شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۸ مطلب در مهر ۱۳۹۴ ثبت شده است

 

    خدا را ساربان محمل نگهدار........  بر این تُربت قدم آهسته بگذار

    برای  لیلی  و  تنهائی  او  ......... دلِ بی طاقتم از سینه بردار .....

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ مهر ۹۴ ، ۱۶:۵۷

    تا که بودیم  نبودیم  کسی

            کُشت  ما را  غمِ  بی  همنفسی

   تا که  رفتیم همه یار شدند

            خفته ایم  ما همه بیدار شدند

      

 ( عجب خوش باوری ای دل.....بزیر خاک بری ای دل.

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۸ مهر ۹۴ ، ۱۳:۴۶

       (( گفتا ز چنگت بگو گفتم که تیشه ی ماست  ))*

       ×××××××××××××××××××××××××××××××

                      گفتا ز شعر خود گو گفتم که ناله ی ماست

                      گفتا ز عشق خود گو گفتم که نغمه ی ماست

                      گفتا ز چشم ما گو گفتم که غمزه ی توست

                       گفتا ز چشم خودگو گفتم که شیشه ی ماست

                       گفتا ز زلف ما گو  گفتم که طُره ی توست

                       گفتا ز دست خود گو  گفتم که شانه ی ماست

                       گفتا ز اشک ما گو  گفتم که حربه ی توست

                       گفتا ز اشک‌خود گو  گفتم که باده ی ماست

                       گفتا ز لعل ما گو  گفتم  که حیله ی توست

                       گفتا ز خال ما گو  گفتم  که دانه ی  ماست

                       گفتا ز مژه ام گو گفتم که ناوکِ توست

                       گفتا ز قاب قوسین* گفتم که قبله ی ماست

                       گفتا ز موی ما گو  گفتم که خیمه ی توست

                       گفتا ز روی ما گو  گفتم  که کعبه ی ماست

                        گفتا ز جان خود گو گفتم که شیفته ی توست

                        گفتا ز درد خود گو گفتم که ناله ی ماست

                        گفتا ز قلب خود گو گفتم که  خانه ی توست 

                        گفتا ز راز خود گو گفتم که سینه ی ماست

                        گفتا ز سینه بگو گفتم  که  بیستونست

                        گفتا ز چنگ خود گو گفتم که تیشه ی ماست

                        گفتا ز هجر سخن گو گفتم که شیوه ی توست

                        گفتا ز صبر چه دانی گفتم که شیوه ی ماست

                        گفتا چرا چو زاغک در بُنِ  خار نشستی

                        گفتم که این حقارت از پَرِ بسته ی ماست

                        گفتا ز نا  مرادی  مرد  در  سخن نیاید

                        گفتم هر آنچه گوئی در دلِ خستهء ماست

                        گفتا که از دلت گو گفتم که برده ی توست

                        گفتا ز کوی ما گو گفتم  که خانهء ماست

                        گفتا که کو شباهنگ گفتم که در کفِ توست

                        گفتا نشان چه باشد ، گفتم که گریه ی ماست

       *  قاب قوسین=  کمان ها ....کنایه از ابروها

              ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷ 

 

۰ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۷ مهر ۹۴ ، ۱۵:۲۱

                @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

        گهی شمع و گهی پروانه بودم          گهی مست و گهی دیوانه بودم

                 چه سختست شمع بودن وقتِ تند باد

                                          و یا پَر سوخته ای کو رفته از یاد

         کدام هُشیار بَرَد مست را به  خانه

                                          کدام  عاقل  دهد  مجنون   چمانه*

        گهی فرهاد گهی افسانه بودم           گهی شیرین گهی جانانه بودم

             به سینه چنگِ ما شد تیشه ی ما

                                       ز غم شد  دیده ی ما شیشه ی ما

             ز شیرینی و  شهدِ لعلِ  دلبر

                                       نصیبِ  ما  نشد یک  جرعه ی  تر

       گهی ساقی  گهی  پیمانه بودم           گهی مسجد گهی میخانه بودم

             چو ساقی قصه ی جانان بیان کرد

                                        ز اسرارِ نهان برگی عیان کرد

             ز قلبم  ساغر  و پیمانه ساختند

                                        ز خاکم مسجد و خمخانه ساختند

         گهی هُشیار گهی مستانه بودم          گهی کعبه گهی بتخانه بودم

               چه هُشیاری که مستی بِه از آنست

                                         اگر مستم  خُماری پس کدامست

            کدام  کعبه  که بتخانه  نبوده

                                         کدام  یاری  که  بیگانه  نبوده

        گهی همدم  گهی  بیگانه بودم           گهی پَست و گهی دُردانه بودم

              ز تیغِ همدمان  درمان  نداشتم

                                          دل  اندر  مهرِ بیگانه  گذاشتم

              به چشمِ نارفیقان پست گشتم

                                          چو جامِ کهنه ای درهم شکستم

       گهی شمع و گهی پروانه هستم            گهی مست و گهی دیوانه هستم

       کنون گفتم چه بودم و چه هستم             ز عشقِ روی یار همواره مستم

        خراب  اندر  خرابم  در  خرابات              خرابِ  عشق و اسرارِ  کرامات

         

         شباهنگ گر چه نالد از جفاها               ولی هرگز نبود چون بی وفا ها

              ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷  

           * چمانه = پیمانه..           

 

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۶ مهر ۹۴ ، ۱۳:۰۵

                  ساقیا زین میِ خاکی دگر افسانه مگو

                                سخن از جامِ جم و باده و میخانه مگو

                  ره  به  وادیِ  فنا  گیر  و از  بهرِ  خدا

                               ز می و زلفِ  خَم و دلبرِ  جانانه  مگو

                  بس ملول گشته از این زهدِ ریائی نگار

                                دگر از پاکیِ عشق با منِ دیوانه مگو

                   خیز و  از پیرهنِ این دل  کفنی دوز  مرا

                                 قصه از سوته دلان و دلِ پروانه مگو

                 ره به سیمرغ نبری هُدهُدِ مانده به طلب

                              سر بسودای دگر نِه رهِ افسانه مگو

                    من  دگر نقدِ  دو عالم  بفروختم ز وفا

                               تو از این ساحره ی پیر و طربخانه مگو

                   خاتم و تختِ سلیمان چو بر باد شدند

                                ز سَبا یا که ز بلقیس و نگارخانه مگو

                   دلِ حسرت کش من خون ز جفای تو شده

                                 قصه از شمعِ چگل وز رخِ جانانه مگو

                    خبر از سوزِ دلِ ما  چو نداری تو برو 

                                 دگر از بهرِ دلم قصه ز  غمخانه  مگو

                  گفت برو چون که بسوزد همه کاشانه ی تو

                                دیگرم هیچ از این خانه و کاشانه مگو

                           با شباهنگ ز چه  رو کرده جفا خانه ی او

                               چون حقیقت تو ندانی همه بیگانه مگو 

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۴ ، ۲۳:۲۲

        (( کجاست آن عشق روحانی ))*

       ×××××××××××××××××××××××××

                  دگر بیزارم از دنیا چو عشق در آن نمی بینم

                  شکستم ساغر و مینا چو می جوشان نمی بینم

                  ز جزر و مَدِ دریاها شکسته  زورقی  گشتم

                  کزین  موجِ  بلا خیزش  دگر  سامان نمی بینم

                  غم ما را  نداند  کو  نشست بر ساحلِ  آرام

                   که من از جوششِ دریا بجز  طغیان  نمی بینم

                   گهی در قعرم و گهگاه به چنگِ موجِ توفانها

                   خدا را بادِ شُرطه* کو که در خود جان نمی بینم

                    شکایت  از که  باید کرد  بجز این گنبدِ دَوّار

                   که پنجه  پنجه  افکندن  بدو  آسان  نمی بینم

                   به کُنجِ  کلبه ی احزان در این عزلت به بند هستم

                   وزین غم دیده ام کور شد مَهِ کنعان نمی بینم 

                   خدا را  بین خزان  آمد  و خیلِ  بلبلان  رفتند

                  منِ بشکسته بال زین درد چرا درمان نمی بینم

                  شکستند شیشه ی دل را به سنگِ کینه و نفرت

                  کجاست آن عشقِ روحانی که در انسان نمی بینم

                  رَحیلِ* ما مُیَسر کن از این ماتمکده ای دوست

                  که چون  بارِ سفر  بندم  دگر  هجران  نمی بینم

                   بسی مردانه باید رفت به سوی کعبه ی دلها

                  رهی کو  برگُزید  این دل  رهِ مردان  نمی بینم

                    شباهنگ طاقتش طاق شد خدا را ای جفا کاران

                   مگر از او چه بد دیدید که من خود آن نمی بینم

          =====================

      باد شُرطه = باد موافق        * رحیل = سفر ..کنایه از مرگ

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۴ ، ۰۰:۴۷

        ((( می ده که عطشان شده ام ))*

      ××××××××××××××××××××××  

                             زلفش چو طغرائی نشست رهزن شد و راهم ببست

                             در سینه ام بغضِ غمش همدم شد و آهم شکست

                            ساقی بده هرچه که هست پیمانه را دارم به دست

                            کان صوفیِ باده پرست شحنه شد و راهم ببست

                            شوخِ  فلک  نگارِ  من غمزه  نمود  به کارِ  من

                           بر هم زده  افکارِ من  رشته ی  ایمانم  گسست

                           گر بند کشی دیوانه را خواهم شکست پیمانه را

                           در خاک کشم  میخانه را گریان  کنم بالا و پست

                           هر دم کرشمه میکنی صد ناز و عشوه میکنی

                           مژگان چو دشنه میکنی جانم چو گیری نازِ شست

                          یا رب پریشان شده ام خاکم و افشان شده ام

                          می ده که عطشان شده ام تا پر بگیرم مستِ مست

                           در پرده اسراری دگر بیرون از آن رازی دگر

                           نیستم  همآوازی  دگر کو میگسار و  می پرست

                            ساقی ز من شکوه مکن گر خسته ای عشوه مکن

                           جانِ مرا  تشنه مکن با من بگو هرچه که  هست

                            ای دل خُماریم شکست ساغر گرفتم نازِ شست

                            کان دلبرِ شیرین و  مست باده  بیاورد و نشست

         

                           جانا شباهنگ خسته است بر تو فقط دلبسته است

                           گر تو کنون طردش کنی اینبار دگر خواهد شکست 

           =*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ مهر ۹۴ ، ۲۳:۳۷

        (( بخور خون و صدایت در نباید))

        ×××××××××××××××××××××××××

           ندانم چاووش عشق کی در آید

                     ز پرده بر سر من پر گشاید

           برون جستم ز نفسِ خود دوصد بار

                  که شاید جان ز نفسِ سگ رهاید

           خطاکار این دلِ گم کرده همت

                   به هر لغزش  به دردِ  من فزاید

           چو نفسِ هرزه گرد از بند رها شد

                به هر لحظه چو خود یک سگ بزاید

            فراموش کن من و ما و جهان را

                جز او تا  چاووش  عشقش در آید

            رها ساز هر دو عالم چون جنین باش

                  بخور خون  و  صدایت  در  نیاید

             دو چشمِ خود به روی این جهان بند

                     اگر خواهی تو را غصه سر آید

             من و این دل مدام اندر ستیزیم

                     که بی دوست زندگی ما را نشاید

        

           شباهنگ آن چنان دلخسته گشته

               که آه از سینه ی او بر نیاید

         

   

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ مهر ۹۴ ، ۱۷:۵۸

 (( من خرابم از غمِ یارِ خراباتیِ خویش ))

 (( از غمِ او میزنم ناوکِ غم بر دلِ ریش))

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۹۴ ، ۱۴:۱۹

             ((( آواره )))*

 

     راز دلم بهانه  شد مرغِ  دلم روانه شد

     قصه ی عشق فسانه شد قصه چه عاشقانه شد

     شمعِ رخش بهانه بود ناله ی دل ترانه بود

    با دلبری همخانه آواره از این خانه شد

     تا زلفِ خود افشان نمود مژگان خود پیکان نمود

    پرتاب بسوی جان نمود در خون دلم روانه شد

     دانه ی دام خالِ لبش آفت جان زلف خمش

      شهدِ بقا لعل لبش باده ی  جاودانه  شد

     ای مدعی پندم مگو قصه ز دلبندم مگو 

    هرچند که در بندم مگو کاین بند مرا بهانه شد 

    آتش زنم بر خرمنم در خاک کشانم دامنم 

   تا جان گریزد از تنم کویش مرا کاشانه شد 

   جانا به ایوان درنشین یک لحظه بنگر بر زمین 

   بر شمعِ رخسارت ببین مرغ دلم پروانه شد 

    

     هر کس بگوید قصه ای از رنج و درد خسته ای

     بر هرکه تو دل بسته ای افسانه شد افسانه شد

      آنکس که وصفِ تو شنید در جمعِ ساقی و نبید*

    دست از همه عالم کشید  جانانه شد جانانه شد

     ای ساربان کن یاد من گر بشنوی فریادِ من

    مجنون شده همزادِ من این دل ز غم دیوانه شد

   بر این شباهنگ کن نظر غم را ز رخسارش ببر

  کز بهرِ تو در این جهان با هرچه هست بیگانه شد

 * نبید: شراب

            ********************

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۹۴ ، ۱۲:۳۳