شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۱ مطلب در شهریور ۱۳۹۴ ثبت شده است

 با سر انگشتِ خیال زلفِ تو شانه میزنم

            بوسه بر حلقهء زلف دانه به دانه میزنم

 از خرابات مُغان تا به درِ خانهء  تو

             ز نیاز حلقهء در  خانه به خانه  میزنم

 تا مرا غافلهء راهِ تو معلوم  نشد

              همچو افسرده دلان راهِ فسانه میزنم

 فلکم گر ندهد  حلقهء زلفِ تو بدست

               داغِ غم بر جگرِ دُختِ  زمانه  میزنم

 از غمِ دوری تو جان ز میان ار خیزد

               جامِ نوشینِ سفر را،   عاشقانه  میزنم

 زاغیِ رند به چمن نغمهء وصل میخواند

              من چو شبگیرِ فلک بانگِ شبانه میزنم

 گر چه دانم بر آن زلفِ دوتا کس نرسد

            باز به انگشتِ خیال زلف تو شانه میزنم

 مطربا گر نزنی سازِ دلِ محزونم

            در سحر گاهان میِ  غم را غمانه  میزنم

 من از این مرغِ شباهنگ که مدام مینالد

         شسته ام دست و به عزلت ها چمانه* میزنم

           ===============

          * چمانه = پیمانه 

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۳۰ شهریور ۹۴ ، ۲۳:۵۵

دیدی ای دل چه ارزان فروختند ما را

            برسرِ نار سپندوار  بسوختند ما را

بابتِ عهد و وفائی که تو داری برجا

           زیرِ هر پتک و سندان بکوفتند ما را

 گفتم ای یار که سودی نبری زین سودا

         آنچه را بدتر از آن نیست بگفتد ما را

 ای خوشا شیر دلانی که به عزت مردند

         وای بر ما که از سوگ بکشتند ما را

یارب این خط ببند حکمی دگر ده مرا

           که به آبِ  آبرو  پاک بشستند  ما را

به صبا دادم ز حسرت خاک خویش را شبی

           در پیِ ما شدند  لیک نیافتند  ما را

          ================


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۹ شهریور ۹۴ ، ۲۲:۴۸
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ شهریور ۹۴ ، ۲۰:۱۱


         (( گفتی بسوز پروانه وار در آتشِ شیرین تبار ))


         گفتی برو بی ادعا دل را به آتیشش بزن

                   از عشق ِ منهم شعله ای بر جانِ درویشش بزن

    

    گفتی برو پاکیزه شو از نفسِ اماره نسب

                  وانگه  بگیر این اژدها  صدباره آتیشش بزن

    

    گفتی بسوز پروانه وار در آتشِ شیرین تبار

                بر هر که غیرِ ما بُوَد با تیشه بر ریشش بزن

     

   گفتی ستاره شو شبی اما بسوز همچون شرر

               با چنگِ زهره چون شهاب بر فرقِ مریخش بزن

    

    گفتی نمایانت کنم زین پرده اسراری دگر

               آنکس که بندد راهِ تو پیوسته با تیغش  بزن

    

    گفتی برو میخانه ها در هم شکن پیمانه ها

          هم ساقی وهم میگسار با جمعِ اِبریقش بزن

    

    گفتی اگر راهی شدی در عهد خود باقی شدی

               با زاهدان کمتر نشین دستارِ پُرچینش   بزن

    

     گفتی که در دیرِ مُغان یا کعبهء دلدادگان

              هر بت که بر جایِ تو بود بر مذهب وکیشش بزن

    

     هر چه تو گفتی آن کنم تا این جهان حیران کنم

               جز این شباهنگ گر کند بر جانِ دلریشش بزن






۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ شهریور ۹۴ ، ۰۴:۴۷

 گویند که عمر چو آبِ جوئی گذرانست

           وز بادِ خزان دیدهء بلبل نگرانست

می نوش و مخور غصهء عمرِ گذران

           هرگز نپرسند که پیرست که جوانست

       ================

در وادیِ خاموشان بنشین چو درویشان

            وز دیده بریز شبنم بر خاکِ رخِ ایشان

بنگر که چه میگوید کاسِ سرِ نوشروان

            ای کاش که ما بودیم همتاسهء دلریشان

         ================

 گویند که می ز دستِ دلدار بنوش

             با زلفِ خَم و دو چشمِ بیمار بنوش

 از من شنوی تو بادهء بیغش را

             از کُنجِ لبِ لعلِ گهربار  بنوش

        ==============

 یا رّب به عدم مرا چه محنت بودی

             کز عشق مرا غمِ جهان افزودی

هرگز نشود به گیتی آگه کسی

            کز خلقتِ او تو را چه حکمت بودی

       =================

 ای عمرِ گران که چون حباب بر آبی

            ما در سفریم چرا دگر  بشتابی

 با یارِ جفا پیشه بگو  کاین  دلِ ما

            پر  زد  ز قفس مکن دگر بیتابی

         ==============

  شکن آئینهء  صورت نما  را

           بده صیقل همی خشتِ وفا را

 بیا از یک پیاله باده  نوشیم

           که تا بر هم زنیم رسمِ جفا را

          ==============

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ شهریور ۹۴ ، ۰۵:۲۶

   (( مگر غیر از من و ای دل دگر پروانه میخواهی ؟ ))

         چو آتش میزنی بر جان مگر پروانه میخواهی

                   چو در بند میکشی رندان مگر دیوانه میخواهی

        دو زلفِ عنبرِ خامت که طغرائی نشست در دل

                 از این خطی که بُگزیدی مگر افسانه میخواهی

  

       دل اندر گوشهء محراب به اشک چشم صفا دادم

                 ندانستم که چون ساقی دلی ویرانه میخواهی

    

          به مستی ناله سر دادم که ساقی در خرابات گفت

                هزاران مستِ دلسوخته در این میخانه میخواهی

   

        منِ آغشته را ساقی از این جرعه معافم دار

               چو خود رطلِ گرانت هست چرا پیمانه میخواهی

     

        گذشتم من از این دنیا ندارم هیچ بسر سودا

               گُزین کردی اگر ما را  مگو  بیعانه میخواهی

     

         چو سوزاندی من و دل را زسوزِ آتش هجران

                مگر غیر از من و این دل دگر پروانه میخواهی

       

           شکنجِ زلفِ مُشکینت سحر چون در رکاب آید

                  به کوی دل پریشان بَر،  اگر دُردانه میخواهی

     

           شنیدم با دلم میگفت صبا از راهِ غمّازی

                  شباهگ را بپرس امشب چه از جانانه میخواهی

    

            چو بازگفتم بگفت چوُنست هوای این خیالِ خام

                  که از رطلِ گرانِ ما، تو هم  پیمانه  میخواهی

         ====================

          

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۳ شهریور ۹۴ ، ۰۰:۰۳

      (( رقصِ مرگ  ))

      شبی ساقی غمِ ما را دوا کرد 

                  به یک ساغر دلم را مبتلا کرد

 

     به هر جرعه حدیثی تازه آموخت

               به درد و سوز هجران مبتلا کرد 

 

    سحر در خلوتی گل را بدیدم

            که رقصِ مرگِ ما را با صبا کرد

  

  بشوی ساقی ز اشکم صد صُراحی

         که تر دامن* دلم با ما جفا کرد

  

  مکن عیبم ز شُربِ آبِ غم سوز*

       که اِکسیرِ خُمش دردم  دوا کرد

  

   ز داغِ لاله تا گشتم   شقایق

        شباویز*  صبحِ  امیدم  عزا  کرد

  

   مرا آزاد نما زین جسمِ خاکی

         که غمخوارِ دلم خویش را فدا کرد

 

   زدند آتش به فرقم چون شباهنگ

          بگفتند همچو شمع خود را فنا کرد

        *****************

       *تر دامن = گناه کار...     *  آبِ غمسوز = کنایه از شراب.

        * شباویز = مرغی که شب خود را با پا از شاخه درخت آویزان 

        میکند و هو هو میزند 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۱ شهریور ۹۴ ، ۲۲:۳۷

بهایِ             

         ((    بهای عشق  ))

     سزای عشقِ من مرگست کز آن کمتر نمیگیرم

             جزای هجرِ من وصلست وزان خوشتر نمیگیرم

    

    پریشان می مکن زلفت که همچو مرغِ نیم بِسمل*

        هوای تیغِ مرگ دارم وز آن  کمتر  نمیگیرم

  

    همین عالم مرا دریاب که در آن عالمِ  باقی

            کلاهِ عشق و عشقبازی دگر بر سر نمیگیرم

   

    مکن عیبم ز چشمِ تر کزین غمّازِ* خیره سر

           بجز خونابه ی دل را از او  بیشتر  نمیگیرم

    

   چو خونم میچکد از چشم دلم پیمانه ی می کن

            که من پیمانه ی می را ز کوزه گر نمیگیرم

   

    بیار ساقی میِ سوری* و از پا برسرم انداز

          کز آنچه  نزدِ تو باشد  ز چشمِ تر نمیگیرم

  

    شبی دل با شباهنگ گفت که جام آخرینم را

          ز دستِ  هیچ  پریروئی  بجز دلبر نمیگیرم


      * مرغ نیم بسمل = مرغی که گردن او را تا نیمه بریده باشند

     * غماز= سخن چین       *می سوری = شراب ارغوانی رنگ 

            **********************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۶ شهریور ۹۴ ، ۲۳:۲۵

      (( نیمه جان در انتظارِ روز تدفینم کنون  ))

@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ 

جای پای روزگار در چهره میبینم کنون

          نقشی از روی نگار بُرده دل و دینم کنون

  

 همنوا گشته دلم با عندلیبان در سحر

          چون هزاردستان شده شیدائی آئینم کنون

  

 همرهان رفتند و من در غربتی سنگین چو کوه

             نیمه جان در انتظارِ روزِ  تدفینم  کنون

 

  همچو برگِ آخرین رقصان و لرزان بر درخت

             پیشِ چشمم میگریزد نقشِ دیرینم کنون

 

  ره نیافتم عاقبت اندر طریقِ زندگی

           کوره راههائی که رفتم کرده مسکینم کنون

  

 سوی دیر و منبر و مسجد گشودم راهی

           رفت ز دستم مذهب و آرامشِ دینم کنون

  

 ای دریغا که ندیدم مرشدی را بیغرض

              تا بگویم هُدهُدی پاکباخته میبینم کنون

 

  زمزمه میکرد شباهنگ در سحر با دلبرش

           کو دهم پیشکش تو را دل با تبرزینم کنون

          ==================

           

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ شهریور ۹۴ ، ۱۵:۰۸

      قاصدک غمهاتو وردار و برو

               قاصدک دردهاتو وردار و برو

      قاصدک این همه رنجها واسه چیست

               باعثِ خون خوردنِ دل آخه کیست

      قاصدک از دلِ خونین چی میخوای

               از من و این نامِ ننگین چی میخوای

     قاصدک هر چه کشم از دستِ توست

               خواری و درد و غم و رنجم ز توست

     قاصدک غمهاتو وردار و برو 

               قاصدک دردهاتو وردار و برو

    قاصدک روزم شده چون شامِ تار

               قصهء شامِ شبِ یلدا بیار

    قاصدک باز امشبم چون هر شبه

               غصهء درد و غمم زیرِ لبه

    قاصدک هر چی که دادی پس بگیر

              یا ز تَفِ سینه ام آتش بگیر

   قاصدک غمهاتو وردار و برو

              قاصدک دردهاتو وردار و برو

         =============== 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ شهریور ۹۴ ، ۰۰:۴۵