شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۸ مطلب در مهر ۱۳۹۴ ثبت شده است

 

    خدا را ساربان محمل نگهدار........  بر این تُربت قدم آهسته بگذار

    برای  لیلی  و  تنهائی  او  ......... دلِ بی طاقتم از سینه بردار .....

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ مهر ۹۴ ، ۱۶:۵۷

    تا که بودیم  نبودیم  کسی

            کُشت  ما را  غمِ  بی  همنفسی

   تا که  رفتیم همه یار شدند

            خفته ایم  ما همه بیدار شدند

      

 ( عجب خوش باوری ای دل.....بزیر خاک بری ای دل.

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۸ مهر ۹۴ ، ۱۳:۴۶

       (( گفتا ز چنگت بگو گفتم که تیشه ی ماست  ))*

       ×××××××××××××××××××××××××××××××

                      گفتا ز شعر خود گو گفتم که ناله ی ماست

                      گفتا ز عشق خود گو گفتم که نغمه ی ماست

                      گفتا ز چشم ما گو گفتم که غمزه ی توست

                       گفتا ز چشم خودگو گفتم که شیشه ی ماست

                       گفتا ز زلف ما گو  گفتم که طُره ی توست

                       گفتا ز دست خود گو  گفتم که شانه ی ماست

                       گفتا ز شهدِ ما گو  گفتم که حربه ی توست

                       گفتا ز اشک‌خود گو  گفتم که باده ی ماست

                       گفتا ز لعل ما گو  گفتم  که حیله ی توست

                       گفتا ز خال ما گو  گفتم  که دانه ی  ماست

                       گفتا ز مژه ام گو گفتم که ناوکِ توست

                       گفتا ز قاب قوسین* گفتم که قبله ی ماست

                       گفتا ز موی ما گو  گفتم که خیمه ی توست

                       گفتا ز روی ما گو  گفتم  که کعبه ی ماست

                        گفتا ز جان خود گو گفتم که برده ی توست

                        گفتا ز درد خود گو گفتم که ناله ی ماست

                        گفتا ز قلب خود گو گفتم که  خانه ی توست 

                        گفتا ز راز خود گو گفتم که سینه ی ماست

                        گفتا ز سینه ات گو گفتم  که  بیستونست

                        گفتا ز چنگ خود گو گفتم که تیشه ی ماست

                        گفتا بگو ز هجران گفتم که شیوه ی توست

                        گفتا بگو ز صبرت گفتم که شیوه ی ماست

                        گفتا چرا چو زاغک در بُنِ  خار هستی

                        گفتم که این حقارت از پَرِ بسته ی ماست

                        گفتا ز نا  مرادی  مردان  سخن نگویند

                        گفتم هر آنچه گوئی در دلِ خسته ی ماست

                        گفتا که از دلت گو گفتم که برده ی توست

                        گفتا ز کوی ما گو گفتم  که خانه ی ماست

                        گفتا که کو شباهنگ گفتم که در کفِ توست

                        گفتا نشان چه باشد ، گفتم که گریه ی ماست

       *  قاب قوسین=  کمان ها ....کنایه از ابروها

              ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷ 

 

۰ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۷ مهر ۹۴ ، ۱۵:۲۱

                @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

        گهی شمع و گهی پروانه بودم          گهی مست و گهی دیوانه بودم

                 چه مشکل شمع بودن وقتِ توفان

                                          چه مشکل غصه خوردن همچو مردان 

         چه هشیاری بَرَد مستی به  خانه

                                          چه عاقلی دهد  مجنون   چمانه*

        گهی فرهاد و گه افسانه بودم           گهی شیرین گهی جانانه بودم

             به سینه چنگِ من شد تیشه ی من

                                       ز غم شد  دیده ی من شیشه ی من

             ز شیرینی و  شهدِ لعلِ  دلبر

                                       نصیبِ  من  نشد یک  جرعه ی  تر

       گهی ساقی  گهی  پیمانه بودم           گهی مسجد گهی میخانه بودم

             چو ساقی قصه ی جانان بیان کرد

                                        ز اسرارِ نهان برگی عیان کرد

             ز قلبم  ساغر  و پیمانه ساخته

                                        ز خاکم مسجد و خمخانه ساخته

         گهی هُشیار و گه مستانه بودم          گهی کعبه گهی بتخانه بودم

               چه هُشیاری که مستی بِه از آنست

                                         اگر مستم  خُماری پس کدامست

            چه  کعبه ای  که بتخانه  نبوده

                                         کدامین یار  که  بیگانه  نبوده

        گهی همدم  گهی  بیگانه بودم           گهی پَست و گهی دُردانه بودم

              ز تیغِ همدمان  درمان  ندارم

                                          دل  اندر  مهرِ بیگانه  گذارم

              به چشمِ نارفیقان پست گشتم

                                          چو جامِ کهنه ای درهم شکستم

       گهی شمع و گهی پروانه هستم            گهی مست و گهی دیوانه هستم

       کنون گفتم چه بودم و چه هستم             ز عشقِ روی او همواره مستم

        خراب  اندر  خرابم  در  خرابات              خرابِ  عشق و اسرارِ و کرامات

         شباهنگ گر چه نالد از جفاها               ولی هرگز نشد چون بی وفا ها

              ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷  

           * چمانه = پیمانه..           

 

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۶ مهر ۹۴ ، ۱۳:۰۵

                  ساقیا باده بیاور لکن افسانه مگو

                                سخن از جامِ جم و باده و میخانه مگو

                  ره  به  وادیِ  فنا  دارم  و از  بهرِ  خدا

                               ز می و زلفِ  خَم و دلبرِ  جانانه  مگو

                  بس ملولم دگر از زهدِ ریائی نگار

                                ساقی از عشق دگر با منِ دیوانه مگو

                   خیز و  از پیرهنِ این دل  کفنی دوز  مرا

                                 قصه از سوته دلان با دلِ پروانه مگو

                 ره به جایی نبری هُدهُدِ مانده به طلب

                              سر بسودای دگر نِه رهِ افسانه مگو

                    من  دگر نقدِ  دو عالم  بفروشم ز وفا

                               تو از این ساحره ی پیر و طربخانه مگو

                   خاتم و تختِ سلیمان چو به یک باد رود 

                                قصه ی تخت سبا را تو در این خانه مگو

                   از جفایش دلِ حسرت کشِ من خون ریزد

                                 قصه از شمعِ چگل وز رخِ دُردانه مگو

                    سوزِ این دل چو ندانی تو بزن فالِ دگر

                                 هرچه گوئی تو، ز دنیا و ز غمخانه  مگو

                  

                           با شباهنگ ز چه  رو کرده جفا دلبر او

                               چون حقیقت شده پنهان، تو به بیگانه مگو 

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۴ ، ۲۳:۲۲

        (( کجا شد آن عشق روحانی ))*

       ×××××××××××××××××××××××××

                  دگر بیزارم از دنیا که حق در آن نمی بینم

                  شکستم ساغر و مینا که می جوشان نمی بینم

                  ز جزر و مَدِ دریاها شکسته  زورقی  گشتم

                  کزین  موجِ  بلا خیزش  دگر  سامان نمی بینم

                  غم من را  نداند  کو  نشسته بر لبِ ساحل

                   که من از جوششِ دریا بجز  طغیان  نمی بینم

                   گهی در قعرم و گهگاه به چنگِ موجِ توفانها

                   خدا یا بادِ شُرطه* کو که در خود جان نمی بینم

                    شکایت از که آرم من به جز این گنبدِ دَوّار

                   که پنجه  پنجه  افکندن  بدو  آسان  نمی بینم

                   به کُنجِ  کلبه ی احزان در این غربت به زنجیرم

                   وزین غم بس دلم خون شد مَهِ کنعان نمی بینم 

                   خدا را  بین خزان  آمد  و خیلِ  بلبلان  رفتند

                  منِ بشکسته پر زین غم چرا درمان نمی بینم

                  شکستی شیشه ی دل را به سنگِ کینه و نفرت

                  کجا شد عشقِ روحانی که در انسان نمی بینم

                  رَحیلِ* من مُیَسر کن از این ماتمکده یارا

                  که چون  بارِ سفر  بندم  دگر  هجران  نمی بینم

                   بسی مردانه باید شد به سوی کعبه ی دلها

                  رهی کو  بر گُزیده دل  رهِ مردان  نمی بینم

                    شباهنگ گشته بی طاقت خدا را ای جفا کاران

                   مگر در او چه بد بوده که من خود آن نمی بینم

          =====================

      باد شُرطه = باد موافق        * رحیل = سفر ..کنایه از مرگ

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۴ ، ۰۰:۴۷

        ((( می ده که عطشان شده ام ))*

      ××××××××××××××××××××××  

                             زلفش که طغرائی رود رهزن شود راهم زند

                             در سینه ام بغضی ز غم همدم شود آهم زند

                            ساقی بده پیمانه را، مطرب بخوان افسانه را

                            کان رندِ مست و می زده چون شحنه ای راهم زند

                            شوخِ  فلک آن مه لقا غمزه کند در کار ما

                            چون خود به بیند حالِ ما بر خالِ ایمانم زند

                           گر بند شد دیوانه ای بر هم زند میخانه ای

                           در خون کشد کاشانه ای آتش به دامانم زند

                           هر دم کرشمه میکند صد ناز و عشوه میکند

                           مژگان چو دشنه میکند تا بر دل و جانم زند

                          یا رب پریشان گشته ام خاکم و افشان گشته ام

                          می ده که عطشان گشته ام، آهم در افغانم زند

                           در پرده اسراری دگر بیرون از آن رازی دگر

                           ناید  همآوازی  دگر تا جان به سامانم زند

                            ساقی ز من شکوه مکن گر خسته ای عشوه مکن

                           جان را دگر تشنه مکن، کاین دل به هر خوانم زند

                            جانا خماری را ببر، با ساغری جان را بخر 

                            کان دلبرِ شیرین من پیمان به پیمانم زند

         

                           ای دل شباهنگ را ببین، کان یار شوخ و نازنین 

                           صد فتنه در راهم کند، مهری به دیوانم زند

           =*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ مهر ۹۴ ، ۲۳:۳۷

       ×××××××××××××××××××××××××

           ندانم چاووش او کی در آید

                     ز پرده بر سر من پر گشاید

           برون جستم ز نفسِ خود دوصد بار

                  که شاید جان ز نفسِ سگ رهاید

           خطا کار این دلِ گم کرده همت

                   به هر لغزش  به دردِ  من فزاید

           چو نفسِ هرزه گردِ من رها شد

                به هر لحظه چو خود یک سگ بزاید

            فرامش کن من و ما و جهان را

                جز او تا  چاووش  عشقش در آید

            رها کن هر دو عالم چون جنین باش

                  بخور خون  و  صدایت  در  نیاید

             دو چشمِ خود به روی این جهان بند

                     اگر خواهی تو را غصه سر آید

             من و این دل مداوم در ستیزیم

                     که عالم بی می و دلبر نشاید

        

           شباهنگ آن چنان دلخسته گشته

               که آه از سینه ی او بر نیاید

         

   

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ مهر ۹۴ ، ۱۷:۵۸

 (( من خرابم از غمِ یارِ خراباتیِ خویش ))

 (( از غمِ او میزنم ناوکِ غم بر دلِ ریش))

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۹۴ ، ۱۴:۱۹

             ((( 

       راز دلم بهانه شد، مرغ دلم روانه شد

     قصه ی دل فسانه شد قصه چه عاشقانه شد

     شمعِ رخش بهانه شد ناله ی دل ترانه شد

     از غم روی دلبرم آتشِ جاودانه شد

     ناوکِ او نشانه شد بر دل من کمانه شد

    تیر چو تیغ بی امان در دل من روانه شد

 

      دانه ی دام خالِ لب، آفتِ جان به زلف شب

      شهدِ بقا ز لعلِ لب، باده ی  جاودانه  شد

 

     درد مرا نداند او، قصه ی من نخواند او 

    گر چه به بند میکشد، بند مرا بهانه شد 

    

     گر بزند به خرمنم، خیمه زنم به دامنم

   چون ز غمش در این قفس عشق مرا فسانه شد

 

   گفت به چله در نشین، عکسِ رخم در آن ببین 

   شمع رخش چو دیدمی، دلبر این زمانه شد 

  هر که دلش به او دهد، می زده در سبو دهد

  جام وصال سر کشد، دیده ی او چمانه شد

 خیز دلا روانه شو، در ره او فسانه شو 

 درد و غمم ز جان ببر، کاین همه چون ترانه شد

    

     

 

            ********************

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۹۴ ، ۱۲:۳۳