شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۷ مطلب در آذر ۱۳۹۴ ثبت شده است

      امشب به کوی دلبر دارد گذر دل ما *

       #################


  دیدی به یک بهانه شد دربدر دلِ ما

                      کرده از این خرابات عزمِ سفر دلِ ما

      از جان کشیده دست و بر کف گرفته جامی

                     در راهِ او نشسته شب تا سحر دلِ ما

     گفتم که دل فرستم در کوی میفروشان

                    شاید  ز  زلفِ  دلبر آرد  خبر  دلِ ما

     ساقی مگیر بهانه گر دل به کف ندارم

                دیریست که از غمِ یار شد دربدر دلِ ما

     جامی بده که جان را چون خرمنی بسوزد

                زیرا جز این ننوشد جامی دگر دلِ ما

    این حلقهء غلامی در گوشِ ما از آنست

                  کو بر جمالِ جانان کرده نظر دلِ ما

    پایم ز بند رها کن تا بشکنم این قفس

                  کامشب به کوی دلبر دارد گذر دلِ ما

     یاری که روی و مویش بود مایهء حیاتم

                  با رفتنش ز حسرت کرد نوحه گر دلِ ما

     از نالهء شباهنگ دُختِ فلک گشته پیر

                 زیرا کزین فسانه شد خون جگر دلِ ما

          ====================

۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۸ آذر ۹۴ ، ۲۲:۱۵

دریافت



۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۸ آذر ۹۴ ، ۱۷:۱۳

                   پیمانه را گر بشکنم میخانه را آتش زنم

                            ساغر بگیرم ار به دست آتش به جان و تن زنم

               گر مست شوم آتش زنم بر زهد و نیرنگ وریا

                           ور زاهدی پیشه کنم بر مکر خویش دامن زنم

            چون زلفِ دلدار دیده ام وان چشمِ بیمار دیده ام

                             گر خرمنِ زهدم بُوَد آتش در آن خرمن  زنم

            تارِ کمندِ  زلف  او  طاقِ  خمِ  ابروی  او

                          چون جان بخواهدم ز ناز بر کف نهم و تن زنم

           در کوره ار او دَم زند تا ذوب گردم  از تَفَش

                              بر روی سندانِ غمش  با پُتک بر آهن  زنم

          دیوانه و ساغر به دست زان لعلِ نوشینی که هست

                            با یادِ زلف و موی او در باغ و در گلشن زنم

          شرطِ وصالش  ار بُوَد  سوختن  ز آغاز تا ابد

                         همچون دلم دیوانه وار نالهء خود سوختن زنم

               ==========================

۶ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ آذر ۹۴ ، ۱۸:۰۸

    ( گفتا که بی گفتگو پیمانه گیر ز دستم)*
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@


    گفتم دلا چگونه کردی تو می پرستم
                   گفتا مگر ندانی مست از میِ اَلَستم
     گفتم چگونه گشتی باده پرست و خراب
                گفتا بسی چو مجنون در خونِ خودنشستم
     گفتم میِ صافی و نگارِ بیغشم  کو
                 گفتا مجوی این دو کز غمِ آن شکستم
      گفتم که شکوِه دارم از تو بسی بیشمار
             گفتا که شکوِه کم کن زیرا که مستِ مستم
     گفتم براهِ خود رو دست از من و ما بدار
            گفتا که راهِ تو کرد اینگونه می پرستم
    گفتم که از زلفِ یار کی رَسَدم نصیبی
              گفتا من از کمندش  هرگز  در نجستم
    گفتم تو از هجرِ او آتش زدی  به جانم
              گفتا  مگر ندانی  در کامِ  آتش  هستم
    گفتم نه این صوابست خنده به رویم زدن
              گفتا که بی  گفتگو پیمانه  گیر ز دستم
     گفتم مگر شباهنگ با تو جفا کرده است 
             گفتا مگر جز تو کس اینگونه کرده پَستم
          ====================
۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۶ آذر ۹۴ ، ۲۲:۴۸

         

           (( در مکتبِ ما نَبوَد رندی و نظر بازی

                 این میکده را ناید مستی و هوس بازی ))

        (( افسانهء لیلی را بر خوان و بیاد آور

                 مجنون نکرد هرگز نیرنگ  و دغل بازی ))

      (( در مکتبِ عشق رفتن شوریده سری باید

                 تا  یار تو را خواند  با  غمزه  و طنازی ))

      (( پیمان اگرش بستی پیمانه بگیر در دست

            گوی باش بر این چوگان گر عاشقِ پاکبازی))


             =======================

          



           

۷ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۴ ، ۱۸:۱۵

          صد بار بگفتم قیدِ این یار بزن        جامی ز کفِ ساقیِ خَمّار بزن

    این نقد که ترا ز عمرِ رفته باقیست       با گُلی نشین و قیدِ اغیار بزن

                 =======================

          ما را ز جهان دو جامِ می بس باشد

                          با همنفسی که بی غَل و غش باشد

        خاکم به زیرِ قدمِ دلبر یکرنگی که

                         در همنفسی  چون گُلِ بی خس باشد

             ==================دریافت



۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۴ ، ۰۲:۲۰

      * ( دل سیراب شده از خون جگر ما را بس )


      از خراباتِ مغان وردِ سحر ما را بس

                          در غمِ هجرِ رُخت دیدهء تر ما را بس

       بیش ازین شکوه مکن ای دلِ هرجائی ما

                      که ازین کؤن و مکان رَختِ سفر مارا بس

       بر سرِ خاکم میآرید گُل و سبزه و گلاب

                         که  غبارِ قدمی  والاگهر  ما را  بس

       مَنِشین بر سرِ خاکم چو دلت با ما نیست

                          نالهء پر ز غمِ  مرغِ  سحر ما را بس

       بادهء ناب نخواهم که در این دیرِ خراب

                      دلِ سیراب شده از خونِ جگر ما را بس

       نظرت بر منِ خاکی گر افتد  یکبار

                       از ازل  تا به  ابد نقشِ نظر ما را بس

       نفسم مُشک فشان ز تارِ زلفت چو شد

                       حلقهء  گوش  و زُنّارِ  کمر ما را بس

       هدفِ تیر غمت چون دلِ ما شد کنون

                      سینه ای دارم و گردیده سپر ما را بس

      خاطرِ این دلکم  خطی ز کوی تو بُوَد

                      ورنه  مکتوبِ  قضا و  قَدَر  ما را  بس

       با شباهنگ  آنچه کردند تو در خاطر دار

                      که در این گُلخنِ* پیر دیدهء تر مارا بس

     * گلخن پیر = کنایه از دنیای پیر

           ===================

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۴ آذر ۹۴ ، ۱۸:۵۸
   (  ( همرهم باش همرهت مانم چو نی         نی بزن تا شورِ عشق آید سرم )

                 
  ((( گیرم که گلِ کوزه گرانش نشوی
                یا خاکِ  رهِ  دیرِ  مُغانش  نشوی )))
  
   ((( از رویِ غرور چنان پَرَت را بگُشا
                تا که هدفِ  تیر و کمانش نشوی)))
      ****************************

ساقی امشب ز دلم دردِ خُماری برگیر
                سخن از عشق بگو قصه یار از سرگیر
بارِ غم بر دِلَک و  سینهء مخزونم بین
                قدحی آر ز می و مرغِ دلم  در بر گیر
من و این سنگِ صبوری که بر دل دارم
                همچو آتش بخوان صدرِ دلم مجمر گیر
یارِ صاحبدل ما،چون به دعا بر خیزی
                دست بُگشا و سراغی ز منِ کمتر گیر
لعلِ سرخی که در ساغرِ مینا ریزی
                 خونی از زلفِ چلیپائی آن  افسر گیر
سخن از درد و ملالست طبیبم را گو
                 دیده ام چشمهء خون و رُخم بستر گیر
گر نداری سرِ سازش نگارا بر خیز
                 خرمن و خرقهء زُهدم به آتش در  گیر
زینهمه ناله که از قلبِ نِیِستان آید
                همچو نی نالهء محزونِ مرا در سر گیر
        ====================
              ((( ما را توان خریدن حتی به تارِ موئی )))
                   در خاک و  کشیدن با غُلغلِ  سبوئی
             ################### 
           ((( ما گذشتیم و گذشت آنچه تو با ما کردی )))
           ((( تو بمان و دگران    وای به حالِ دگران   )))
۱۵ نظر موافقین ۸ مخالفین ۱ ۲۴ آذر ۹۴ ، ۱۸:۰۳

   

      دیدم ز دلم پیالهء می سازند           با چنگ و رباب و نالهء  نی  سازند

     ناگه ز دلم بر آمدی  این ناله          گفتا که دگر همچو منی کی سازند

               =========================

                      همدلی  خواهم دلم  را پیامی  بدهد

                                    دلبری کو به دلِ غمزده کامی بدهد

                     خاطرم از یاد نبرده مستی لعلِ ترا

                                   ساقیِ باریک میان کو که جامی بدهد

                   آتشِ عشق شعله گر زد نگردد خاموش

                                 عاشق آنست که بر شعله دوامی بدهد

                   رایگان  چون  نفروشند  دوای  دل را

                                 گو دلِ  خون  جگرم  را  قوامی  بدهد

                  بر درِ میخانه ها هرشب نشینم بی امان

                               تا مگر مستی مرا از عشق پیامی بدهد

                 خرقه و سجاده را بخشم به زاهد اگر

                                دلبرِ شوخم  مرا خطی   غلامی  بدهد

               پایِ ما لنگست صبا رو سوی دلدار و بگو

                               دلِ این دلشده خون طُرفه سلامی بدهد

                        =====================

             

 

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۳ آذر ۹۴ ، ۲۱:۴۱

          ( دلم را خون بها برگیر اگر پیمانه میخواهی )*

         ++++++++++++++++++++++++++++

      به زنجیر میکشی ما را مگر دیوانه میخواهی 

                               بر آتش میکشی جان را مگر پروانه میخواهی

              کمندِ زلفِ افشانت پریشان شد به قصد  ما

                               دلم را  خون بها بر گیر  اگر پیمانه میخواهی

              ز راهِ میکده برگرد که رندان آتش افروزند

                                ببر مشتی ز خاکِ  ما اگر خمخانه میخواهی  

              ز هیچ ساقی مگیر ساغر نیابی باده بیغش

                                بیا و  دفترم  بُگشا  اگر افسانه  میخواهی

            به کَشتی در دلم بنشین که گر توفان بپا سازد  

                                ز چشمانم تگرگ بارد اگر دُردانه میخواهی

            گرفتی هرچه نقدم بود، بشوقِ وعدهء فردا

                                به وادیِ  فنایم کش  اگر دیوانه  میخواهی 

            شرر در خرمنم انداخت شهابِ مستِ چشمانت

                             رهایم کن به خود سوزی اگر جانانه میخواهی  

           دلا برگرد ز راهِ عشق چه حاصل جز پریشانی

                             درونِ سینه ام  بنشین اگر  غمخانه میخواهی

           بیا بنگر شباهنگ را که چُون در خاک و خون غلطد 

                           رها کن وادیِ عشق را اگر این خانه میخواهی

                      ====================

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ آذر ۹۴ ، ۲۱:۲۴