شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۲۰ مطلب در مهر ۱۳۹۴ ثبت شده است

 

    خدا را ساربان محمل نگهدار........  بر این تُربت قدم آهسته بگذار

    برای  لیلی  و  تنهائی  او  ......... دلِ بی طاقتم از سینه بردار .....

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ مهر ۹۴ ، ۱۶:۵۷

    تا که بودیم  نبودیم  کسی

            کُشت  ما را  غمِ  بی  همنفسی

   تا که  رفتیم همه یار شدند

            خفته ایم  ما همه بیدار شدند

      

 ( عجب خوش باوری ای دل.....بزیر خاک بری ای دل.

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۸ مهر ۹۴ ، ۱۳:۴۶

       (( گفتا ز چنگت بگو گفتم که تیشهء ماست  ))*

       ×××××××××××××××××××××××××××××××

      گفتا ز شعرت بگو گفتم که نالهء ماست

                                     گفتا ز عشقت بگو گفتم که نغمهء ماست

            گفتا ز چشمم بگو گفتم که غمزهء توست

                                     گفتا ز چشمت بگو گفتم که شیشهء ماست

            گفتا ز زلفم  بگو  گفتم که طُرهء توست

                                     گفتا ز دستت بگو  گفتم که شانهء  ماست

            گفتا ز اشکم بگو  گفتم که حربهء توست

                                     گفتا ز اشکت بگو  گفتم که بادهء  ماست

            گفتا ز لعلم بگو  گفتم  که حیلهء  توست

                                     گفتا ز خالم  بگو  گفتم  که دانهء  ماست

            گفتا ز مژگان بگو گفتم که ناوکِ توست

                                     گفتا ز قوسین* بگو گفتم که قبلهء ماست

            گفتا ز مویم بگو  گفتم که خیمهء توست

                                     گفتا ز رویم بگو  گفتم  که کعبهء ماست

            گفتا ز جانت بگو گفتم که شیفتهء توست

                                      گفتا ز دردت بگو گفتم که نالهء  ماست

            گفتا ز قلبت بگو گفتم که  خانهء  توست

                                      گفتا ز رازت بگو گفتم که سینهء ماست

            گفتا ز سینه بگو گفتم  که  بیستونست

                                      گفتا ز چنگت بگو گفتم که تیشهء ماست

            گفتا ز هجران بگو گفتم که شیوهء توست

                                      گفتا ز صبرت بگو گفتم که شیوهء ماست

            گفتا چرا چو زاغک در بُنِ  خار نشستی

                                       گفتم که این حقارت از پَرِ بستهء  ماست

            گفتا ز نا  مرادی  مرد  در  سخن نیاید

                                      گفتم هر آنچه گوئی در دلِ خستهء ماست

            گفتا که از دل بگو گفتم که بردهء توست

                                      گفتا ز کویم بگو گفتم  که خانهء ماست

           گفتا شباهنگ کجاست، گفتم که در کفِ توست

                                  گفتا نشان چه باشد ، گفتم که گریهء ماست

       * قوسین=  کمان ها ....کنایه از ابروها

              ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷ 

 

۰ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۷ مهر ۹۴ ، ۱۵:۲۱

                (( کدام هُشیار بَرَد مست را به خانه )) *

 گهی شمع و گهی پروانه بودم          گهی مست و گهی دیوانه بودم

       چه سختست شمع بودن وقتِ تند باد

                                          و یا پَر سوخته ای کو رفته از یاد

         کدام هُشیار بَرَد مست را به  خانه

                                          کدام  عاقل  دهد  مجنون   چمانه*

     گهی فرهاد گهی افسانه بودم           گهی شیرین گهی جانانه بودم

             به سینه چنگِ ما شد تیشهء ما

                                       ز غم شد  دیدهء  ما شیشهء  ما

             ز شیرینی و  شهدِ لعلِ  دلبر

                                       نصیبِ  ما  نشد یک  جرعهء  تر

       گهی ساقی  گهی  پیمانه بودم           گهی مسجد گهی میخانه بودم

             چو ساقی قصهء جانان بیان کرد

                                        ز اسرارِ نهان برگی عیان کرد

             ز قلبم  ساغر  و پیمانه ساختند

                                        ز خاکم مسجد و خمخانه ساختند

       گهی هُشیار گهی مستانه بودم          گهی کعبه گهی بتخانه بودم

            چه هُشیاری که مستی بِه از آنست

                                         اگر مستم  خُماری پس کدامست

            کدام  کعبه  که بتخانه  نبوده

                                         کدام  یاری  که  بیگانه  نبوده

        گهی همدم  گهی  بیگانه بودم           گهی پَست و گهی دُردانه بودم

              ز تیغِ همدمان  درمان  نداشتم

                                          دل  اندر  مهرِ بیگانه  گذاشتم

              به چشمِ نارفیقان پست گشتم

                                          چو جامِ کهنه ای درهم شکستم

       گهی شمع و گهی پروانه هستم            گهی مست و گهی دیوانه هستم

       کنون گفتم چه بودم و چه هستم             ز عشقِ روی یار همواره مستم

        خراب  اندر  خرابم  در  خرابات              خرابِ  عشق و اسرارِ  کرامات

         

         شباهنگ گر چه نالد از جفاها               ولی هرگز نبود چون بی وفا ها

              ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷  

           * چمانه = پیمانه..           

 

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۶ مهر ۹۴ ، ۱۳:۰۵

                  ساقیا زین عشقِ خاکی دگر افسانه مگو

                                سخن از جامِ جم و باده و میخانه مگو

                  ره  به  وادیِ  فنا  گیر  و از  بهرِ  خدا

                               ز می و زلفِ  خَم و دلبرِ  جانانه  مگو

                  بس ملول گشتم از این زهدِ ریائی نگار

                                دگر از پاکیِ عشق با منِ دیوانه مگو

                   خیز و  از پیرهنِ دل  کفنی دوز  مرا

                                 قصه از سوته دلان و دلِ پروانه مگو

                 ره به سیمرغ نبری هُدهُدِ مانده به طلب

                              سر بسودائی دگر نِه ذکر و افسانه مگو

                    من  دگر نقدِ  دو عالم  فروختم ز وفا

                               تو از این ساحرهء  پیر و طربخانه  مگو

                   خاتم و تختِ سلیمان چو بر باد شدند

                                ز سَبا و تختِ  بلقیس و نگارخانه مگو

                   دلِ حسرت کشم خونست ز جفای دوران

                                 قصه از شمعِ چگل وز رخِ جانانه مگو

                    خبر از سوزِ دلِ ما  چو نداری برخیز

                                 دگر از بهرِ دلم قصه ز  غمخانه  مگو

                  گفت برو با دل بسوزان قصه کاشانه را

                                تا به روزِ حَشر دگر حرفی ازین خانه مگو

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۴ ، ۲۳:۲۲

        (( کجاست آن عشق روحانی ))*

       ×××××××××××××××××××××××××

دگر بیزارم از دنیا چو عشق در آن نمی بینم

                  شکستم ساغر و مینا چو می جوشان نمی بینم

 ز جزر و مَدِ دریاها شکسته  زورقی  گشتم

                  وزین  موجِ  بلا خیزش  دگر  سامان نمی بینم

 غم ما را  نداند  کو  نشست بر ساحلِ  آرام

                   که من از جوششِ دریا بجز  طغیان  نمی بینم

 گهی در قعرم و گهگاه به چنگِ موجِ توفانها

                   خدا را بادِ شُرطه* کو که در خود جان نمی بینم

 شکایت  از که  باید کرد  بجز این گنبدِ دَوّار

                   که پنجه  پنجه  افکندن  بدو  آسان  نمی بینم

 بکُنجِ  کلبهء احزان در این عزلت به بند هستم

                   وزین غم دیده ام کور شد مَهِ کنعان نمی بینم 

 خدا را  بین خزان  آمد  و خیلِ  بلبلان  رفتند

                  منِ بشکسته بال زین درد چرا درمان نمی بینم

 شکستند شیشهء دل را به سنگِ کینه و نفرت

                کجاست آن عشقِ روحانی که در انسان نمی بینم

 رَحیلِ* ما مُیَسر کن از این ماتمکده ای دوست

                  که چون  بارِ سفر  بندم  دگر  هجران  نمی بینم

 بسی مردانه باید رفت به سوی کعبهء دلها

                  رهی کو  برگُزید  این دل  رهِ مردان  نمی بینم

  شباهنگ طاقتش طاق شد خدا را ای جفا کاران

                 مگر از او چه بد دیدید که من خود آن نمی بینم

          =====================

      باد شُرطه = باد موافق        * رحیل = سفر ..کنایه از مرگ

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۴ ، ۰۰:۴۷

        ((( می ده که عطشان شده ام ))*

      ××××××××××××××××××××××  

         زلفش چو طغرائی نشست رهزن شد و راه ببست

                                در سینه ام بغضِ غمش همدم شد و آه شکست

            ساقی بده هرچه که هست پیمانه را دارم به دست

                                کان صوفیِ باده پرست شحنه شد و راه ببست

             شوخِ  فلک  نگارِ  من غمزه  نمود  به کارِ  من

                                بر هم زده  افکارِ من  رشتهء  ایمانم  گسست

           گر بند کشی دیوانه را خواهم شکست پیمانه را

                              در خاک کشم  میخانه را گریان  کنم بالا و پست

           هر دم کرشمه میکنی صد ناز و عشوه میکنی

                             مژگان چو دشنه میکنی جانم چو گیری نازِ شست

           یا رب پریشان شده ام خاکم و افشان شده ام

                            می ده که عطشان شده ام تا پر بگیرم مستِ مست

           در پرده اسراری دگر بیرون از آن رازی دگر

                             نیستم  همآوازی  دگر کو میگسار و  می پرست

          ساقی ز من شکوه مکن گر خسته ای عشوه مکن

                             جانِ مرا  تشنه مکن با من بگو هرچه که  هست

          ای دل خُماریم شکست ساغر گرفتم نازِ شست

                             کان دلبرِ شیرین و  مست باده  بیاورد و نشست

         

          جانا شباهنگ خسته است بر تو فقط دلبسته است

                          گر تو کنون طردش کنی اینبار دگر خواهد شکست 

           =*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ مهر ۹۴ ، ۲۳:۳۷

        (( بخور خون و صدایت در نباید))

        ×××××××××××××××××××××××××

      ندانم چاووش عشق کی در آید

                     ز پرده بر سر من پر گشاید

      برون جستم ز نفسِ خود دوصد بار

                  که شاید جان ز نفسِ سگ رهاید

       خطاکار این دلِ گم کرده همت

                   به هر لغزش  به دردِ  من فزاید

       چو نفسِ هرزه گرد از بند رها شد

                به هر لحظه چو خود یک سگ بزاید

        فراموش کن من و ما و جهان را

                جز او تا  چاووش  عشقش در آید

        رها ساز هر دو عالم چون جنین باش

                  بخور خون  و  صدایت  در  نیاید

        دو چشمِ خویش به روی این جهان بند

                     اگر خواهی تو را غصه سر آید

         من و این دل مدام اندر ستیزیم

                     که بی دوست زندگی ما را نشاید

        

        شباهنگ آن چنان دلخسته گشته

               که آه از سینهء او بر نیاید

         

   

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ مهر ۹۴ ، ۱۷:۵۸

 (( من خرابم از غمِ یارِ خراباتیِ خویش ))

 (( از غمِ او میزنم ناوکِ غم بر دلِ ریش))

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۹۴ ، ۱۴:۱۹

             ((( آواره )))*

 

 راز دلم بهانه  شد مرغِ  دلم روانه شد

                قصهء عشق فسانه شد قصه چه عاشقانه شد

 شمعِ رخش بهانه بود نالهء دل ترانه بود

                با دلبری همخانه بود آواره از این  خانه  شد

 تا زلف او افشان شدی مژگان او پیکان شدی

               پرتاب بسوی جان شدی در خون دلم روانه شد

 دانهء دام خالِ لبش آفتِ جان  زلفِ خَمش

               شهدِ بقا  لعلِ  لبش   بادهء   جاودانه  شد

 ای مدعی  پندم  مگو قصه ز  دلبندم مگو

                هرچند که در بندم مگو کاین بند مرا بهانه شد

 آتش زنم بر خرمنم در خاک کشانم دامنم

                تا جان گریزد از تنم کویش مرا  کاشانه شد

 جانا به ایوان درنشین یک لحظه بنگر بر زمین

                بر شمعِ رُخسارت ببین مرغِ دلم پروانه  شد

 هر کس بگوید قصه ای از رنج و درد خسته ای

            بر هرکه تو دل بسته ای افسانه شد افسانه شد

 آنکس که وصفِ تو شنید در جمعِ ساقی و نبید*

             دست از همه عالم کشید  جانانه شد جانانه شد

 ای ساربان کن یاد من گر بشنوی فریادِ من

            مجنون شده همزادِ من این دل ز غم دیوانه شد

   بر این شباهنگ کن نظر غم را ز رخسارش ببر

           کز بهرِ تو در این جهان با هرچه هست بیگانه شد

 * نبید: شراب

            ********************

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۹۴ ، ۱۲:۳۳