شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۲۸ مطلب در تیر ۱۳۹۴ ثبت شده است

       در مسلخِ عشق همچو سواران بتاز

                   با سوته دلان و میگساران بساز

      یک دست می ناب و دگرَت زلفِ نگار

                  جان در رهِ او چو سربداران بباز

          **********************

       سستمها بر دلم کردم نگفت آه

                   سخنها گفتم از آن روی چون ماه

      ز جور و غمزِ یار هرگز ننالید

                   مثالِ یوسفی  افتاده در  چاه

           ************************

      با لالهء سرخ وعده بهاران دارم

               پیمانه به دست چو میگساران دارم

      همپالهء ما که در بهار پرپر شد

             در چشم مدام سِرشک چو باران دارم

         *********************

       بیا دست ز زهدِ ریائی بدار

            برای دِرو بَذرِ نیکی بکار

      که هرچه کِشَم من از این روزگار

           ز کِشتِ خودم است نه از کردگار

         ********************

      از کاخِ بلند زمانه کُوخی سازد

            مٵوای دَد و مسکنِ بوفی سازد

      ترسم نَبُریم چشمِ طمع از دنیا

            تا از من و تو کهنه کلُوخی سازد

           *********************

      ای رهگزری که خاکِ ما را بینی

              چشمی بِگُشا تا دلِ ما را بینی

     ما کِشتیم ولی دِرو نکرده رفتیم

               گر  دِرو کنی حاصلِ ما را بینی

          ********************* 


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۱ تیر ۹۴ ، ۱۵:۱۲

       

          ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

                 ای دل از عشق سخن نزد کسان نتوان گفت

               عالمی شد که در آن رازِ  نهان نتوان گفت

                دل به سودای تو دادم و سپهرت چرخد

         ‌       حالتی رفت که آن نزدِ  مُغان  نتوان  گفت

                 مصلحت دید  مرا  پیرِ خرابات*  و گفت

                 لب فرو بند که اسرارِ جهان نتوان گفت

                 رازِ دل را به کسی جز دلِ دلدار مگو 

                 زانکه بیگانه چو باشد به عیان نتوان گفت

                  مرغِ دل گر بزند خیمه سرِ کوی نگار

                   دم مزن راز دلت را به کسان نتوان گفت

                   من ندانم زچه مستم به چه هشیار شوم

                   کانچه در پرده دلم دید چنان نتوان گفت

                    ساقیا نیک بگو محرمِ اسرار  چه گفت 

                   چون ز آن نکته در این کؤن و مکان نتوان گفت

                    عشق چون زد رهِ من جامه دران گشته دلم

                    که بجز نغمه ی او در دو جهان  نتوان گفت

                     برده از طعنه شباهنگ چه ستم ها بر دوش

                    که ز بالایِ  تو با  سرو روان نتوان گفت

       * پیر خرابات = یا پیر می فروش = عارفی که راه حکمت و اشراق

         به خداوند را تدریس میکند..

          *************************

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۳۰ تیر ۹۴ ، ۰۲:۴۶

        #################$$#######

                   خیز و غنیمت بدان سلسله ی موی او

                    جام میِ غم شکن  نرگسِ جادویِ او

                   خیز چو پروانه شو شمع  رخ یار را  

                   تا دهدت حلقه از سلسله ی موی او

                   تکیه به دوران مکن  نقد غنیمت بدان

                   بر دو جهان ارزد آن طره ی هندوی او

                   شمعِ رُخِ یار کو تا دلِ پروانه  خو

                  خویش به شعله کِشَد در خَمِ ابروی او

                   سلسله جُنبانِ او زلف پریشان کند

                   تا کِشَدم هر سحر در رَهِ باروی* او

                   ای دلِ عاشق بیا راهِ منِ خسته گیر

                   تا به بقا در رسم از رُخِ دلجویِ او

                   دردِ شباهنگ بدان تا که دوایش کنی

                   چونکه سرافکنده شد در ره و در کوی او

                   خیمه زده زلف او بر شبِ یلدای من

                   وقتِ نمازم خزد دل خَمِ گیسوی او

              * باروی = قلعه ی

            *************************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ تیر ۹۴ ، ۰۲:۰۱

      گفتم ز زلفِ افشان دل را نشان ندادی

      گفتا که دلسِتانم ما را تو آن ندادی

      گفتم که جان گذارم در حسرتِ خیالم

      گفتا به لب چو گوئی با دل نشان ندادی

      گفتم که شبرو هستم دل را گرو گذارم

      گفتا از این حکایت  جز با زبان  ندادی

      گفتم که ناوکت خوش خونِ دلم بریزد

      گفتا مگر دلِ خود اندر کمان ندادی

      گفتم چو دل روان شد رهزن شدی دلم را 

      گفتا که در خیالت ما را امان ندادی

      گفتم که چشمِ مستت دل میبرد ز دستم 

      گفتا ز من چه دانی آنجا که جان ندادی

      گفتم توان ندارم جان و دلم تو برگیر

      گفتا ز زلفم از چه دل را توان  ندادی

      گفتم چرا شباهنگ اینگونه دربدر شد

      گفتا مگر دلِ خود با کاروان ندادی

       **********************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۱ تیر ۹۴ ، ۰۸:۵۷
         (( من را بده جامی دگر تا غمگساری آیدم  )))
##############################


   زان تلخ وَش جامی بده شاید قراری آیدم
                    پیکِ خزان را ره مده بلکه بهاری آیدم
   در خرقه ام آتش بزن سجاده برگیر از بَرَم
                    خاکسترش بر باد ده شاید قراری آیدم
   گفتم دلا با من بمان تا عهد و پیمان نشکنم
                    گفتا ز آهِ سینه ات ترسم شراری آیدم
   در بندِ پیمان مانده ام همچون غزالی در قفس
                    هر دم شمارم لحظه ها تا جان شکاری آیدم
   ساقی بسوزم از غمی کانرا نباشد مرهمی
                     من را بده جامی دگر تا غمگساری آیدم
   مَسحِ رُخِ زردم کنون با لعل رُمّانی کنید
                     ترسم که شب آخر شود صبح خُماری آیدم
   ای مدعی عیبم مکن گر منصفی اِذنم بده
                     تا زین سرابِ پر ز غم راهِ فراری آیدم
   ای دل  بیا مردانه شو پا در رکاب حق گذار
                     کز باغِ خاموشان کنون پیغامِ یاری آیدم
   زان مِی که من را میکشد در حلقه ی مستانِ مست
                  در دیده گان با اشک من نقشِ نگاری آیدم
   
      گفتا شباهنگ غم مخور در غصه ها مانم مخور
                  با خود بگو از سوی حق امشب بهاری آیدم 
              



    =================== 


۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ تیر ۹۴ ، ۰۱:۴۷

                  بیا ای دل برو در  کویِ دلبر

                   که تا شاید ببینی رویِ دلبر

                 تو هر شب عزم او سازی به یکسو

                  شوی پنهان ز من در مویِ دلبر

                  چو با مائی کنی هردَم بهانه

                   که بیتابی ز هجرِ و بویِ دلبر

                 بمان با من اگر هم بیقراری

                   که من گم کرده ام آن  کویِ دلبر

               چو ره دانی، من اندر خاک مانم

                   تو بنشین در خَمِ  گیسویِ دلبر

                   بگو با من حدیث از چشمِ میگون

                   وز آن طاق و خَمِ ابرویِ دلبر

                    ز دردِ من تو او را با خبر کن

                   که سوزم و ندیدم رویِ دلبر

                  صبا بهرِ خدا زین دشت برخیز 

                   ببر خاکسترم را  سویِ دلبر

                  شباهنگا دریغ از خوش خیالی

                   نبودی بنده ی نیکویِ دلبر

          *******************

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۷ تیر ۹۴ ، ۰۱:۰۹

       (( بده ره دلم را به میخانه ی عشق))

======================%=%%    

    بده ره دلم را به میخانه ی عشق

                    که از بویِ باده شود خانه ی عشق

           ندانم که مستم و یا می پرستم

                  چو ره می نیابم به میخانه ی عشق

           چو لیلی شناسم دلم را ببازم

                 که باشم چو مجنون در افسانه ی عشق

          نقاب ار بگیرد شوم بی تٵمل

                  به دورِ رخ او چو پروانه ی عشق

        ز لعلِ لبش ار مرا جرعه ای داد

                   دلم را بنوشد ز پیمانه ی عشق

        چه کعبه بگوید چه دیر و کُنِشت

                 همه را بخوانم چو  بتخانه ی عشق

        نمانَد مرا چون غمِ مذهب و دین  

                 بگیرد دلم نورِ  جانانه ی عشق

        به وادیِ عشقش اگر سر برآرم

                شوم معرفت را چو دُردانه ی عشق

        چو حلاّج شویم به خون گونه ی خود

               که خونم شود مِی به خُمخانه ی عشق

         خراباتِ عشقش شوم  مُشتری تا

                به بندم کشد همچو پروانه ی عشق 

         اگر دل پذیری تو که بی نظیری

                شود دل ز نورت چو کاشانه ی عشق

        به آتش کشم خود که سوزد ز غم دل

                اگر شد شباهنگ چو بیگانه ی عشق

            **********************

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۶ تیر ۹۴ ، ۰۲:۴۱

     بر نَطعِ زمین قدم مَنه چون جَبّار

                  غافل مشو از گردشِ چرخِ غَدّار

     از عُمق دلت بُرون جَهَد صد ناله

                آنگه که شوی چو گِل به دست فَخّار

            *********************

     در سحرگاه دعا چشمهء جانم جوشان

                همره خون دل از دیده برآمد سوزان

     بَندِ راهِ دلکم چشم خُمارت شد و گفت

               گر وصالم طلبی تن را بُرون کن از جان

           **********************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ تیر ۹۴ ، ۱۸:۲۶

     امشب از بزمِ طَرَب توبه کنان برخیزم

                تا سحرگه به دعا رقص کنان برخیزم

    وقت سجده اگرم جان ز کَرَم بستانی

                در سحرگاه جَزا سجده کنان برخیزم

             *******************

   عشق دادی عاشقم کردی ولی هجران چرا 

                 شعله در خرمن فکندی ناله ی سوزان چرا

   شستم ازدنیای دون دست و به کف نیست مرا

                 جان چو دادی جان بگیری درد بی درمان چرا

               *********************

       چه دیدی دلا زین همه سادگی

                به نَزدِ کِه و مَه تو  افتادگی

        کنون کآبرو رفت و رسوا شدی

                کجا یابی آخر تو  آزادگی

         **********************

           بنازم به زلفش که چون بر فِشانَد

                    به هفت آسمانش یکی سر نَمانَد

           وگر خواهد آن را که ساکن گذارد

                     چه آتش ز دوزخ فلک را ببارد

             *********************

         بریدم دلم را ز هر دو سرای

                   ز خود نام نیکو گذارم به جای

        به می جان خود غُسل توبه دهم

                   که خواهم ببینم  لِقاءِ خدای

         ********************  

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۰ تیر ۹۴ ، ۱۴:۳۸

         ×××××××××××××××××××××××××××××

                 شدی بر آن که با عشقت دل و ما را بسوزانی

                 زدی آتش به فرق من که دلها را بسوزانی

                مگر امواجِ آن گیسو نشسته بر لب ساحل

                که مشعل در کمان داری و دریا را بسوزانی

                تو از روز اَزل داری هزاران عاشق و شیدا 

                کدامین مذهبت گوید که شیدا را بسوزانی

                گلستان شد به روی او، لهیب آتش نمرود

               چرا با دست بد خواهان مسیحا را بسوزانی

               مَهِ کنعان به چَهه افتد که تا روزی دگر چون ماه

               به مصرش آوری اما زلیخا را بسوزانی

              من از روز اَزَل دیدم که عشقت آتشی دارد

               نگردد شعله ی آن کم که دنیا را بسوزانی

               چلیپا *زلف تو کرده فلک را سرنگون از غم

              چو زلفت چلچراغی شد چلیپا را بسوزانی

             حکایتها کنند از تو سیه چشمانِ شیرین لب

             که هرعاشق که رسوا شد تو رسوا را بسوزانی

             چنان می بینم ای دلبر چو من آتش بپا سازم

             به آتش آتش اندازی ز غم ما را بسوزانی

             مَزَن جولان در این عرصه، شباهنگ همچو نادانان

              وگرنه بی گمان از جهل گلها را بسوزانی

             *چلیپا = صلیب .. خاج ...زلف چلیپا = زلفی برروی پیشانی مانند صلیب

                    **********************

     

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۹ تیر ۹۴ ، ۲۳:۱۱