شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۴ مطلب در آذر ۱۳۹۴ ثبت شده است

      امشب به کوی دلبر دارد گذر دل ما *

       #################

 

         دیدی به یک بهانه شد دربدر دلِ ما

             کرده به یک اشاره عزمِ سفر دلِ ما

     

          از خون خود گرفته یک ساغری بدستش

              در راهِ او نشسته شب تا سحر دلِ ما

   

        گفتم که دل فرستم در کوی میفروشان

              شاید  ز  زلفِ  دلبر آرد  خبر  دلِ ما

 

       ساقی مکن بهانه گر دل به کف ندارم

             دآنی که از غمِ او شد دربدر دلِ ما

  

      جامی بده که جان را چون خرمنی بسوزد

             زیرا جز این ننوشد جامی دگر دلِ ما

    

        این حلقه ی غلامی در گوشِ ما از آنست

              کو بر جمالِ جانان کرده نظر دلِ ما

  

         ما را زغم رها کن تا بشکنم قفس را 

               کامشب به کوی دلبر دارد گذر دلِ ما

   

          یاری که روی و مویش شد مایه ی حیاتم

             از رفتنش ز حسرت شد نوحه گر دلِ ما

  

         از ناله ی شباهنگ دُختِ فلک نخوابد

             زیرا کزین فسانه شد خون جگر دلِ ما

          ====================

۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۸ آذر ۹۴ ، ۲۲:۱۵

دریافت



۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۸ آذر ۹۴ ، ۱۷:۱۳

                   پیمانه را گر بشکنی میخانه ها آتش زنم

                      ساغر بگیرم ار به کف آتش به جان و تن زنم

               مستی کنم آتش زنم بر زهد خشک و پر ریا

                      ور زاهدی پیشه کنم بر مکر خود دامن زنم

            چون زلفِ دلبر دیده ام وان را به دل بوئیده ام

                     گر خرمنِ زهدم بُوَد آتش در آن خرمن  زنم

            تار از کمندِ  از زلف  او  طاق از  خمِ  ابروی  او

                  چون جان بخواهد او ز من بر کف نهم و تن زنم

           در کوره گر او بردمد تا از تَفَش گردم ذغال

                       بر روی سندان از غمش چون پُتک بر آهن  زنم

            دیوانه و ساغر به کف زان لعلِ نوشین مست مست

                     با یادِ زلف و موی او در کوچه و در برزن زنم

             شرطِ وصالش  ار بُوَد تا دل گُدازم من ز غم

                  هیزم کشم در دامنم ناله ی جان رَستن زنم

           جانا شباهنگ را به می امشب به وجدی آوَرش

                  تا من به جای بلبلان صد نغمه در گلشن زنم

         

               ==========================

۶ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ آذر ۹۴ ، ۱۸:۰۸

    
@@@@@@@@@@@@@@@@@@@
 
 
    گفتم دلا چگونه کردی تو می پرستم
               گفتا مگر ندانی مست از میِ اَلَستم
     گفتم چگونه گشتی مجنونِ باده نوشان
          گفتا بسی چو مستان در خونِ خودنشستم
     گفتم نگارِ بیغش باده ی صاف کجا شد
                 گفتا مجوی این دو کز گفتنش شکستم
      گفتم که شکوِه دارم از این جهانِ فانی
             گفتا که شکوِه کم کن زیرا که مستِ مستم
     گفتم براهِ خود رو دست از سرم تو بردار
            گفتا به راه دلبر اینگونه می پرستم
    گفتم ز زلفِ دلبر کی میرسد نصیبی
            گفتا که از کمندش تا به ابد نجستم
    گفتم ز هجرِ زلفش  آتش زدی  به جانم
              گفتا  مگر ندانی  در کامِ  آتش هستم
    گفتم نه این صوابی خنده زنی تو بر ما
              گفتا به میکده رو پیمانه ده به دستم
     گفتم مگر شباهنگ با دل جفا چه کرده
             گفتا مگر به جز تو من را که کرده پَستم
          ====================
۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۶ آذر ۹۴ ، ۲۲:۴۸

         

           (( در مکتبِ ما نَبوَد رندی و نظر بازی

                 این میکده را ناید مستی و هوس بازی ))

        (( افسانه ی لیلی را بر خوان و بیاد آور

                 مجنون نکند هرگز نیرنگ  و دغل بازی ))

      (( در مکتبِ عشق او شوریده سری باید

                 تا  یار تو را خواند  با  غمزه  و طنازی ))

      (( پیمان اگرش بستی پیمانه به کف برگیر

            رخ گیر  بر این چوگان گر عاشقِ پاکبازی))

 

             =======================

          

           

۷ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۴ ، ۱۸:۱۵

                 =======================

          ما را ز جهان دو جامِ می بس باشد

                          با همنفسی که بی غَل و غش باشد

        خاکم به زیرِ قدمِ دلبر یکرنگی که

                         در همنفسی  چون گُلِ بی خس باشد

             ==================دریافت

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۵ آذر ۹۴ ، ۰۲:۲۰

      

      از خراباتِ مغان وردِ سحر ما را بس

           در غمِ هجرِ رُخت دیده ی تر ما را بس

 

       بیش ازین شکوه مکن ای دلِ خونین جگرم

           کز همین کؤن و مکان رَختِ سفر مارا بس

 

       بر مزارم تو نیآور گُل و سبزه و گلاب

             که  غبارِ قدمی  همچو گهر  ما را  بس

 

       مَنِشین بر سرِ خاکم چو ز ما بیزاری 

            ناله ی پر ز غمِ  مرغِ  سحر ما را بس

 

       باده ی ناب نخواهم که از این رطلِ گران

          باده از چشم تر و خونِ جگر ما را بس

 

       با دلم تا نظرش گشت موافق به دمی

           از ازل  تا به  ابد نقشِ نظر ما را بس

 

       مُشک افشان چو کند زلفِ خمش مُلک جهان

           بوی آن زلف به زُنّارِ کمر ما را بس

 

       تیر و شمشیرِ رُخش گر که کند میلِ تنم

           این سر و سینه که گردیده سپر ما را بس

 

       مست آن باده ی نوشین به هوای تو شدم

            ورنه  مکتوبِ  قضا یا که  قَدَر ما را  بس

 

       بر شباهنگ چه نیامد ز دمِ تیغ جفا 

           گو از این گُلخنِ* دون دیده ی تر ما را بس

 

     * گلخن دون = کنایه از دنیای پست

           ===================

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۴ آذر ۹۴ ، ۱۸:۵۸

   

      دیدم ز دلم پیالهء می سازند           با چنگ و رباب و نالهء  نی  سازند

     ناگه ز دلم بر آمدی  این ناله          گفتا که دگر همچو منی کی سازند

               =========================

                      همدلی  خواهم دلم  را پیامی  بدهد

                                    دلبری کو به دلِ غمزده کامی بدهد

                     خاطرم از یاد نبرده مستی لعلِ ترا

                                   ساقیِ باریک میان کو که جامی بدهد

                   آتشِ عشق شعله گر زد نگردد خاموش

                                 عاشق آنست که بر شعله دوامی بدهد

                   رایگان  چون  نفروشند  دوای  دل را

                                 گو دلِ  خون  جگرم  را  قوامی  بدهد

                  بر درِ میخانه ها هرشب نشینم بی امان

                               تا مگر مستی مرا از عشق پیامی بدهد

                 خرقه و سجاده را بخشم به زاهد اگر

                                دلبرِ شوخم  مرا خطی   غلامی  بدهد

               پایِ ما لنگست صبا رو سوی دلدار و بگو

                               دلِ این دلشده خون طُرفه سلامی بدهد

                        =====================

             

 

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۳ آذر ۹۴ ، ۲۱:۴۱

          

         ++++++++++++++++++++++++++++

                  به زنجیرت کشی من را مگر دیوانه میخواهی 

                     بر آتش میزنی جان‌ را مگر پروانه میخواهی

      

           کمندِ زلفِ افشانت پریشان شد به قصد  من

                      دلم را  خون بها بستان اگر پیمانه میخواهی

      

        ز راهِ میکده بازآ که رندان آتش افروزند

                      ببر مشتی ز خاکم را اگر خمخانه میخواهی  

      

        به ساغر چون نشد پیدا میِ بیغش و جان افزا

                       بیا این  دفترم  بُگشا  اگر افسانه  میخواهی

      

      به کَشتی در دلم بنشین که گر توفان بپا سازد  

                      ز چشمانم غمی بارد اگر دُردانه میخواهی

       

     گرفتی این دلِ خونم، به شوقِ وعده ی فردا

                     به وادیِ  فنایم کش  اگر دیوانه  میخواهی 

     

        شرر در خرمنم میزد شهابِ مستِ چشمانت

                     رهایم کن به خود سوزی اگر پروانه میخواهی  

     

        دلا بازآ به این سینه چه حاصل جز پریشانی

                   درونِ سینه ام  بنشین اگر  غمخانه میخواهی

  

           بیا بنگر شباهنگ را چسان در خاک و خون غلتد 

                    رها کن راه عشقت را اگر این خانه میخواهی

                      ====================

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۲ آذر ۹۴ ، ۲۱:۲۴

==============================================
هرگزم رنج، چنین در دلِ رنجور نبود
پیش از این در سرِ من دیده‌ مخمور نبود
 
دردها بر دلِ من ساکن و محرم شده اند
مرهمی لیک،  برای دلِ رنجور نبود 
 
آن چنان شمعِ رُخت در دل من نقب زده
که مرا روزنِ جان هیچ چنین نور نبود
 
از چه این نقش، فلک بر منِ مسکین زده است
که در آن‌ هیچ بجز عشق تو مستور* نبود 
 
سوزم از باده ی هجران و غم لعلِ لبت
وز صبوحی، که خُمش باده انگور نبود
 
مِهرِ رویت به دلم آمده اما بنگر
این دلم را هوسی خفته بجز گور نبود
 
عاشقان تو همه، واله و صادق به جهان
چون شباهنگ به جهان مُضطر و مهجور نبود 
 
* مستور= پنهان
÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

 
۶ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۰ آذر ۹۴ ، ۱۶:۳۰