شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۹ مطلب در شهریور ۱۳۹۴ ثبت شده است

              بنگر ای دل که چه ارزان بفروشند مرا

              هم چو اسپند بر آتش بفروزند مرا

          

            بابتِ عهد و وفائی که تو داری برجا

            روی سندان و به هر پتک بکوبند مرا

 

          گفتم ای یار تو سودی نبری زین سودا

         آنچه  بدتر به جهان بوده به گفتند مرا

 

         ای خوشا شیر دلانی که به عزت رفتند

          وای من چون که وقیحانه  بکشتند مرا


           یارب این خط ببند و حکم دگر صادر کن

           که به خونِ دل من پاک بشستند  مرا

 

          داده ام خاک و غبارم به صبا از حسرت 

           تا دگر باره و ارزان نفروشند مرا 


           با شباهنگ ز چه رو این همه بیداد کنند

            وز چه رو در غم هجرانِ تو سُفتند* مرا


    * سُفتن = سائیدن ... سوراخ کردن



          ================


۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۹ شهریور ۹۴ ، ۲۲:۴۸
۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۷ شهریور ۹۴ ، ۲۰:۱۱


         (( گفتی برو پروانه شو در آتشم پیمانه شو))


                    گفتی برو بی ادعا دل را به آتیشش بزن

                   از عشق ِ منهم شعله ای بر جانِ دلریشش بزن

    

                 گفتی برو پاکیزه شو از نفسِ اماره نسب

                  وانگه  بگیر این اژدها  صد باره آتیشش بزن

    

                گفتی برو پروانه شو در آتشم پیمانه شو

                بر هر که غیر از ما بُوَد با تیشه بر ریشش بزن

     

               گفتی ستاره شو شبی اما بمان همچون شرر

               با زهره ی چنگین به کف بر فرقِ مریخش بزن

    

               گفتی نمایانت کنم زین پرده اسراری دگر

               آنکس که بندد راهِ ما پیوسته با تیغش  بزن

    

              گفتی برو میخانه ها در هم شکن پیمانه ها

              هم ساقی و هم می زده با جمعِ اِبریقش بزن

    

               گفتی اگر راهی شدی در عهد خود باقی شدی

               با زاهدان کمتر نشین دستارِ پُرچینش   بزن

    

                گفتی که در دیرِ مُغان یا کعبه ی دلدادگان

                هر بت که جایِ ما بُوَد بر مذهب وکیشش بزن

    

                هر چه تو گفتی آن کنم تا این جهان حیران کنم

               جز این شباهنگ گر کند بر جانِ دلریشش بزن






۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۵ شهریور ۹۴ ، ۰۴:۴۷

 گویند که عمر چو آبِ جوئی گذرانست

           وز بادِ خزان دیدهء بلبل نگرانست

می نوش و مخور غصهء عمرِ گذران

           هرگز نپرسند که پیرست که جوانست

       ================

در وادیِ خاموشان بنشین چو درویشان

            وز دیده بریز شبنم بر خاکِ رخِ ایشان

بنگر که چه میگوید کاسِ سرِ نوشروان

            ای کاش که ما بودیم همتاسهء دلریشان

         ================

 گویند که می ز دستِ دلدار بنوش

             با زلفِ خَم و دو چشمِ بیمار بنوش

 از من شنوی تو بادهء بیغش را

             از کُنجِ لبِ لعلِ گهربار  بنوش

        ==============

 یا رّب به عدم مرا چه محنت بودی

             کز عشق مرا غمِ جهان افزودی

هرگز نشود به گیتی آگه کسی

            کز خلقتِ او تو را چه حکمت بودی

       =================

 ای عمرِ گران که چون حباب بر آبی

            ما در سفریم چرا دگر  بشتابی

 با یارِ جفا پیشه بگو  کاین  دلِ ما

            پر  زد  ز قفس مکن دگر بیتابی

         ==============

  شکن آئینهء  صورت نما  را

           بده صیقل همی خشتِ وفا را

 بیا از یک پیاله باده  نوشیم

           که تا بر هم زنیم رسمِ جفا را

          ==============

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۴ شهریور ۹۴ ، ۰۵:۲۶

   

                  چو آتش میزنی بر جان مگر پروانه میخواهی

                   چو در غم میکشی رندان مگر دیوانه میخواهی

         

                  دو زلفِ عنبرِ خامت که طُغرائی زده در دل

                  از این خطی که بُگزیدی مگر افسانه میخواهی

  

                 دل اندر گوشه ای خلوت به خون دل صفا دادم

                 ندانستم که چون ساقی دلی ویرانه می خواهی

   

                 منِ آغشته را جانا از این جرعه معافم کن

                 چو خود رطلِ گران داری چرا پیمانه میخواهی


               به مستی ناله سر دادم که ساقی با دلم گفتا

               هزاران مستِ دلداده در این میخانه می خواهی

     

               گذشتم من از این دنیا که دیدم سر بسر سودا

               گُزین کردی اگر ما را  مگو  بیعانه میخواهی

     

               چو سوزاندی من و دل را زسوزِ آتش هجران

                مگر غیر از من و این دل دگر پروانه میخواهی

       

                 شکنجِ زلفِ مُشکینت سحر چون در رکاب آید

                  به کوی دل پریشان رو،  اگر دُردانه میخواهی

     

                 شنیدم با دلم گفتا صبا از راهِ غمّازی

                  شباهنگ را بگو امشب چه از جانانه میخواهی

    

                 چو گفتم، گفت، چُون باشد  هوای این خیالِ خام

                  که از رطلِ گرانِ ما، تو هم  پیمانه  میخواهی

         ====================

          

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۳ شهریور ۹۴ ، ۰۰:۰۳

      (( رقصِ مرگ  ))

      شبی ساقی غمِ ما را دوا کرد 

                  به یک ساغر دلم را با وفا کرد

 

     به هر جرعه حدیثی تازه گفتی

               به درد و سوز هجران مبتلا کرد 

 

    سحر در خلوتی گل را بدیدم

            که رقصِ مرگِ ما را با صبا کرد

  

  ببر ساقی ز اشکم صد صُراحی

         که تر دامن* دلش با ما جفا کرد

  

  مکن عیبم ز شُربِ آبِ غم سوز*

       که اِکسیرِ خُمش دردم  دوا کرد

  

   ز داغِ لاله تا گشتم   شقایق

        شبِ غم صبحِ  امیدم  عزا  کرد

  

   مرا دیگر ببر زین عالمِ خاک

         که غمخوارِ دلم خود را فدا کرد

 

   زده آتش به فرقِ خود شباهنگ

          بگفتا همچو شمعی خود فنا کرد

        *****************

       *تر دامن = گناه کار...     *  آبِ غمسوز = کنایه از شراب.

        

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۱ شهریور ۹۴ ، ۲۲:۳۷


@@@@@@@@@@@@@@@@@@@@ 

           جای پا از روز و شب در چهره میبینم کنون

           نقشِ آن روی چو مه بُرده دل و دینم کنون

  

            همنوا گردد دلم با عندلیبان در سحر

            تا شباهنگ هم ز غم گشته هم آئینم کنون

  

             همرهان رفتند و من در غربتی سنگین چو کوه

             نیمه جان در انتظارِ روزِ  تدفینم  کنون

 

            همچو برگِ آخرین، رقصان و لرزان بر درخت

             پیشِ چشمم میگریزد نقشِ دیرینم کنون

 

            ره نبردم عاقبت اندر طریقِ زندگی

            کوره راهی را که رفتم کرده مسکینم کنون

  

             سوی دیر و منبر و مسجد گشودم ره ولی

             رفته از دستم بسی آرامش و دینم کنون

  

              ای دریغا من ندیدم مرشدی را بیغرض

              تا بگویم هُدهُدی دلداده میبینم کنون

 

           زمزمه دارد شباهنگ در سحر با دلبرش

           کو دهم تحفه تو را دل با تبرزینم کنون

          ==================

           

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ شهریور ۹۴ ، ۱۵:۰۸

      قاصدک غمهاتو وردار و برو

               قاصدک دردهاتو وردار و برو

      قاصدک این همه رنجها واسه چیست

               باعثِ خون خوردنِ دل آخه کیست

      قاصدک از دلِ خونین چی میخوای

               از من و این نامِ ننگین چی میخوای

     قاصدک هر چه کشم از دستِ توست

               خواری و درد و غم و رنجم ز توست

     قاصدک غمهاتو وردار و برو 

               قاصدک دردهاتو وردار و برو

    قاصدک روزم شده چون شامِ تار

               قصهء شامِ شبِ یلدا بیار

    قاصدک باز امشبم چون هر شبه

               غصهء درد و غمم زیرِ لبه

    قاصدک هر چی که دادی پس بگیر

              یا ز تَفِ سینه ام آتش بگیر

   قاصدک غمهاتو وردار و برو

              قاصدک دردهاتو وردار و برو

         =============== 

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۵ شهریور ۹۴ ، ۰۰:۴۵


@@@@@@@@@@@@@@@@@

          مرا عاشق شدن رشکِ جهانست

          که بی آن تار و پودم ناتوانست

  

            دلم در کوچه های خلوتِ عشق

           چو مجنون در پی لیلی دوانست

 

           به جامی تا شدم مستِ خرابات

           ز دیده اشک و خون با هم روانست

 

           من این پیمانه را تحفه گرفتم

           که عکس رخ ز جانانم در آنست 

 

           ز  مَستان این شنیدم در خرابات

           نه هر کس لایقِ رطلی گرانست

 

           گُلی را کو به خونِ دل خریدم

           نه مُلکِ بلبلی، یا باغبانست

           بیا ساقی به جامی سرخوشم کن

           که بنیاد و  حیاتم  را از آنست

 

         چو گردد جانِ من سیراب از عشق

         نه درویشی که سلطانِ جهانست

 

        شباهنگ گشته مجنون از نگاهت

        که روز و شب مرا آرامِ جانست

         ===============

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۵ شهریور ۹۴ ، ۱۶:۱۰