شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۵ مطلب در آبان ۱۳۹۴ ثبت شده است

  خوشا خاکی کز آن پیمانه سازند                   خوشا آن مطربان کو خوش نوازند

  خوشا آنان که جای معبد  و دیر                    به  کویِ  بیدلان  میخانه   سازند

  خوشا آن دلبرانی  کز  سرِ مهر                    به وقتِ  تنگدستی  چاره  سازند

  خوشا آنکس که در بود و نبودش                  همه  یاران  به یادش  سر فرازند

 خوشا جانها که لبریز گشته ازعشق          که غیر از آن ز هر چیز بی نیازند

  خوشا آن بلبلانی کز سرِ شوق              مدام از هجرِ گُل در سوز و سازند

  خوشا مستانی کزدل سوز برآرند           به یک جام جانِ شیرین  را  ببازند

  خوشا  صاحبدلانِ  رند  و پاکباز               که مِی نوشند و آنگه در  نمازند

  خوشا شیرین لبانِ پاک و بیغش               که از مهر و وفا روی بر نتازند

  خوشا آن روز که من پیمانه گردم            به  بزمِ  دلبران  کو  دلنوازند

  خوشا  پیمانه و  پیمانه  سازان               که با این آب و گِل محرمِ رازند

  خوشا آنان که دانند این حکایت                نه از روی ریا  افسانه سازند

  چرا مرغانِ عاشق از سرِ کین                  اسیر در پنجهء شاهین و بازند

  بگرد ای چرخ بکام مردم دون                  که درویشان ز مکنت بی نیازند

  بیا ای دل رهی دیگر  گُزینیم                  در این بازی همه یکسر ببازند

        **÷÷==**÷÷==**÷÷==**÷÷==**÷÷==**

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۳۰ آبان ۹۴ ، ۰۴:۲۳

           ((  سودای عشقبازی ))


       در جستجوی آن دلم تا نغمه پردازی کند

                               دستم بگیرد پا به پا با من همآوازی کند

             خواند ز عشق افسانه ای و پر کند پیمانه ای

                            وانگه به رسمِ نوگُلان سودای عشقبازی کند

             گوید که بشکن توبه را تا باز کُلَه داری کنیم

                            زیرا که چشمِ مست یار پیوسته غمّازی  کند                               جانا سحر شد وز غمت یک لحظه دیده بستمی

                            اما هنوز نقشِ رخت در دیده طنازی  کند

           ساقی شکستم توبه را آن رازِ پنهانم  بگو

                          زیرا که شیخِ ما مدام در صحنه بندبازی کند

           گفتا که عاشق بیشمار لیکن یکی درصدهزار

                        آنکه به عشقش کرد یقین ناگفته جانبازی کند

           گفتم از آن رطلِ گران کاتش زده در این وآن

                       دل را رسانش جرعه ای تا نغمه پردازی  کند

                   ***************************

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ آبان ۹۴ ، ۰۱:۳۹

       (((  شفق در آسمان پیداست  )))*

             +++++++++++++++++++++++


 ز دیده خواب برون جسته به دل یارِ نهان پیداست

                           هزاران لشگر غم تاخت شفق در آسمان پیداست

     ز خونِ مردمِ چشمم دلم خو کرد به خون خوردن

                          عروسِ بخت ز غصه مُرد ولی رنگین کمان پیداست

      الا ای پیرِ  فرزانه  حدیثِ  زلفش  آغاز  کن

                          که  یلدایِ  خَمِ  زلفش ز محرابِ  مَغان  پیداست

      مگو با من که کعبه رو و یا بتخانه تکفیر کُن

                          که در  کعبه  هر آنچ دیدم  ز طُرهء بتان  پیداست

      مرا عشق این سخن آموخت که ای غافل ز روی ما

                          نشانِ لعل و زلفِ ما ز هر گُل  در  جهان پیداست

     چو رسمِ عشق نمیدانی مکن پرده دری زین دست

                           که بر زاهدِ اَحول بین خطِ شک و گمان  پیداست

      نشاید رازِ دلبر را  به هر  نامحرمی  گفتن

                            که نزدِ محرمانِ عشق نهان هم بی بیان پیداست

      بسوزان خرقهء تزویر شباهنگا رهِ ما گیر

                             که صهبای صبوح نوشان ز رویِ بیدلان پیداست

                    ***************************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۶ آبان ۹۴ ، ۰۱:۱۵

   بیا تا خون خوریم از روزنِ دل...........به خون در هم کشیم پیراهنِ دل

   بیا تا آنچه ما را هست بسوزیم..........که در غیرت کشیم  آتشزنِ  دل

                 ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

   آیا شود از نطعِ زمین برخیزم............در حالِ فنا بارِ گناهان  ریزم

 دست بر کمرِ شاهدِ رعنای بهشت.........در اوجِ سَماع شوری دگر انگیزم

                   ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

   نمیدانم چها کرد چرخِ گردون............که دل در آتش افتاد دیده در خون

  از آن ترسم اگر این گونه مانَد...........دلم اَحمر شود و دیده  جیحون

                  ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

   بیائید دفترِ عمرم بخوانید...............حدیثِ قلبِ پرخونم بخوانید

   بیائید بر سرِ خاکم ز اُلفت..............به نزدِ یار چو مجنونم بخوانید

                   ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

   دلی دارم که هردَم میزند هُو..........که یارّب گمشده محبوب من کو

   مسلمانان از او پیغامم آرید  ..........که میگردد دلم اینسو وآنسو

                   ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

    بیا ای دل شبی پیمان ببندیم..........که بر ریشِ غم و دنیا بخندیم

     بِبُریم بندِ ناف زین وادیِ غم..........وگرنه همچو صیدی در کمندیم

                          ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

 با بادهء ناب ز خاکِ من گِل سازید.........وانگه ز گِلش هزار و یک دل سازید

 دلها همه یک بیک به مَسلخ ببَرید...........وز بهرِ نگار جِهاز و محمل  سازید

                      ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

 این چرخ که افسانه بسیار دارد..........چون لاله رُخیست که چشمِ بیمار دارد

 زنهار که آلودهء راهش  نشوی..........کین چشمِ خُمار لعلِ فریبکار  دارد

                    ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۴ آبان ۹۴ ، ۱۳:۵۰

              ((شعله سرکشِ هر نالهء مستانه منم ))*

                ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷   


       نالهء غمزده از سینهء مستانه منم

                                     وان نی گمشده درگوشهء میخانه منم

                   مطرب نی بزن و ساقی میخانه تویی

                                     شعلهء سرکش هر نالهء مستانه  منم

                   لعل و یاقوت نهانخانهء عشاق تویی

                                     خاک آغشته تر از تربت   پیمانه  منم

                   شعلهء شمع چگل در رخ پیمانه تویی

                                      آهی برخاسته از سینهء پروانه  منم

                    گل گلهای جهان و نَفَسِ عشق تویی

                                      زاغک دلشده چون، بلبل دیوانه  منم

                     دلبران را به میان گوهر یکدانه تویی

                                       خاشه روبِ* حرم گوهر دردانه  منم

                     جوهر و خامهء* حکمِ من دیوانه تویی

                                        دفتر قصهء  عشقِ رخ  جانانه  منم

                     تو گل باغ بهشتی منِ دیوانه ز خاک

                                      باعث شرم جهان و ننگ این خانه منم

                   تو حقیقتِ جهانی و، شمعِ باغ  ملکوت

                                   چون شباهنگ زمان در خَمِ افسانه منم.

                  @@@@@@@@@@@@@@@@@@

                  

** خاشه روب (رفتگر)

** خامه  (قلم )

              *************************

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۰ آبان ۹۴ ، ۱۲:۲۸

   *      (( شراب ... و  .. شاهد  ))         


    گویند شراب و شاهد دو یارِ نازنینند

                          از دست مده ز غفلت کو نعمتِ زمینند

               یک دست شرابِ کهنه یک دست نگارِ نو پا

                          آبِ حیات چو گوئی گویم تو را همینند

                آتش زند به غم ها آن سرخیِ لعلِ یار

                         تا دست میان بگیرند و بوسه ها بچینند

                بر ما شراب مُیّسر لیکن نشانِ شاهد

                         آنان که دانند از او صورتگرانِ  چینند

                 دل در هوس بیاُفتاد شاید بَرَد نصیبی

                        گفتند هوس زادگان هرگز رُخش نبینند

                 پیدا نشد نشانی بر دلِ گم کرده ره

                          زیرا در این رهگذر دزدان در کمینند

             ای دل نه کارِ هر مرغ باشد به اوج پریدن

                          بنگر مگس ها به قند همواره بر نشینند

            دردِ شباهنگ ز چیست کان را طبیب نباشد 

                         اینست که او پیاده غارتگران به زینند 

             ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷


۵ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ آبان ۹۴ ، ۱۴:۳۶

 شبی پروانه ای با من سخن گفت         که ای آغشته تا کی بایدت خُفت

 بیا و  عاشقی  از من  بیآموز               شکایت می مکن از هجر و از سوز

 مگر نادیده ای  احوالِ  زارم                که پیوسته کشی خود در کنارم

 چو میسوزم مرا در خود رهاکن            کم این خود سوزی ما برملا کن

 ببین دیگر مرا بال وپری نیست             پس از توفان دگر خاکستری نیست

من آنروزی که برخود پیله بستم            ز دنیا و ز عقبی دیده  بستم

        من این خود خواستمی اینگونه سوختن

                                       نه چون کرمی درونِ لانه خُفتن

 کنون وقتِ وصالِ من رسیده                که شمعِ روی او بر من دمیده

 چو تار و پود من را میسرشتند             به بالم نامِ مجنون را نوشتند

 به نور شمع کنون لیلی ببینم                بدین بال هر دمی بر او نشینم

 من امشب بیقرار روی اویم                 چو فردا شد غبار در پای اویم

 بدینسان عشق را در من نهادند             به کِرمی خصلتِ پروانه دادند

 تو نیز گر طالبی با خود درآویز             سرشت خویش ببوی عشق بیآمیز

 که هرکه بوئی از عشق را نبرده          چو کرمیست کو درونِ خاک مُرده

 همی از دردِ درویشی زنی لاف           نئی آگه ز عین و شین و وز قاف

 بدو گفتم ترا بال و پرت سوخت            ولی ما را به دل صد آتش افروخت

 تو اینک چون بسوزی شاد گردی           کزین ماتمکده آزاد گردی

 ولی من ذره ذره سوزم از غم              چو شمعی در فنا میکوشم از غم

 مرا گر وصل چنین آسان بودی              که هجر با سوختنم درمان بودی

 چو ققنوس بال و پر برهم زنم من         وزان آتش به خرمن در زنم من

 ولیکن سوزم از هجر تا سحرگاه            نباشد کس از این پیمانه آگاه

 اگر آتش به بالِ تو در افتاد                 تمامِ هستی من داده بر باد

                  چو این گفتم ز من پیشی گرفت او

                                ز حسرت دل پریشی در گرفت او

 به یکباره دل اندر شعله در زد          که جان از جسمِ او یکباره پر زد

                 بشد از عشقِ جانان سرخوش ومست

                               وزین غمخانه دیگر تا ابد جست

                 بماندم در  غمِ خود  زارِ زار  من

                               چو دیدم جسمِ او را در کنار من

 بگفتم ای تو از پروانه کمتر               نشینی تا کی اندر کنجِ بستر

 گَرَت جانان مرادست توشه برگیر          به راهِ سوخته جانان در سفر گیر

 وگرنه دَم مزن دیگر فرو میر              و یا چون تارتُنَک بر گوشه در گیر

  شباهنگی ولی در خوابِ غفلت          بسر بردی بهاران را به خفت..

            ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۵ آبان ۹۴ ، ۱۵:۴۷

          

       ((  ستم ها میکشم از عشق ولی زنهار که شیرینست  )))*

    ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷===============

 

بسی مردانه مرد خواهد که با تو نردِ عشق بازد

            در این مجلس نبینم مرد به پای تو سر اندازد

  پریشانتر مکن زلف را که این مرغِ هزار آوا

            به هر شاخ تا گلی بیند در آنجا  لنگر  اندازد

  گَرَت با ما سرِ جنگست چو دانی دل بتو بستم

              مئی ده تا  به یک جرعه مرا  از پا دراندازد

  ستم ها میکشم از عشق ولی زنهار که شیرینست

            چو شیرینی که فرهاد را به روی مجمر اندازد

  دلم چون در  سفر  آید خَمِ زلفِ پریشانت

              گهی مغرب بَرَد او را گهی در خاور  اندازد

  سخن از عشق چنان گویم که صوفی چون بخود آید

             سرِ رندِ گزاف گوی را  به پای  منبر  اندازد

  دلی کو کشتهء عشقست چلیپائی بدوش گیرد

            که همچون افسرِ گردون نظر بر منظر اندازد

  صلاگویان بسوزانم چو قُقنوس پیکرِ خویش را

             که ابر چون آتشم بیند ز دیده گوهر  اندازد

  الا ای یار شباهنگ  را دوصد بار امتحان کردی

             گمانم حال تو در یافتی بپایت او سر اندازد

         ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

          

     

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۱ ۱۳ آبان ۹۴ ، ۱۳:۵۴

(   دوستی نوشته بود )

 ملیون ها درخت در جهان توسط سنجاب ها کاشته شده اند

 که دانه ها را زیر خاک پنهان نمودند ......

 و جای آن ها را فراموش کردند...

  ( نیکی کن و فراموش کن .....

  ( تا رشد کنی ........

 

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۱ آبان ۹۴ ، ۱۴:۴۰

       یار مرا غار مرا  عشقِ  جگر خوار مرا

          یار توئی غار توئی  خواجه، نگهدار مرا

     نوح توئی روح توئی فاتح و مفتوح توئی

          سینهء مشروح توئی بر درِ اسرار  مرا

     نور توئی سور توئی دولتِ منصور توئی

          مرغِ کَهِ طور توئی خسته به منقار مرا

     قطره توئی بحر توئی لطف توئی قهر توئی

           قند توئی زهر توئی بیش میازار  مرا

      حُجره خورشید توئی خانهء ناهید توئی

           روضهء امید توئی راه ده ای یار  مرا

      روز توئی روزه توئی حاصلِ دریوزه توئی

          آب توئی کوزه توئی آب ده ای یار مرا

      دانه توئی دام توئی باده توئی جام توئی

          پخته توئی خام توئی خام بِمَگذار  مرا

     این تن اگر کم تَنَدی راهِ دلم کم زَنَدی

           راه شدی تا نَبُدی این همه گفتار مرا

۴ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۰۹ آبان ۹۴ ، ۰۲:۲۹