شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۶ مطلب در مهر ۱۳۹۵ ثبت شده است

############################################
خسته ام، خسته از بیهودگی، خسته از رنج و ملال
خسته از روز، خسته از شب، خسته از قال و مقال
 
خسته از عمر، خسته از راه، خسته از هر انتظار 
خسته از نامردمی ها، خسته از هجر و وصال
 
خسته از غم، خسته از درد، خسته از این زندگی
خسته از کار، خسته از یار، خسته از رنج و ملال
 
خسته از غربت و هجران، خسته از درماندگی
خسته از جَهلِ مرکب، خسته از رفته و حال
 
خسته از فکر و تعقل، خسته از نفس و تامل 
خسته از درکِ حقایق، خسته از فهم و کمال
 
خسته از صورت زیبا، خسته از سیرتِ زشت
خسته از رنگ و ریا، خسته از نقش و جمال 
 
خسته از حِقد و حسادت، خسته از کین و قضاوت 
خسته از حرفِ حقارت، خسته از عهد و وَبال
 
خسته از هرچه که بود، خسته از هرچه که هست
خسته از رسوائیِ دل، خسته از حَدّ و دَوال
 
خسته از گم کرده راهان، خسته از بارِ گناهان
خسته از جهلِ شباهنگ، خسته از گرگ و شغال 
 
××××××××××××××÷÷××××××××××××

 
۱۲ نظر موافقین ۶ مخالفین ۰ ۲۶ مهر ۹۵ ، ۱۷:۴۳

 می را به پنهانی بخور آتش مزن میخانه را 

دل را  به قربانی ببر، تا نشکنم پیمانه را 

 

با محتسب کمتر بگو اسرار ِ مستیِ نهان 

خواهد که در بندش کشد پیمانه و دیوانه را

 

 در مجلسِ رندان دگر ساغر مده هرگز ز کف

تا ساقی سرمست ز می گوید ز نو افسانه را

 

هر دل فنا در او شود در جان دمش یاهو شود

زان پس بگیرد از صبا، پیغام آن جانانه را 

 

دل در خم زلفش چَمان، آهسته نالیدن گرفت 

غافل که زلفش بشکند صد ناله ی مستانه را 

 

ای ساربان آهسته ران من دارم از او یک نشان

در پای آن شمع چگل، آتش بزن پروانه را 

 

دل میدهم تا بشکند دین میدهم تا می دهد

زین باده در هم بشکنم، ایمان هر فرزانه را 

 

از کف مده ایدل دگر ساغر به هنگام سحر

هر چند او با دلبری آتش کشد میخانه را 

 

آمد ندا ای مرغِ شب با این شباهنگم بگو

من برکشم تیغ از کمر بر هم زنم غمخانه را 

 

++++++++++++++++++++++++++++

* شمع چگل = شمعی بسیار زیبا و خوشبو بوده که در 

محلی بنام چگل ساخته میشده ..

۶ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۴ مهر ۹۵ ، ۰۴:۴۵
 در ازل داده مرا یک نسخه از دیوان عشق
دفترم با اسمِ خود کرده نشان سلطان عشق
 
گر بُوَد عمری دلا شاید که گویم شِمه ای
از صفِ مرغان که بوده بر درِ دکان عشق
 
خود اگر راهی شوم در وادیِ بی پا و سر
شایدم پیدا کنم من آن صفِ مرغان عشق
 
صدهزاران برگ خواندم همچو بلبل بهرِ گل
هرگزم پیدا نشد یک نسخه از درمان عشق
 
این رهی باشد پُر از راز و  معمائی فراز
کو به یک پیمانه کی دانی غمِ مستانِ عشق
 
جمله در راهند و آید هردم از نو دفتری 
تا کدامین برکف آرد رُقعه* و فرمان عشق
 
سر بباید داد و دست از جان خود باید کشید
چون از این وادی رود تحفه سرِ مردان عشق
 
پر بلا دشتی بگویم یا که نامش، کربلا 
هرچه باشد آن بلا آنجا شده پایان عشق
 
ای خوشا آنانی که برده یک ورق از دفترش 
تا کند امضا به خونش دفتر و پیمان عشق
 
غم مخور دیگر شباهنگ عشق او آمد به دل
چشمِ خونبارت ببین تر کرده آن دیوان عشق
@@@@@@@@@@@@@@@@
 
۷ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۵ ، ۱۴:۰۰

             ( به مناسبت ایام سوگواری وبلاگ را تعطیل کرده بودم )

     (    امشب به بخاطر شام غریبان این غزل تقدیم به عزاداران      )*

               ################################

                               

                    غریبانه بزن مطرب دگر شامِ غریبانست

                          که گفتت ظهر عاشورا گمانم عید قربانست

                   به قربانگاه رود یارم به دشتِ نینوای پیر

                       علمدارِ  سپاهم کو  لبم خشکیده  عطشانست

                 بگو با شهسوارِ حق عنانِ مرکبت درکش

                    که این چرخم ز چرخیدن بدورِ خود پشیمانست

               ز دجله و فراتت من نمیگویم حدیث امشب

                  که این خونِ دل و آن یک ز اشکِ چشمِ طفلانست

               چه یلدائی بُوَد امشب که شبگیرِ دلم گفتا

                     فلک هم در کنارِ  ما  ز غم  سر در  گریبانست

             هلا ای دشتِ تشنه لب فُراتِ تو مگر کم بود 

                    که گشتی تشنه ی خونی که از خونِ رسولانست

            بخوان مُطرب غریبانه فلک خونین جگر فرما

                   که در این کاروان امشب زغم شامِ غریبانست

           بزن بر سر بزن بر سر که یاران رفته اند از سر

                  اسیری میبرد ما را که این جنگی ز ایمانست

            شباهنگ ناله ها میزد به دشتِ لاله های سرخ

                چرا هر لاله ای روید چو زلفِ او پریشانست 

         بنال ایدل چو دلریشان که این درویشِ کوی حق

         به هر یا هو که میگوید دلش چون دیده گریانست

              ################################

۶ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۲۰ مهر ۹۵ ، ۱۳:۰۰

چشمِ خود بر هم گذارم تا که در خواب بینمت

دل به دریا ها سپارم، بلکه در آب بینمت

 

دلخوشم، گرچه فراقِ باشد مرا باری گران

در طلوعِ روزِ حشر و قلبِ بی تاب بینمت

 

روز دوانم بهرِ تو در کوه و صحرا بی هدف

تا شود بارِ دگر شب بلکه در خواب بینمت

 

مسجد و دیر و کُنشتت گشته روشن همچو هور

لیک، صحرا میروم در نورِ مهتاب بینمت 

 

پرده در پرده نشینی، بُرقع بر رخ میکشی

دل کنم آئینه تا، با زلفِ پُر تاب بینمت 

 

بر سرِ کویت کمانداران به تیرم می زنند

بر سرِ ایوانِ عرشت، همچو آفتاب بینمت 

 

چشم چو بربستم، گشوده پرده‌ای از آسمان 

گفت رو دیگر شباهنگ همچو شب تاب بینمت

 

===================================

 

 

۰ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۵ مهر ۹۵ ، ۱۹:۱۵

( ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر )

بیا از راه دور کاکلی            بیا از کوه طور کاکلی

به بام من نشین کاکلی            غم و دردم ببین کاکلی

ببر  پیغام  ما  کاکلی            به کوی  یار ما  کاکلی 

دلم  تنگه  براش  کاکلی            مدام داره هواش کاکلی

طبیب عشق کجاست کاکلی            حبیب دل کجاست کاکلی

صبا را کن خبر  کاکلی             دلم  شد  دربدر  کاکلی 

ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر             تبرک کن دلم با بوی دلبر

کاکلی:از همه دنیا بریدم               چو تار زلف دلبر را بدیدم

کاکلی هیچ نخواهم جز لقایش            کنم هر دو جهانم را فدایش

کاکلی عشق اگر آید سراغت           دلت از نور عشق گردد چراغت 

کاکلی عاشقان گمراه نگردند            ز هست و نیست خود آگاه نگردند

مدام در سوز و ساز و در خروشند           به کوی عشق یار حلقه بگوشند

کاکلی رسم سوختن را  بیاموز            که گِردِ رخ او سوزم شب و روز

کاکلی گشته ام مرغی پریشان              شدم زین عمر بی حاصل  پشیمان

کاکلی روسیاهم  از  گناهان            اجل از پشت سر آید  شتابان

کاکلی گو بیا قصه تمام کن              شراب آخرینم  را به جام کن

ببر مشتی ز خاکم کوی دلبر               تبرک کن دلم با بوی دلبر

چو نوشم آن شراب غُصه سرآید          به همراهش روان از تن درآید

سپس تا روز حشر در انتظارم             به امیدی که آنروز سر برآرم

ببینم یک نظر آن روی ماهش             بمانم  جاودانه  از  نگاهش

شباهنگ چون ندارد تحفه با خویش             کند تقدیم  به پایش این دل ریش

بیا از راه دور  کاکلی                   بیا از کوه  طور  کاکلی

============================================ 

۰ نظر موافقین ۵ مخالفین ۰ ۱۳ مهر ۹۵ ، ۱۸:۲۶

اگر آدم به عشقت آشنا بود 

بگو پس کینه و نفرت کجا بود 


خوشا آنان که نه کینه شناسند 

نه دلها شان به نفرت مبتلا بود 


دگر دیدم بریده شد سرِ عشق

به شمشیری که از زهد و ریا بود


مرا تو اشرفِ مخلوق گفتی 

ولی شیطان به رازم آشنا بود 


حکایت ها کنند از عشق لیلی 

که مجنون را فقط وصلش دوا بود 


خدا را عاشقان با عشق خوانید

که آن در گوهر و در ذاتِ ما بود



گل ما عنبر افشان شد زعشقش         فرشته بر لبش حمد و ثنا بود

دلا دیگر چه خواهی از گل عشق           جفا کردی بسی او با وفا بود

وفاداری تو از ماهی بیاموز           که سقای  شهید کربلا بود

ندارم بر لبم دیگر  کلامی           که فریاد دلم در نینوا  بود

مکن ای بلبل شوریده احوال           حکایت از گلی کو  با صبا بود

صبا بگذر بکوی دوست و برگو           که ما را این جهان ماتمسرا بود

به امیدی بدور شمع سوزم          که خاکستر مرا خاک بقا بود

بگو ای دل که اول آدمیت            پس آنگه رهبرت دین خدا بود

جهانداران دمی  عبرت  بگیرید          ز سلطانی که مرگش بر عصا بود

شباهنگا دریغ از این خیالت          که گفتارت همه باد هوا بود

مشو غافل ز لطف و رحمت او          که درد بیکسان را او دوا بود

=================%%%%%%==============

 

 

۴ نظر موافقین ۴ مخالفین ۰ ۱۱ مهر ۹۵ ، ۱۴:۲۵

حبیبم را نمی یابم طبیبم را خبر سازید 
رُخِ زردم ببینید و مهیایِ سفر سازید
 
حدیثی خوشترم نَبوَد که عشقش جانسِتان آید
اگر از او خبر دارید، رهش را پرگُهر سازید
 
حبیبم بُرقع بر رویش، نشسته پرده در پرده 
ز اشکم قدسیانش را، پَسِ پرده خبر سازید
 
براهش گل به پاشید و کجاوه را گُلاب افشان
به تیغ و نیزه چون مردان، رهش را بی خطر سازید
 
کمانِ چشم شهلایش چو ناوک ها کمان گیرد
سر و سینه و دستم را، به تیرِ او سپر سازید 
 
اگر پیش از لقای او کشد جان از تنِ من پَر 
چو مستان باده نوشید و،غمم را دربدر سازید
 
الا ای عاشقان با من شرابِ بیغشی نوشید 
جهان را بی رُخِ جانان، ز بُن زیر و زبر سازید
 
اگر روزی که این تربت به دستِ کوزه گر افتاد
ز خاکم  کوزه های می برای رهگذر سازید
 
الا یاران چو بعد از من سراغِ تربتم گیرید
به همراهِ شباهنگان* دلم را نغمه گر سازید
 
××××××××××××××××××××××××××××××××
* شباهنگان =بلبلان.. جمع شباهنگ..
 
ماه غلام رخ زیبای توست..

۸ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۹ مهر ۹۵ ، ۲۰:۲۵

 سلام دوستان عزیزی که در این دو روز با پیامهای خصوصی  زیبایتان  مرا شرمنده نموده اید...غرض از رفتن و اینکه چرا دیگر تصمیم گرفتم چیزی ننویسم 

بخاطر اینست که نه هموطنی را برنجانم و نه به علت اینکه مطلبی را که

افکار منست ولی خوشایند کسی نباشد بی دلیل متهم به کفر و 

خدا ناشناسی و مرتد بودن نشوم ..من نمیدانم نشانه خدا پرستی و یکتاپرستی را چگونه بعضی ها تفسیر میکنند...چرا باید اگر مطلبی نوشته 

شود بدون تفکر و درک آن مطلب همه چیز را به دین و مذهب و ایمان 

ربط بدهیم ...تنها خداوند متعال است که میداند چه کسی از دل و جان 

و بدون هیچ ریایی او را میپرستد..من خدا را میپرستم ولی بنده خدا را 

هرگز نخواهم پرستید و یا همپایه خداوند قرار نخواهم  داد و کسی را    هم در این 

دنیا بجز خداوند مدح و حمد و ستایش نخواهم کرد..چون او قادر مطلق است و خالق کائنات و موجودات و بشر..بقیه همه بنده او هستند..

هرگز هم بجز از خداوند از هیچ بنده‌ای چیزی نخواستم و نمیخواهم 

 بهر حال اگر بخاطر دوستان قرار شد چیزی بنویسم و در خدمت باشم

سعی می کنم راهی پیدا کنم ...سپاسگزارم از محبتتون..شباهنگ 

 

               آنکه بی رنگ و ریا بوده خریدار منست

در دل زخم کشم، مونس افکار منست

 

مرحبا بر دلِ آن یار خطابخش که  او

هرچه من بد شده ام همدم و غمخوار منست

 

مژدگانی بده ای ساقی شبهای خمار

چونکه با غمزه ی خود باز خریدار منست

 

غم دنیا ز چه رو من بخورم زیرا باز

خالِ آن لعلِ نهان نقطه ی پرگار منست

 

آسمان این دلِ غمگین نتواند شکند

تا غمِ زلف خمش در دل بیمار منست 

 

باغ و بستان فلک را به لقایش بدهم 

عنبرین خیمه ی او، بر سر دیوار منست

 

مدعی، عیب مکن گر ز جهان بیزارم

تیغ مژگان رخش، حربه ی  پیکار منست

 

دانه ی خالِ لبش خالِ دلم گشته اگر

نقشِ زیبای رخش، بر دل خَمّار منست 

 

 

در کفم گرچه نبوده همه عمرم توشه

اشک خونین شباهنگ، میِ دیدار منست 

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

۵ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۰۸ مهر ۹۵ ، ۱۷:۴۲

      شبی در ره نشستم بی سرو پا

                  بدیدم یار آمد هم چو گُل ها

        مرا دید او غباری خسته در راه

                  نشسته چون گدائی بی سر و پا

         بخندید و بگفت ای خشتِ سوخته

                   چه خواهی تو ز من از مُلکِ دنیا

         بجای من دل اندر ناله برخاست

                   که جز تو  من نخواهم زین سمن ها

          شب و روزم ندانم چُون گذشته

                    که سوزم در هوایت تا سحر ها

          مرا بردار از  دنیای خاکی

                     که بر جانم نشسته گردِ غم ها

           بگفت اکنون نه وقتِ آن رسیده

                      تو باید خوش بسوزی همچو دلها

           چو وقتش در رسد گویم درآئی

                         شباهنگ  را شناسم از غزلها

            به یک لحظه زدیده ام نهان گشت

                       من و دل در جهان یکباره تنها

            برفت و نقشِ رویش در خیالم

                       بزد خیمه چو گُل در دشتِ رویا

             ================='

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۸ مهر ۹۵ ، ۱۴:۴۷