شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۳۳ مطلب در تیر ۱۳۹۴ ثبت شده است

       در مسلخِ عشق همچو سواران بتاز

                   با سوته دلان و میگساران بساز

      یک دست می ناب و دگرَت زلفِ نگار

                  جان در رهِ او چو سربداران بباز

          **********************

       سستمها بر دلم کردم نگفت آه

                   سخنها گفتم از آن روی چون ماه

      ز جور و غمزِ یار هرگز ننالید

                   مثالِ یوسفی  افتاده در  چاه

           ************************

      با لالهء سرخ وعده بهاران دارم

               پیمانه به دست چو میگساران دارم

      همپالهء ما که در بهار پرپر شد

             در چشم مدام سِرشک چو باران دارم

         *********************

       بیا دست ز زهدِ ریائی بدار

            برای دِرو بَذرِ نیکی بکار

      که هرچه کِشَم من از این روزگار

           ز کِشتِ خودم است نه از کردگار

         ********************

      از کاخِ بلند زمانه کُوخی سازد

            مٵوای دَد و مسکنِ بوفی سازد

      ترسم نَبُریم چشمِ طمع از دنیا

            تا از من و تو کهنه کلُوخی سازد

           *********************

      ای رهگزری که خاکِ ما را بینی

              چشمی بِگُشا تا دلِ ما را بینی

     ما کِشتیم ولی دِرو نکرده رفتیم

               گر  دِرو کنی حاصلِ ما را بینی

          ********************* 


۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۱ تیر ۹۴ ، ۱۵:۱۲

       (( دل بسودای تو دادم در سپهرِ باژگون ))

          ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷

     سخن از عشق دگر به این و آن نتوان گفت

               عالمی شد که در آن رازِ  نهان نتوان گفت

       دل به سودای تو دادم  در سپهرِ  باژگون

               حالتی رفت که آن نزدِ  مُغان  نتوان  گفت

      مصلحت دید  مرا  پیرِ خرابات*  و گفت

               لب فرو بند که اسرار به زبان نتوان گفت

     رازِ دل را دل شناسد سنگِ گوهر گوهری

               کانچه در دل نهانست به عیان نتوان گفت

     مرغِ دل با خود مبر به خلوتِ دیر و کُنِشت

               که به نزدِ زاهدان از او نشان نتوان گفت

     می ندانستم که مستم یا که هشیار در سحر

               کانچه در پرده دلم دید به گمان نتوان گفت

     ساقیا نیک بگو محرمِ اسرار  کجاست

             که ز هیچ نکته در این کؤن و مکان نتوان گفت

     عشق نهیب زد مکن جامه درانی چنین

             که بجز نغمه ی عشق در دو جهان  نتوان گفت

     دیده از طعنه ی اغیار شباهنگ ستمی

             که ز بالایِ  تو با  سرو روان نتوان گفت


       * پیر خرابات = یا پیر می فروش = عارفی که راه حکمت و اشراق

         به خداوند را تدریس میکند..

          *************************

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۳۰ تیر ۹۴ ، ۰۲:۴۶

     ((   سلسله جنبانِ عشق زلف چو پریشان کند))

        #################$$#######

    خیز و غنیمت شمار سلسله ی موی دوست

                   جامِ میِ سوری و نرگسِ جادویِ دوست

      خیز و پروانه شو شمعِ رخِ یار  را

                   تا کُنَدَت حلقه گوش سلسله ی موی دوست

      تکیه بر ایّام چو نیست نقد غنیمت شمار

                   کز دو جهان برترست طره ی هندوی دوست

     شمعِ رُخِ یار کو تا دلِ پروانه  خو

                 خویش به شعله کِشَد در خَمِ ابروی دوست

    سلسله جُنبانِ عشق زلف چو پریشان کند

                 میکِشَدم هر سحر در چَمِ* باروی* دوست

    ای دلِ عاشق بیا دستِ منِ خسته گیر

                 تا به بقا در رسیم از رُخِ دلجویِ دوست

    دردِ شباهنگ را، ساقی دگر نیست دوا

              کو سرافکنده شد در ره و در کوی دوست

    خیمه زده زلف او بر شبِ یلدای من

               وقتِ نماز دل خزد در خَمِ گیسوی دوست


    * چم = راه         * بارو = قلعه

            *************************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۸ تیر ۹۴ ، ۰۲:۰۱

      گفتم ز زلفِ افشان ما را نشان ندادی

      گفتا که دلسِتانست ما را تو آن ندادی

      گفتم که جان گذاشتم در حسرتِ این خیال

      گفتا به لب چو گوئی با دل نشان ندادی

      گفتم که شبرو هستم دل را گرو گذارم

      گفتا از این حکایت  جز با زبان  ندادی

      گفتم که ناوکت خوش خونِ دلم بریزد

      گفتا مگر دلِ خویش اندر کمان ندادی

      گفتم که وقتِ سحر رهزنِ راهم شدی

      گفتا که در خیالت ما را امان ندادی

      گفتم که چشمِ مستت در ازل عاشقم کرد

      گفتا ز عشق چه دانی آنجا که جان ندادی

      گفتم دل و جان بگیر تاب و توانم برفت

      گفتا ز زلفم از چه دل را توان  ندادی

      گفتم چرا که درویش اینگونه دربدر شد

      گفتا مگر دلِ خویش با کاروان ندادی

       **********************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۱ تیر ۹۴ ، ۰۸:۵۷
         (( ما را بده جامی دگر تا غمگساری آیدم  )))
##############################


   زان تلخ وَشَم جامی بده شاید قراری آیدم
                    پیکِ خزان را ره ببند بلکه بهاری آیدم
   در خرقه ام آتش بزن سجاده برگیر از بَرَم
                    خاکسترش بر باد ده شاید قراری آیدم
   گفتم دلا با من بساز تا عهد و پیمان نشکنم
                    گفتا ز آهِ سینه ات ترسم شراری آیدم
   در بندِ پیمان مانده ام همچون غزالی در قفس
                    هر دم شمارم لحظه ها تا جان شکاری آیدم
   ساقی بسوزم از غمی کانرا نباشد مرهمی
                     ما را بده جامی دگر تا غمگساری آیدم
   مَسحِ رُخِ زردم کنون با لعل رُمّانی کنید
                     پیشتر که شام آخر شود صبح خُماری آیدم
   ای مدعی عیبم مکن گر منصفی اِذنم بده
                     تا زین خراب آبادِ دون راهِ فراری آیدم
   ای دل  بیا مردانه وار پا در رکاب عشق گذار
                     کز باغِ خاموشان کنون پیغامِ یاری آیدم
   زان مِی که ما را میکشد در حلقهء مستانِ مست
                  در دیده گان بر جایِ خواب نقشِ نگاری آیدم
                  =================== 
۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۸ تیر ۹۴ ، ۰۱:۴۷

       ((( که سوختیم و ندیدیم روی دلبر  )))

   بیا ای دل رویم در کویِ دلبر

                   که تا شاید ببینیم رویِ دلبر

     تو هر شب عزم او سازی به یکبار

                  شوی پنهان ز ما در مویِ دلبر

     چو با مائی کنی هردَم بهانه

                   که بیتابی ز هجرِ و بویِ دلبر

     بساز با ما گَرَت هم بیقراری

                   که با هم پَر کشیم تا کویِ دلبر

     چو ره یافتیم مَنَت در خاک نشینم

                   تو بنشین در خَمِ  گیسویِ دلبر

     بگو با ما حدیثِ چشمِ میگون

                   وز آن طاق و خَمِ ابرویِ دلبر

     ز دردِ ما هم او را با خبر کن

                   که سوختیم و ندیدیم رویِ دلبر

     صبا بهرِ خدا برخیز از این دشت

                   ببر خاکسترم را  سویِ دلبر

     شباهنگا دریغ زین خوش خیالی

                   چو نیستی بنده ی نیکویِ دلبر

          *******************

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۷ تیر ۹۴ ، ۰۱:۰۹

       (( بده ره دلم را به میخانهء عشق))

======================%=%%    

    بده ره دلم را به میخانه ی عشق

                    که از بویِ باده شود خانه ی  عشق

           ندانم که مستم و یا می پرستم

                  چو ره می نیافتم به میخانه ی عشق

           چو لیلی شناختم دلم را بباختم

                 که باشم چو مجنون به افسانه ی  عشق

          نقاب ار بگیرد، شوم بی تٵمل

                  به دورِ رخ یار چو  پروانه ی عشق

        ز لعلِ لبِ خود گَرَم جرعه ای داد

                  فقط مِی بنوشم ز  پیمانه ی عشق

        چه کعبه چه قُدس و چه دیرِ مُغان

                 همه را بخوانم چو  بتخانه ی عشق

        نمانَد مرا چون غمِ کیش و دین

                 بگیرد دلم نور ز  دُردانه ی عشق

        به وادیِ عشق ار شوم سرفراز

                کنم معرفت کسب ز جانانه ی عشق

        چو حلاّج ندایِ اَناَالحّق  زنم من

               که خونم شود مِی به خُمخانه ی عشق

         خراباتِ عشق را شوم  مُشتری

                که زنجیر کِشندَم چو دیوانه ی عشق

         اگر دل پذیری تو که بی نظیری

                شود دل ز نورِ تو کاشانه ی عشق

        به آتش کشم خویش که سوزد دلِ ریش

                دل ار داد شباهنگ به بیگانه ی عشق

            **********************

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۶ تیر ۹۴ ، ۰۲:۴۱

     بر نَطعِ زمین قدم مَنه چون جَبّار

                  غافل مشو از گردشِ چرخِ غَدّار

     از عُمق دلت بُرون جَهَد صد ناله

                آنگه که شوی چو گِل به دست فَخّار

            *********************

     در سحرگاه دعا چشمهء جانم جوشان

                همره خون دل از دیده برآمد سوزان

     بَندِ راهِ دلکم چشم خُمارت شد و گفت

               گر وصالم طلبی تن را بُرون کن از جان

           **********************

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۱ تیر ۹۴ ، ۱۸:۲۶

     امشب از بزمِ طَرَب توبه کنان برخیزم

                تا سحرگه به نماز رقص کنان برخیزم

    وقت سجده اگرم جان ز کَرَم بستانی

                در سحرگاه جَزا سجده کنان برخیزم

             *******************

   عشق دادی عاشقم کردی ولی هجران چرا 

                 شعله در خرمن فکندی نالهء سوزان چرا

   شستم ازدنیای دون دست به کف نیست جزجان

                 جان چو دادی جان بگیری درد بی درمان چرا

               *********************

       چه دیدی دلا زین همه سادگی

                به نَزدِ کِه و مَه  افتادگی

        کنون کآبرو رفت و رسوا شدی

                کجا یابی آخر تو  آزادگی

         **********************

           بنازم به زلفش که چون بر فِشانَد

                    به هفت آسمانش یکی سر نَمانَد

           وگر خواهد آن را که ساکن گذارد

                     چه آتش ز دوزخ به افلاک ببارد

             *********************

         بیا دل بِبُریم ز هر دو سرای

                   ز خود نام نیکو گذاریم بجای

        به می جان خود غُسل توبه دهیم

                   اگر طالب هستیم لِقاءِ خدای

         ********************  

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۰ تیر ۹۴ ، ۱۴:۳۸

    (( چلیپا زلفِ تو کرده فلک را سرنگون از غم ))

         ×××××××××××××××××××××××××××××

    شدی بر آن که با عشقت دل و ما را بسوزانی

                 زدی آتش به فرق من که دلها را بسوزانی

     مگر امواجِ عشقِ تو نشسته بر لب ساحل

                که مشعل در کمان داری که دریا را بسوزانی

    تو از روز اَزل داشتی هزاران عاشق پاکباز

              کدام آئین و مذهب گفت که شیدا را بسوزانی

     گلستان شد به روی دوست لهیب آتش نمرود

              چرا با دست بد خواهان مسیحا را بسوزانی

     مَهِ کنعان به چاه افتاد که تا روزی عزیز گردد

             به مصرش آوری چون ماه زلیخا را بسوزانی

     من از روز اَزَل دیدم چو عشقت آتشی افروخت

              نگردد شعله ی آن کم که دنیا را بسوزانی

     چلیپا *زلف تو کرده فلک را سرنگون از غم

              چو زلفت چلچراغی شد چلیپا را بسوزانی

     حکایتهاکنند از تو سیه چشمانِ شیرین لب

            که هرعاشق که رسواشد تو رسوا را بسوزانی

     چنان می بینم ای دلبر چومن آتش بپا سازم

             به آتش آتش اندازی ز غم ما را بسوزانی

     مَزَن جولان در این عرصه، شباهنگ همچو نادانان

              وگرنه بی گمان از جهل تو دنیا را بسوزانی


      *چلیپا = صلیب .. خاج ...زلف چلیپا = زلفی برروی پیشانی مانند صلیب

                    **********************

     

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۹ تیر ۹۴ ، ۲۳:۱۱