شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۸ مطلب در مهر ۱۳۹۴ ثبت شده است

 

    خدا را ساربان محمل نگهدار........  بر این تُربت قدم آهسته بگذار

    برای  لیلی  و  تنهائی  او  ......... دلِ بی طاقتم از سینه بردار .....

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ مهر ۹۴ ، ۱۶:۵۷

    تا که بودیم  نبودیم  کسی

            کُشت  ما را  غمِ  بی  همنفسی

   تا که  رفتیم همه یار شدند

            خفته ایم  ما همه بیدار شدند

      

 ( عجب خوش باوری ای دل.....بزیر خاک بری ای دل.

۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۸ مهر ۹۴ ، ۱۳:۴۶

       (( گفتا ز چنگت بگو گفتم که تیشه ی ماست  ))*

       ×××××××××××××××××××××××××××××××

                      گفتا ز شعر خود گو گفتم که ناله ی ماست

                      گفتا ز عشق خود گو گفتم که نغمه ی ماست

                      گفتا ز چشم ما گو گفتم که غمزه ی توست

                       گفتا ز چشم خودگو گفتم که شیشه ی ماست

                       گفتا ز زلف ما گو  گفتم که طُره ی توست

                       گفتا ز دست خود گو  گفتم که شانه ی ماست

                       گفتا ز اشک ما گو  گفتم که حربه ی توست

                       گفتا ز اشک‌خود گو  گفتم که باده ی ماست

                       گفتا ز لعل ما گو  گفتم  که حیله ی توست

                       گفتا ز خال ما گو  گفتم  که دانه ی  ماست

                       گفتا ز مژه ام گو گفتم که ناوکِ توست

                       گفتا ز قاب قوسین* گفتم که قبله ی ماست

                       گفتا ز موی ما گو  گفتم که خیمه ی توست

                       گفتا ز روی ما گو  گفتم  که کعبه ی ماست

                        گفتا ز جان خود گو گفتم که شیفته ی توست

                        گفتا ز درد خود گو گفتم که ناله ی ماست

                        گفتا ز قلب خود گو گفتم که  خانه ی توست 

                        گفتا ز راز خود گو گفتم که سینه ی ماست

                        گفتا ز سینه بگو گفتم  که  بیستونست

                        گفتا ز چنگ خود گو گفتم که تیشه ی ماست

                        گفتا ز هجر سخن گو گفتم که شیوه ی توست

                        گفتا ز صبر چه دانی گفتم که شیوه ی ماست

                        گفتا چرا چو زاغک در بُنِ  خار نشستی

                        گفتم که این حقارت از پَرِ بسته ی ماست

                        گفتا ز نا  مرادی  مرد  در  سخن نیاید

                        گفتم هر آنچه گوئی در دلِ خستهء ماست

                        گفتا که از دلت گو گفتم که برده ی توست

                        گفتا ز کوی ما گو گفتم  که خانهء ماست

                        گفتا که کو شباهنگ گفتم که در کفِ توست

                        گفتا نشان چه باشد ، گفتم که گریه ی ماست

       *  قاب قوسین=  کمان ها ....کنایه از ابروها

              ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷ 

 

۰ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۲۷ مهر ۹۴ ، ۱۵:۲۱

                @@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@

        گهی شمع و گهی پروانه بودم          گهی مست و گهی دیوانه بودم

                 چه مشکل شمع بودن وقتِ توفان

                                          چه مشکل غصه خوردن همچو مردان 

         چه هشیاری بَرَد مستی به  خانه

                                          چه عاقلی دهد  مجنون   چمانه*

        گهی فرهاد و گه افسانه بودم           گهی شیرین گهی جانانه بودم

             به سینه چنگِ ما شد تیشه ی ما

                                       ز غم شد  دیده ی ما شیشه ی ما

             ز شیرینی و  شهدِ لعلِ  دلبر

                                       نصیبِ  ما  نشد یک  جرعه ی  تر

       گهی ساقی  گهی  پیمانه بودم           گهی مسجد گهی میخانه بودم

             چو ساقی قصه ی جانان بیان کرد

                                        ز اسرارِ نهان برگی عیان کرد

             ز قلبم  ساغر  و پیمانه ساخته

                                        ز خاکم مسجد و خمخانه ساخته

         گهی هُشیار و گه مستانه بودم          گهی کعبه گهی بتخانه بودم

               چه هُشیاری که مستی بِه از آنست

                                         اگر مستم  خُماری پس کدامست

            چه  کعبه ای  که بتخانه  نبوده

                                         کدامین یار  که  بیگانه  نبوده

        گهی همدم  گهی  بیگانه بودم           گهی پَست و گهی دُردانه بودم

              ز تیغِ همدمان  درمان  نداشتم

                                          دل  اندر  مهرِ بیگانه  گذاشتم

              به چشمِ نارفیقان پست گشتم

                                          چو جامِ کهنه ای درهم شکستم

       گهی شمع و گهی پروانه هستم            گهی مست و گهی دیوانه هستم

       کنون گفتم چه بودم و چه هستم             ز عشقِ روی او همواره مستم

        خراب  اندر  خرابم  در  خرابات              خرابِ  عشق و اسرارِ و کرامات

         شباهنگ گر چه نالد از جفاها               ولی هرگز نشد چون بی وفا ها

              ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷  

           * چمانه = پیمانه..           

 

۲ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۶ مهر ۹۴ ، ۱۳:۰۵

                  ساقیا زین میِ خاکی دگر افسانه مگو

                                سخن از جامِ جم و باده و میخانه مگو

                  ره  به  وادیِ  فنا  گیر  و از  بهرِ  خدا

                               ز می و زلفِ  خَم و دلبرِ  جانانه  مگو

                  بس ملول گشته از این زهدِ ریائی نگار

                                دگر از پاکیِ عشق با منِ دیوانه مگو

                   خیز و  از پیرهنِ این دل  کفنی دوز  مرا

                                 قصه از سوته دلان و دلِ پروانه مگو

                 ره به سیمرغ نبری هُدهُدِ مانده به طلب

                              سر بسودای دگر نِه رهِ افسانه مگو

                    من  دگر نقدِ  دو عالم  بفروختم ز وفا

                               تو از این ساحره ی پیر و طربخانه مگو

                   خاتم و تختِ سلیمان چو بر باد شدند

                                ز سَبا یا که ز بلقیس و نگارخانه مگو

                   دلِ حسرت کش من خون ز جفای تو شده

                                 قصه از شمعِ چگل وز رخِ جانانه مگو

                    خبر از سوزِ دلِ ما  چو نداری تو برو 

                                 دگر از بهرِ دلم قصه ز  غمخانه  مگو

                  گفت برو چون که بسوزد همه کاشانه ی تو

                                دیگرم هیچ از این خانه و کاشانه مگو

                           با شباهنگ ز چه  رو کرده جفا خانه ی او

                               چون حقیقت تو ندانی همه بیگانه مگو 

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۴ ، ۲۳:۲۲

        (( کجا شد آن عشق روحانی ))*

       ×××××××××××××××××××××××××

                  دگر بیزارم از دنیا که تو در آن نمی بینم

                  شکستم ساغر و مینا که می جوشان نمی بینم

                  ز جزر و مَدِ دریاها شکسته  زورقی  گشتم

                  کزین  موجِ  بلا خیزش  دگر  سامان نمی بینم

                  غم ما را  نداند  کو  نشسته بر لبِ ساحل

                   که من از جوششِ دریا بجز  طغیان  نمی بینم

                   گهی در قعرم و گهگاه به چنگِ موجِ توفانها

                   خدا یا بادِ شُرطه* کو که در خود جان نمی بینم

                    شکایت بر که آرم من به جز این گنبدِ دَوّار

                   که پنجه  پنجه  افکندن  بدو  آسان  نمی بینم

                   به کُنجِ  کلبه ی احزان در این غربت به زنجیرم

                   وزین غم بس دلم خون شد مَهِ کنعان نمی بینم 

                   خدا را  بین خزان  آمد  و خیلِ  بلبلان  رفتند

                  منِ بشکسته پر زین غم چرا درمان نمی بینم

                  شکستی شیشه ی دل را به سنگِ کینه و نفرت

                  کجا شد عشقِ روحانی که در انسان نمی بینم

                  رَحیلِ* ما مُیَسر کن از این ماتمکده یارا

                  که چون  بارِ سفر  بندم  دگر  هجران  نمی بینم

                   بسی مردانه باید شد به سوی کعبه ی دلها

                  رهی کو  بر گُزیده دل  رهِ مردان  نمی بینم

                    شباهنگ گشته بی طاقت خدا را ای جفا کاران

                   مگر در او چه بد بوده که من خود آن نمی بینم

          =====================

      باد شُرطه = باد موافق        * رحیل = سفر ..کنایه از مرگ

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۱ مهر ۹۴ ، ۰۰:۴۷

        ((( می ده که عطشان شده ام ))*

      ××××××××××××××××××××××  

                             زلفش که طغرائی زده رهزن شده راهم زده

                             در سینه ام بغضِ غمش همدم شدهم آهم زده

                            ساقی بده پیمانه را بر هم مزن میخانه را

                            کان رندِ مست و می رده چون شحنه ای راهم زده

                            شوخِ  فلک  نگارِ  من غمزه  نمود  به کارِ  من

                           تا که بدیده  حالِ من بر خالِ ایمانم زده

                           گر بند کشی دیوانه را خواهم شکست پیمانه را

                           در خاک کشم  میخانه را گریان  کنم بالا و پست

                           هر دم کرشمه میکنی صد ناز و عشوه میکنی

                           مژگان چو دشنه میکنی جانم چو گیری نازِ شست

                          یا رب پریشان شده ام خاکم و افشان شده ام

                          می ده که عطشان شده ام تا پر بگیرم مستِ مست

                           در پرده اسراری دگر بیرون از آن رازی دگر

                           نیستم  همآوازی  دگر کو میگسار و  می پرست

                            ساقی ز من شکوه مکن گر خسته ای عشوه مکن

                           جانِ مرا  تشنه مکن با من بگو هرچه که  هست

                            ای دل خُماریم شکست ساغر گرفتم نازِ شست

                            کان دلبرِ شیرین و  مست باده  بیاورد و نشست

         

                           جانا شباهنگ خسته است بر تو فقط دلبسته است

                           گر تو کنون طردش کنی اینبار دگر خواهد شکست 

           =*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=*=

۱ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۹ مهر ۹۴ ، ۲۳:۳۷

       ×××××××××××××××××××××××××

           ندانم چاووش او کی در آید

                     ز پرده بر سر من پر گشاید

           برون جستم ز نفسِ خود دوصد بار

                  که شاید جان ز نفسِ سگ رهاید

           خطا کار این دلِ گم کرده همت

                   به هر لغزش  به دردِ  من فزاید

           چو نفسِ هرزه گردِ من رها شد

                به هر لحظه چو خود یک سگ بزاید

            فرامش کن من و ما و جهان را

                جز او تا  چاووش  عشقش در آید

            رها کن هر دو عالم چون جنین باش

                  بخور خون  و  صدایت  در  نیاید

             دو چشمِ خود به روی این جهان بند

                     اگر خواهی تو را غصه سر آید

             من و این دل مدام اندر ستیزیم

                     که عالم بی می و دلبر نشاید

        

           شباهنگ آن چنان دلخسته گشته

               که آه از سینه ی او بر نیاید

         

   

۳ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ مهر ۹۴ ، ۱۷:۵۸

 (( من خرابم از غمِ یارِ خراباتیِ خویش ))

 (( از غمِ او میزنم ناوکِ غم بر دلِ ریش))

۲ نظر موافقین ۳ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۹۴ ، ۱۴:۱۹

             ((( آواره )))*

 

     راز دلم بهانه  شد مرغِ  دلم روانه شد

     قصه ی دل فسانه شد قصه چه عاشقانه شد

     شمعِ رخش بهانه شد ناله ی دل ترانه شد

    با دلبری همخانه شد آواره از این خانه شد

     تا زلفِ خود افشان نمود مژگان خود پیکان نمود

    پرتاب بسوی جان نمود در خون دلم روانه شد

     دانه ی دامش خالِ لب آفتِ جانش زلفِ خم

      شهدِ بقایش لعلِ لب باده ی  جاودانه  شد

     ای مدعی پندم مگو قصه ز دلبندم مگو 

    گر چه که در بندم مگو کاین غم مرا بهانه شد 

    آتش زنم بر خرمنم در خاک گیرم دامنم 

   تا جان گریزد از تنم کویش مرا کاشانه شد 

   جانا به ایوان درنشین یک لحظه بنگر بر زمین 

   بر شمعِ رخسارت ببین مرغ دلم پروانه شد 

    

     هر کس بگوید قصه ای از رنج و درد خسته ای

     بر هرکه تو دل بسته ای افسانه شد افسانه شد

      آنکس که لعلِ تو چشد از جامِ ساقی بی خِرد

    دست از همه عالم کشد، جانانه ای جانانه شد

     ای ساربان کن یاد من گر بشنوی فریادِ من

    مجنون شده همزادِ من این دل ز غم دیوانه شد

   بر این شباهنگ کن نظر غم را ز رخسارش ببر

  کز بهرِ تو در این جهان با دلبران بیگانه شد

 

            ********************

۳ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۷ مهر ۹۴ ، ۱۲:۳۳