مسجد و دیر و کُنشت روشن نمودند همچو هور

لیک به صحرا میروم در نورِ مهتاب بینمت 

 

پرده در پرده نشینی، بُرقع بر رخ میکشی

دل کنم آئینه دار، با زلفِ پُر تاب بینمت 

 

بر سرِ کویت کمانداران به تیرم می زنند

بر سرِ ایوانِ عرشت، همچو آفتاب بینمت 

 

چشم چو بربستم، گشودند پرده‌ای از آسمان 

گفت شباهنگا برو، چون کرمِ شب تاب بینمت

 

===================================

 

 

۰ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۵ مهر ۹۵ ، ۱۹:۱۵

( ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر )

بیا از راه دور کاکلی            بیا از کوه طور کاکلی

به بام من نشین کاکلی            غم و دردم ببین کاکلی

ببر  پیغام  ما  کاکلی            به کوی  یار ما  کاکلی 

دلم  تنگه  براش  کاکلی            مدام داره هواش کاکلی

طبیب عشق کجاست کاکلی            حبیب دل کجاست کاکلی

صبا را کن خبر  کاکلی             دلم  شد  دربدر  کاکلی 

ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر             تبرک کن دلم با بوی دلبر

کاکلی:از همه دنیا بریدم               چو تار زلف دلبر را بدیدم

کاکلی هیچ نخواهم جز لقایش            کنم هر دو جهانم را فدایش

کاکلی عشق اگر آید سراغت           دلت از نور عشق گردد چراغت 

کاکلی عاشقان گمراه نگردند            ز هست و نیست خود آگاه نگردند

مدام در سوز و ساز و در خروشند           به کوی عشق یار حلقه بگوشند

کاکلی رسم سوختن را  بیاموز            که گِردِ رخ او سوزم شب و روز

کاکلی گشته ام مرغی پریشان              شدم زین عمر بی حاصل  پشیمان

کاکلی روسیاهم  از  گناهان            اجل از پشت سر آید  شتابان

کاکلی گو بیا قصه تمام کن              شراب آخرینم  را به جام کن

ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر               تبرک کن دلم با بوی دلبر

چو نوشم آن شراب غُصه سرآید          به همراهش روان از تن درآید

سپس تا روز حشر در انتظارم             به امیدی که آنروز سر برآرم

ببینم یک نظر آن روی ماهش             بمانم  جاودانه  از  نگاهش

شباهنگ چون ندارد تحفه با خویش             کند تقدیم  به پایش این دل ریش

بیا از راه دور  کاکلی                   بیا از کوه  طور  کاکلی

============================================ 

۰ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۳ مهر ۹۵ ، ۱۸:۲۶


اگر آدم به عشقت آشنا بود          بگو پس کینه و نفرت کجا بود

خوشا آنان که نه کینه شناختند         نه دلها شان به نفرت مبتلا بود

کنون دیدم که عشق را سر بریدند          به شمشیری که از ریب و ریا بود

مرا نام اشرف مخلوق نهادی          ولی ابلیس به رازم آشنا بود

حکایت ها کنند از عشق  لیلی            که مجنون را فقط وصلش دوا بود

خدا را عاشقان از عشق ننالید             که عشق در گوهر و در ذات ما بود

گل ما تا به عشق شد عنبر افشان         فرشته بر لبش حمد و ثنا بود

دلا دیگر چه خواهی از گل عشق           جفا کردی به او باز باوفا بود

وفاداری تو از ماهی بیاموز           که سقای  شهید کربلا بود

ندارم بر لبم دیگر  کلامی           که فریاد دلم در نینوا  بود

مکن ای بلبل شوریده احوال           حکایت از گلی کو  با صبا بود


صبا بگذر بکوی دوست و برگو           که ما را این جهان ماتمسرا بود

به امیدی بدور شمع سوختم           که خاکستر مرا خاک بقا بود

بگو ای دل که اول آدمیت            پس آنگه رهبرت دین خدا بود

جهانداران دمی  عبرت  بگیرید          ز سلطانی که مرگش بر عصا بود

دریغ درویش از این نازک خیالی           که گفتارت به گوش باد هوا بود

مشو غافل ز لطف و رحمت دوست          که درد بیکسان را او دوا بود

=================%%%%%%==============



۴ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۱ مهر ۹۵ ، ۱۴:۲۵

حبیبم را نمی یابم طبیبم را خبر سازید 
رُخِ زردم ببینید و مهیایِ سفر سازید
 
حدیثی خوشترم نَبوَد که عشقش جانسِتان آید
اگر از او خبر دارید، رهش را پرگُهر سازید
 
حبیبم بُرقع بر رخسار، نشسته پرده در پرده 
ز اشکم قدسیانش را، پَسِ پرده خبر سازید
 
براهش گل بیافشانید، کجاوه را گلاب پاشید
به تیغ و نیزهء دورباش* رهش را بی خطر سازید
 
کمانِ چشم شهلایش چو ناوک ها به شست* گیرد
سر و سینه و دستم را، به تیرِ او سپر سازید 
 
اگر پیش از لقاء او کشد جان از تنِ من پَر 
چو سرمستان سماع گیرید، فلک را خون جگر سازید
 
الا ای عاشقان با من رحیقِ* سر بمُهر نوشید
جهان را بی رُخِ جانان، ز بُن زیر و زبر سازید
 
اگر روزی خریدار داشت، غم و درد دلِ خونم
ز خاکش  کوزه های می برای رهگذر سازید
 
الا یاران چو بعد از من سراغِ تُربتم آئید
به همراهِ شباهنگان* دلم را نغمه گر سازید
 
××××××××××××××××××××××××××××××××
* نیزه دورباش = در قدیم وقتی ملکه ای از قصر درون محمل بیرون میرفت نگهبانان نیزه‌های بلندی داشتند که مردم را از محمل ملکه دور میکردند..
* ناوک به شست گیرد= تیر در کمان گذارد..
رحیق سر به مُهر= شرابی که در قرآن بدان اشاره شده 
* شباهنگان =بلبلان.. جمع شباهنگ..
 
ماه غلام رخ زیبای توست..

۸ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۹ مهر ۹۵ ، ۲۰:۲۵

 سلام دوستان عزیزی که در این دو روز با پیامهای خصوصی  زیبایتان  مرا شرمنده نموده اید...غرض از رفتن و اینکه چرا دیگر تصمیم گرفتم چیزی ننویسم 

بخاطر اینست که نه هموطنی را برنجانم و نه به علت اینکه مطلبی را که

افکار منست ولی خوشایند کسی نباشد بی دلیل متهم به کفر و 

خدا ناشناسی و مرتد بودن نشوم ..من نمیدانم نشانه خدا پرستی و یکتاپرستی را چگونه بعضی ها تفسیر میکنند...چرا باید اگر مطلبی نوشته 

شود بدون تفکر و درک آن مطلب همه چیز را به دین و مذهب و ایمان 

ربط بدهیم ...تنها خداوند متعال است که میداند چه کسی از دل و جان 

و بدون هیچ ریایی او را میپرستد..من خدا را میپرستم ولی بنده خدا را 

هرگز نخواهم پرستید و یا همپایه خداوند قرار نخواهم  داد و کسی را    هم در این 

دنیا بجز خداوند مدح و حمد و ستایش نخواهم کرد..چون او قادر مطلق است و خالق کائنات و موجودات و بشر..بقیه همه بنده او هستند..

هرگز هم بجز از خداوند از هیچ بنده‌ای چیزی نخواستم و نمیخواهم 

 بهر حال اگر بخاطر دوستان قرار شد چیزی بنویسم و در خدمت باشم

سعی می کنم راهی پیدا کنم ...سپاسگزارم از محبتتون..شباهنگ 

 

               آنکه بی رنگ و ریا باشد خریدار منست

در دل زخم کشم، مونس افکار منست

 

مرحبا بر دلِ آن یار خطابخش که  من

هرچه بد بودم هنوز، همدم و غمخوار منست

 

مژدگانی بده ای ساقی شبهای خمار

دگر آن نرگسِ مست جمله خریدار منست

 

غم دنیا نخورم که با همه  درویشی

خالِ آن غمزهء شوخ نقطهء پرگار منست

 

آسمان با من خسته نخیزد به نبرد

تا حدیث  زلف یار در دل بردبار منست 

 

باغ و بستان فلک را به لقایش بخشم 

عنبر آسا خیمه اش، بر سر دیوار منست

 

مدعی، عیبم مکن گر ز جهان افسرده ام

تیغ مژگان رخش، حربهء  پیکار منست

 

دانه ی خالِ لبش خالِ دلم گشت و سپس

نقشِ زیبای رخش، بر دل بیمار منست 

 

 

در کفم نیست اگر توشه ی  نیکو ز عمر

اشک خونین شباهنگ، میِ دیدار منست 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۸ مهر ۹۵ ، ۱۷:۴۲


      شبی در ره نشستم بی سرو پا

                  بدیدم یار نمایان شد چو گُل ها

        مرا دید چون غباری خسته در راه

                  نشسته چون گدائی بی سر و پا

         بخندید در من و گفت خشتِ سوخته

                   چه خواهی تو ز من از مُلکِ دنیا

         بجای من دل اندر ناله برخاست

                   که جز تو  ما نخواهیم زین سمن ها

          شب و روزم ندانم چُون گذشته

                    که سوختم در هوایت تا سحر ها

          مرا بردار از این دنیای خاکی

                     که بر جانم نشسته گردِ غم ها

           بگفت اکنون نه وقتِ آن رسیده

                      هنوز باید بسوزی همچو شمعها

           چو وقتش دررسد گویم درآئی

                         شباهنگ  را شناسم از غزلها

            به یک لحظه زدیده ام نهان گشت

                       من و دل باز شدیم یکباره تنها

            برفت و نقشِ رویش در خیالم

                       بزد خیمه چو گُل در دشتِ رویا

             ================='

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۸ مهر ۹۵ ، ۱۴:۴۷