شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۵ مطلب در مهر ۱۳۹۵ ثبت شده است

############################################
خسته ام، خسته از بیهودگی، خسته از رنج و ملال
خسته از روز، خسته از شب، خسته از قال و مقال
 
خسته از عمر، خسته از راه، خسته از هر انتظار 
خسته از نامردمی ها، خسته از هجر و وصال
 
خسته از غم، خسته از درد، خسته از این زندگی
خسته از کار، خسته از یار، خسته از رنج و ملال
 
خسته از غربت و هجران، خسته از درماندگی
خسته از جَهلِ مرکب، خسته از رفته و حال
 
خسته از فکر و تعقل، خسته از نفس و تامل 
خسته از درکِ حقایق، خسته از فهم و کمال
 
خسته از صورت زیبا، خسته از سیرتِ زشت
خسته از رنگ و ریا، خسته از نقش و جمال 
 
خسته از حِقد و حسادت، خسته از کین و قضاوت 
خسته از حرفِ حقارت، خسته از عهد و وَبال
 
خسته از هرچه که بود، خسته از هرچه که هست
خسته از رسوائیِ دل، خسته از حَدّ و دَوال
 
خسته از گم کرده راهان، خسته از بارِ گناهان
خسته از جهلِ شباهنگ، خسته از گرگ و شغال 
 
××××××××××××××÷÷××××××××××××

 
۱۲ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۲۶ مهر ۹۵ ، ۱۷:۴۳

 می را به پنهانی بخور آتش مزن میخانه را 

این دل به قربانی ببر، تا نشکنم پیمانه را 

 

با محتسب کمتر بگو اسرار ِ مستیِ نهان 

خواهد که در بندش کشد پیمانه و دیوانه را

 

 در مجلسِ رندان دگر ساغر مده هرگز ز کف

تا دلبری سرمست ز نو گوید ز او افسانه را

 

هر دل فنا در او شود در جان دمش یاهو شود

زان پس بگیرد از صبا، پیغام آن جانانه را 

 

دل در خم زلفش چَمان، آهسته نالیدن گرفت 

غافل که زلفش بشکند صد ناله ی مستانه را 

 

ای ساربان آهسته ران من دارم از او یک نشان

در پای آن شمع چگل، آتش بزن پروانه را 

 

دل میدهم تا بشکند دین میدهم تا می دهد

زین باده در هم بشکنم، ایمان هر فرزانه را 

 

از کف مده ایدل دگر ساغر به هنگام سحر

هر چند او با دلبری آتش کشد میخانه را 

 

آمد ندا ای مرغِ شب با این شباهنگم بگو

من برکشم تیغ از کمر بر هم زنم غمخانه را 

 

++++++++++++++++++++++++++++

* شمع چگل = شمعی بسیار زیبا و خوشبو بوده که در 

محلی بنام چگل ساخته میشده ..

۶ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۴ مهر ۹۵ ، ۰۴:۴۵
 در ازل گفته مرا یک نکته از دیوان عشق
دفترم امضا شده با نام آن سلطان عشق
 
گر بُوَد عمری دلا شاید بگویم شِمه ای
از صفِ مرغان که بوده بر درِ دکان عشق
 
خود اگر راهی شوم در وادیِ بی پا و سر
شایدی پیدا کنم من هم صفِ مرغان عشق
 
صدهزاران نغمه خواندم همچو بلبل بهرِ گل
هرگزم پیدا نشد یک نسخه از درمان عشق
 
این رهی باشد پُر از راز و  معمائی فراز
کو به یک پیمانه نتوان شد رهِ مستانِ عشق
 
جمله در راهند و آید هردم از نو دفتری 
تا کدامین برکف آرد رُقعه* و فرمان عشق
 
سر بباید داد و دست از جان خود باید کشید
چون از این وادی رود تحفه سرِ مردان عشق
 
پر بلا دشتی بگویم یا که نامش، کربلا 
هرچه باشد آن بلا آنجا شده پایان عشق
 
ای خوش آنانی که برده یک ورق از دفترش 
تا کند امضا به خونش دفتر و پیمان عشق
 
غم مخور دیگر شباهنگ عشق یارم در دلست
چشمِ خونینم ببین تر کرده آن دیوان عشق
@@@@@@@@@@@@@@@@
 
۷ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۵ ، ۱۴:۰۰

چشمِ خود بر هم گذارم تا که در خواب بینمت

دل به دریا ها سپارم، بلکه در آب بینمت

 

دلخوشم، گرچه فراقِ باشد مرا باری گران

در طلوعِ روزِ حشر و قلبِ بی تاب بینمت

 

روز دوانم بهرِ تو در کوه و صحرا بی هدف

تا شود بارِ دگر شب بلکه در خواب بینمت

 

مسجد و دیر و کُنشتت گشته روشن همچو هور

لیک، صحرا میروم در نورِ مهتاب بینمت 

 

پرده در پرده نشینی، بُرقع بر رخ میکشی

دل کنم آئینه تا، با زلفِ پُر تاب بینمت 

 

بر سرِ کویت کمانداران به تیرم می زنند

بر سرِ ایوانِ عرشت، همچو آفتاب بینمت 

 

چشم چو بربستم، گشوده پرده‌ای از آسمان 

گفت رو دیگر شباهنگ همچو شب تاب بینمت

 

===================================

 

 

۰ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۵ مهر ۹۵ ، ۱۹:۱۵

( ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر )

بیا از راه دور کاکلی            بیا از کوه طور کاکلی

به بام من نشین کاکلی            غم و دردم ببین کاکلی

ببر  پیغام  ما  کاکلی            به کوی  یار ما  کاکلی 

دلم  تنگه  براش  کاکلی            مدام داره هواش کاکلی

طبیب عشق کجاست کاکلی            حبیب دل کجاست کاکلی

صبا را کن خبر  کاکلی             دلم  شد  دربدر  کاکلی 

ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر             تبرک کن دلم با بوی دلبر

کاکلی:از همه دنیا بریدم               چو تار زلف دلبر را بدیدم

کاکلی هیچ نخواهم جز لقایش            کنم هر دو جهانم را فدایش

کاکلی عشق اگر آید سراغت           دلت از نور عشق گردد چراغت 

کاکلی عاشقان گمراه نگردند            ز هست و نیست خود آگاه نگردند

مدام در سوز و ساز و در خروشند           به کوی عشق یار حلقه بگوشند

کاکلی رسم سوختن را  بیاموز            که گِردِ رخ او سوزم شب و روز

کاکلی گشته ام مرغی پریشان              شدم زین عمر بی حاصل  پشیمان

کاکلی روسیاهم  از  گناهان            اجل از پشت سر آید  شتابان

کاکلی گو بیا قصه تمام کن              شراب آخرینم  را به جام کن

ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر               تبرک کن دلم با بوی دلبر

چو نوشم آن شراب غُصه سرآید          به همراهش روان از تن درآید

سپس تا روز حشر در انتظارم             به امیدی که آنروز سر برآرم

ببینم یک نظر آن روی ماهش             بمانم  جاودانه  از  نگاهش

شباهنگ چون ندارد تحفه با خویش             کند تقدیم  به پایش این دل ریش

بیا از راه دور  کاکلی                   بیا از کوه  طور  کاکلی

============================================ 

۰ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۳ مهر ۹۵ ، ۱۸:۲۶

اگر آدم به عشقت آشنا بود 

بگو پس کینه و نفرت کجا بود 

 

خوشا آنان که نه کینه شناسند 

نه دلها شان به نفرت مبتلا بود 

 

کنون دیدم بریده شد سرِ عشق

به شمشیری که از زهد و ریا بود

 

مرا تو اشرفِ مخلوق گفتی 

ولی شیطان به رازم آشنا بود 

 

حکایت ها کنند از عشق لیلی 

که مجنون را فقط وصلش دوا بود 

 

خدا را عاشقان با عشق خوانید

که آن در گوهر و در ذاتِ ما بود

گلِ ما عنبر افشان شد ز عشقش

فرشته بر لبش حمد و ثنا بود

دلا دیگر چه خواهی از گُل عشق

جفا کردی بسی او با وفا بود 

 

وفاداری تو از ماهی بیاموز           که سقای  شهید کربلا بود

ندارم بر لبم دیگر  کلامی           که فریاد دلم در نینوا  بود

مکن ای بلبل شوریده احوال           حکایت از گلی کو  با صبا بود

صبا بگذر بکوی دوست و برگو           که ما را این جهان ماتمسرا بود

به امیدی بدور شمع سوزم          که خاکستر مرا خاک بقا بود

بگو ای دل که اول آدمیت            پس آنگه رهبرت دین خدا بود

جهانداران دمی  عبرت  بگیرید          ز سلطانی که مرگش بر عصا بود

شباهنگا دریغ از این خیالت          که گفتارت همه باد هوا بود

مشو غافل ز لطف و رحمت او          که درد بیکسان را او دوا بود

=================%%%%%%==============

 

 

۴ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۱ مهر ۹۵ ، ۱۴:۲۵

حبیبم را نمی یابم طبیبم را خبر سازید 
رُخِ زردم ببینید و مهیایِ سفر سازید
 
حدیثی خوشترم نَبوَد که عشقش جانسِتان آید
اگر از او خبر آمد، رهش را پرگُهر سازید
 
حبیبم بُرقعی بر رخ، نشسته پرده در پرده 
ز اشکم قدسیانش را، پَسِ پرده خبر سازید
 
براهش گل به پاشید و کجاوه را گُلاب افشان
به تیغ و نیزه چون مردان، رهش را بی خطر سازید
 
کمانِ چشم شهلایش چو ناوک ها کمان گیرد
سر و سینه و دستم را، به تیرِ او سپر سازید 
 
اگر پیش از لقای او کشد جان از تنِ من پَر 
چو مستان باده نوشید و،غمم را دربدر سازید
 
الا ای عاشقان با من شرابِ بیغشی نوشید 
جهان را بی رُخِ جانان، ز بُن زیر و زبر سازید
 
اگر روزی که این تربت به دستِ کوزه گر افتاد
ز خاکم  کوزه های می برای رهگذر سازید
 
الا یاران چو بعد از من سراغِ تربتم گیرید
به همراهِ شباهنگان* دلم را نغمه گر سازید
 
××××××××××××××××××××××××××××××××
* شباهنگان =بلبلان.. جمع شباهنگ..
 
ماه غلام رخ زیبای توست..

۸ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۹ مهر ۹۵ ، ۲۰:۲۵

 

               آنکه بی رنگ و ریا بوده خریدار منست

در دل زخم کشم، مونس افکار منست

 

مرحبا بر دلِ آن یار خطابخش که ز مهر

هرچه من بد شده ام همدم و غمخوار منست

 

مژدگانی بده ای ساقی شبهای خمار

چونکه با غمزه ی خود باز خریدار منست

 

غم دنیا ز چه رو من بخورم زیرا باز

خالِ آن لعلِ نهان نقطه ی پرگار منست

 

آسمان این دلِ غمگین نتواند شکند

تا غمِ زلف خمش در دل بیمار منست 

 

باغ و بستان فلک را به لقایش بدهم 

عنبرین خیمه ی او، بر سر دیوار منست

 

مدعی، عیب مکن گر ز جهان بیزارم

تیغ مژگان رخش، حربه ی  پیکار منست

 

دانه ی خالِ لبش خالِ دلم گشته اگر

نقشِ زیبای رخش، بر دل خَمّار منست 

 

 

در کفم گرچه نبوده همه عمرم توشه

اشک خونین شباهنگ، میِ دیدار منست 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۸ مهر ۹۵ ، ۱۷:۴۲

      شبی در ره نشستم بی سرو پا

                  بدیدم یار آمد هم چو گُل ها

        مرا دید او غباری خسته در راه

                  نشسته چون گدائی بی سر و پا

         بخندید و بگفت ای خشتِ سوخته

                   چه خواهی تو ز من از مُلکِ دنیا

         بجای من دل اندر ناله آمد

                   که جز تو  من نخواهم زین سمن ها

          شب و روزم ندانم چُون گذشته

                    که سوزم در هوایت تا سحر ها

          مرا بردار از  دنیای خاکی

                     که بر جانم نشسته گردِ غم ها

           بگفت اکنون نه وقتِ آن رسیده

                      تو باید خوش بسوزی همچو دلها

           چو وقتش در رسد گویم درآئی

                         شباهنگ  را شناسم از غزلها

            به یک لحظه زدیده ام نهان گشت

                       من و دل در جهان یکباره تنها

            برفت و نقشِ رویش در خیالم

                       بزد خیمه چو گُل در دشتِ رویا

             ================='

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۸ مهر ۹۵ ، ۱۴:۴۷
                                     نه اشک بود و نه هجر بود و نه آهی
                                        نه هُور بود و نه مریخ  و نه ماهی
      
                 مرا از بهرِ اشک و آه  گداختی
                         سپس با من تو نردِ عشق نواختی
     
                  نصیبِ من ز عشق دردِ فراقست
                         در آن پرده ترا عشق چلچراغست
    
                 ز مژگانت چو تیرِ عشق پراندی
                          یکی را در دل من در نشاندی
   
                 دلِ عاشق کنون در ورطه افتاد
                         درونِ سینه ام صد بانگ و فریاد
  
                 چنالِ عقل کشد دردِ خُماری
                         که نیست در دل چرا صبر و قراری
 
                 چو زد شاهینِ عشق یک پنجه در دل
                        دل اندر تشتِ خون عقل مانده در گل
   
                  شباهنگ تا ز عشقِ یار فنا شد
                          به خاکش محشری از غم به پا شد
       
۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۶ مهر ۹۵ ، ۲۳:۳۱