شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۳ مطلب در آذر ۱۳۹۴ ثبت شده است

      امشب به کوی دلبر دارد گذر دل ما *

       #################

 

         دیدی به یک بهانه شد دربدر دلِ ما

             کرده از این خرابات عزمِ سفر دلِ ما

        از جان شسته دست و بر کف گرفته جامی

              در راهِ او نشسته شب تا سحر دلِ ما

        گفتم که دل فرستم در کوی میفروشان

              شاید  ز  زلفِ  دلبر آرد  خبر  دلِ ما

       ساقی مگیر بهانه گر دل به کف ندارم

             دیریست کز غمِ یار شد دربدر دلِ ما

     جامی بده که جان را چون خرمنی بسوزد

             زیرا جز این ننوشد جامی دگر دلِ ما

    این حلقه ی غلامی در گوشِ ما از آنست

              کو بر جمالِ جانان کرده نظر دلِ ما

    پایم ز بند رها کن تا بشکنم قفس را 

               کامشب به کوی دلبر دارد گذر دلِ ما

     یاری که روی و مویش بود مایه ی حیاتم

             با رفتنش ز حسرت شد نوحه گر دلِ ما

     از ناله ی شباهنگ دُختِ فلک نخوابد

             زیرا کزین فسانه شد خون جگر دلِ ما

          ====================

۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۸ آذر ۹۴ ، ۲۲:۱۵

دریافت



۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۸ آذر ۹۴ ، ۱۷:۱۳

                   پیمانه را گر بشکنم میخانه ها آتش زنم

                      ساغر بگیرم ار به کف آتش به جان و تن زنم

               مستی کنم آتش زنم بر زهد خشک و پر ریا

                      ور زاهدی پیشه کنم بر مکر خود دامن زنم

            چون زلفِ دلدار دیده ام وان چشمِ بیمار دیده ام

                     گر خرمنِ زهدم بُوَد آتش در آن خرمن  زنم

            تارِ کمندِ  از زلف  او  طاقِ  خمِ  ابروی  او

                  چون جان خواهد او ز ناز بر کف نهم و تن زنم

           در کوره ار او دَم زند تا ذوب گردم  از تَفَش

                       بر روی سندانِ غمش  با پُتک بر آهن  زنم

            دیوانه و ساغر به کف زان لعلِ نوشین مست مست

                     با یادِ زلف و موی او در باغ و در برزن زنم

             شرطِ وصالش  ار بُوَد  سوختن  ز آغاز تا ابد

                  هیزم کشم بر پشتِ خود ناله ی خود سوختن زنم

           جانا شباهنگ را به می یکباره در وجد آوَرش

                  تا من به جای بلبلان صد نغمه در گلشن زنم

         

               ==========================

۶ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ آذر ۹۴ ، ۱۸:۰۸

    ( گفتا که بی گفتگو پیمانه گیر ز دستم)*
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
 
 
    گفتم دلا چگونه کردی تو می پرستم
               گفتا مگر ندانی مست از میِ اَلَستم
     گفتم چگونه گشتی باده پرست چو مجنون
          گفتا بسی چو مستان در خونِ خودنشستم
     گفتم میِ صافی و نگارِ بیغشم  کو
                 گفتا مجوی این دو کز گفتنش شکستم
      گفتم که شکوِه دارم از این جهانِ فانی
             گفتا که شکوِه کم کن زیرا که مستِ مستم
     گفتم براهِ خود رو دست از سرم تو بردار
            گفتا که راهِ تو کرد اینگونه می پرستم
    گفتم ز زلفِ دلبر کی میرسد نصیبی
            گفتا که از کمندش تا به ابد نجستم
    گفتم ز هجرِ او تو آتش زدی  به جانم
              گفتا  مگر ندانی  در کامِ  آتش هستم
    گفتم نه این صوابست خنده به ما زنی تو
              گفتا در این خرابات پیمانه  گیر ز دستم
     گفتم مگر شباهنگ با تو جفا چه کرده
             گفتا مگر که جز تو من را که کرده پَستم
          ====================
۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۶ آذر ۹۴ ، ۲۲:۴۸

         

           (( در مکتبِ ما نَبوَد رندی و نظر بازی

                 این میکده را ناید مستی و هوس بازی ))

        (( افسانهء لیلی را بر خوان و بیاد آور

                 مجنون نکرد هرگز نیرنگ  و دغل بازی ))

      (( در مکتبِ عشق رفتن شوریده سری باید

                 تا  یار تو را خواند  با  غمزه  و طنازی ))

      (( پیمان اگرش بستی پیمانه بگیر در دست

            گوی باش بر این چوگان گر عاشقِ پاکبازی))

 

             =======================

          

           

۷ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۴ ، ۱۸:۱۵

                 =======================

          ما را ز جهان دو جامِ می بس باشد

                          با همنفسی که بی غَل و غش باشد

        خاکم به زیرِ قدمِ دلبر یکرنگی که

                         در همنفسی  چون گُلِ بی خس باشد

             ==================دریافت

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۴ ، ۰۲:۲۰

      * ( دل سیراب شده از خون جگر ما را بس )

      از خراباتِ مغان وردِ سحر ما را بس

           در غمِ هجرِ رُخت دیده ی تر ما را بس

       بیش ازین شکوه مکن ای دلِ غمگینم چون

           از همین کؤن و مکان رَختِ سفر مارا بس

       بر سرِ خاکم میآرید گُل و سبزه زیرا

             که  غبارِ قدمی  والاگهر  ما را  بس

       مَنِشین بر سرِ خاکم گر ز ما بیزاری 

            ناله ی پر ز غمِ  مرغِ  سحر ما را بس

       بادهء ناب نخواهم که از این پیمانه

          دلِ سیراب شده از خونِ جگر ما را بس

       نظرت بر منِ خاکی گر بیافتد  یکبار

           از ازل  تا به  ابد نقشِ نظر ما را بس

       نفسم مُشک فشان تا که ز زلفت گردید

           حلقه ی گوشم  و زُنّارِ کمر ما را بس

       هدفِ تیر غمت چون دلِ ما شد اکنون

           سینه ای دارم و گردیده سپر ما را بس

       مستی این دلِ ما خطی ز کوی تو بُوَد

            ورنه  مکتوبِ  قضا و  قَدَرم ما را  بس

       با شباهنگ  آنچه کردند تو به خاطر داری

           که در این گُلخنِ* پیر دیده ی تر مارا بس

     * گلخن پیر = کنایه از دنیای پیر

           ===================

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۴ آذر ۹۴ ، ۱۸:۵۸

   

      دیدم ز دلم پیالهء می سازند           با چنگ و رباب و نالهء  نی  سازند

     ناگه ز دلم بر آمدی  این ناله          گفتا که دگر همچو منی کی سازند

               =========================

                      همدلی  خواهم دلم  را پیامی  بدهد

                                    دلبری کو به دلِ غمزده کامی بدهد

                     خاطرم از یاد نبرده مستی لعلِ ترا

                                   ساقیِ باریک میان کو که جامی بدهد

                   آتشِ عشق شعله گر زد نگردد خاموش

                                 عاشق آنست که بر شعله دوامی بدهد

                   رایگان  چون  نفروشند  دوای  دل را

                                 گو دلِ  خون  جگرم  را  قوامی  بدهد

                  بر درِ میخانه ها هرشب نشینم بی امان

                               تا مگر مستی مرا از عشق پیامی بدهد

                 خرقه و سجاده را بخشم به زاهد اگر

                                دلبرِ شوخم  مرا خطی   غلامی  بدهد

               پایِ ما لنگست صبا رو سوی دلدار و بگو

                               دلِ این دلشده خون طُرفه سلامی بدهد

                        =====================

             

 

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۳ آذر ۹۴ ، ۲۱:۴۱

          ( دلم را خون بها برگیر اگر پیمانه میخواهی )*

         ++++++++++++++++++++++++++++

                  به زنجیر میکشی ما را مگر دیوانه میخواهی 

                     بر آتش میزنی جان را مگر پروانه میخواهی

                 کمندِ زلفِ افشانت پریشان شد به قصد  ما

                      دلم را  خون بها بر گیر  اگر پیمانه میخواهی

              ز راهِ میکده برگرد که رندان آتش افروزند

                      ببر مشتی ز خاکِ  ما اگر خمخانه میخواهی  

              ز هیچ ساقی مگیر ساغر نیابی باده بیغش

                       بیا و  دفترم  بُگشا  اگر افسانه  میخواهی

            به کَشتی در دلم بنشین که گر توفان بپا سازد  

                      ز چشمانم تگرگ بارد اگر دُردانه میخواهی

            گرفتی هرچه نقدم بود، بشوقِ وعده ی فردا

                     به وادیِ  فنایم کش  اگر دیوانه  میخواهی 

             شرر در خرمنم انداخت شهابِ مستِ چشمانت

                     رهایم کن به خود سوزی اگر جانانه میخواهی  

             دلا برگرد ز راهِ عشق چه حاصل جز پریشانی

                   درونِ سینه ام  بنشین اگر  غمخانه میخواهی

             بیا بنگر شباهنگ را که چُون در خاک و خون غلتد 

                    رها کن وادیِ عشق را اگر این خانه میخواهی

                      ====================

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ آذر ۹۴ ، ۲۱:۲۴

     

    شبی آیم به سوی تو به دور از دیده ی اغیار     

               نشینم بر سرِ کویت مگر ممکن شود دیدار
          هوای زلفِ تو در دل چنان آتش بپا کرده
        که خواب از دیده بیرون شد دو چشمم تا سحر  بیدار
        نمایان گر کنی زلفت دمی از منظرِ ایوان
          نگردم تا قیامت سیر ز شوقِ نرگسِ  بیمار
        اگر ما را ندیدی باز به هنگامِ گذر کردن
        صبا آرد به گوشِ تو حدیثِ این دلِ تف دار
         نه مرغِ سرکشم یارا نه شاهینِ بلند پرواز
         یکی سرگشته ی عاشق پریشان در پیِ دلدار
         اگر لیلی نه مایل بود نظر بر کُشته اندازد
       چرا در خلوتش بنشست بدور از دیده ی اغیار
        اگر بر ما نظر نیستت جوابِ دل چه میگوئی
         که از در گر بِرانی آن جَهَد باز بر سرِ دیوار
        دلِ بیچاره ام عمری اگرچه هرزه گرد بوده
        کنون دریافته هستی تو  یگانه دلبرِ  عیّار
         کجا راهی شود این دل به جز راهِ سرِ کویت
        که گرشِشدَر ببندی تو شود سرگشته چون پرگار
         شباهنگ را دگر دریاب که در هفت آسمانِ تو
        به هرجا که کند پرواز توئی بر جانِ تو مختار
۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۶ آذر ۹۴ ، ۱۷:۳۷