شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۳۲ مطلب در دی ۱۳۹۴ ثبت شده است

(در این پست چند رباعی و دو بیتی تقدیم

چو دردم ندانی طبیبی مکن

برای خدا ناحبیبی مکن

به اشکِ رخم گرچه پابند نئی

گذشتم ز این نا رفیقی مکن

===============

به یک غفلت دوصد خفت خریدم

پس آنگه بادهء ذلت چشیدم

بقدری حیله و مکر از تو دیدم

که در هیچ روبَهِ زاهد ندیدم

==============

غمِ دنیا مخور ای دل که فانیست

تمامِ  لطفِ  آن  اندر  جوانیست

اگر  خواهی  حیاتِ  جاودان  را

یکی از راز و رمزش مهربانیست

==============

گَرَت با منی نا طریقی مکن

رفیقی اگر نا رفیقی  مکن

چو دائم روی راه رنگ و ریا

دگر بیش از این دلفریبی مکن

================

راهِ دل ِ ما چه اُفت و خیزی دارد

زین ره نه دگر راهِ گریزی دارد

آتش زده بر هر آنچه من می بینم

در چشمِ خودش نقشِ عزیزی دارد

================

آنگه که شدم مست و خراب از می ناب

دیدم  چو حباب  فتاده ام  بر رُخِ آب

از بحرِ وجود چو موجِ غیرت برخاست

بُرد سوی عدم من و می و دیرِ خراب

====================

ندانم سوزِ این دل با که گویم

کدام درد را چگونه وز چه گویم

چو هیچ دستی نگیرد دست این دل

بجز  با خالقِ خویش  با که  گویم

=================

بگفت درویش پیِ کارِ خودت گیر

که بیهوده شدی در  راهِ  من پیر

از آن  روبَه  رود  دنبالِ  شیری

که از پس ماندهء قوتش شود سیر

====================

با من منِشین که روسیاه خواهی شد

سرگشته و درمانده براه خواهی شد

با حُسن و کمال و معرفت گر باشی

چون یوسفِ افتاده به چاه خواهی شد

='================

دلم با دردِ هجران خو پذیر شد

به تاری بر سرِ زلفت اسیر  شد

به پایم گر غُل و زنجیر گذاشتی

به  لبخندِ تو  دردم  دلپذیر  شد

===============

  (شیرین ادا نازنین )

۱۲ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۹ دی ۹۴ ، ۲۲:۰۲
گفتم دلا چگونه کردی تو می پرستم
گفتا مگر ندانی مست از می اَلَستم
گفتم چگونه دیدی میخانه ی الستت
گفتا ز هجر دلبر در خاک و خون نشستم
گفتم نگارِ یک دل باده ی  بیغشم  کو
گفتا  مجو تو این دو من در غمش شکستم
گفتم که شکوه دارم از تو بسی بیشمار
گفتا که شکوه کم کن بنگر مستِ مستم
گفتم براهِ خود رو دست از سرم تو بردار
گفتا که راهِ تو شد باعث که می پرستم
گفتم ز زلفِ یارت کی باشدت نصیبی
گفتا من از کمندش پروانه سا نجستم
گفتم که هجرِ او زد آتش به جانِ مسکین
گفتا مگر ندانی در کامِ  آتش  هستم
گفتم نه بر شباهنگ خنده زدن صوابست
گفتا بگیر اکنون پیمانه را ز دستم
===================
رندان مست با صدای استاد شجریان

گ
۸ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۹ دی ۹۴ ، ۱۲:۰۰

زیبا صنمی خفته در آن سوی چمن ها

کرده به تنش پیرهن از برگِ سمن ها

گفتم چه شود یارِ مَنَش کرد خداوند

باشد  برهد این دلِ خون گشته ز غم ها

نقاش ازل تا که چنین چهره بیاراست

دیدم که قلم گشته از این نقش قلم ها

لب لعلِ بدخشان و به زیر چاه زنخدان

تیرهای پر از ناز به میدانِ کمان ها

در حسرتِ یک حلقه غمینست دل ما

زان خرمنِ گیسو در آغوشِ چمن ها

سرو در بَرِ آن قامتِ موزون دلارام

خم گشته و سر بُرده به زیرِ قدم ها

آن زلفِ پریشان که صبا در پی آنست

از سر ببرد عقل و از لب سخن ها

آشفته تر از زلفِ پریشان دلِ من

در غربت شهر مانده به کنجِ قفس ها

نزدیک مرو ای دل که گرت پای بلغزد

در چاهِ  زنخدانش تو  بینی  ستم ها

ما خوب بدانیم که دلبر بر آن نیست

تا خونِ دلِ  ما  بنوشند  زغن  ها

درویش که دلش داد بدان نقش خدایی

دیگر ندهد دل به زیبایِ خُتن  ها

=============='''


می با لب پیمانه دارم..دلکش

۱۸ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۹ دی ۹۴ ، ۰۳:۰۱

در هوایت  این دلم  از غم  فنا شد  ای حبیب

محشری  در سینه ام از غم  بپا شد ای حبیب

یاد تو  هر لحظه ای در  خون به غلتاند   دلم

جز تو از هر چه بُوَد پیدا جدا شد ای حبیب

زلف افشان میکنی دل را پریشان همچو من 

تا که  زلفت  همدمِ بادِ  صبا شد  ای حبیب

آهِ سینه سوزِ من صد عالمی آتش زده

عالمی دیگر بده کاین عمر فنا شد ای حبیب

در همه دنیا نگنجد آن دلی کو  عاشقست

تا که بنیادِ جهان از عشق پر  شد ای حبیب

خالقی نیکو  کجا و  بنده ای  نادان  چو من

ای عجب لطفت به من هر دم عطا شد ای حبیب

تا شباهنگ را کشیدی در کمندِ زلف خود

این دلش  از حسرتِ دنیا رها شد ای حبیب

===================

۱۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۸ دی ۹۴ ، ۱۱:۳۲
 
                           
    شبی هم ناله گشتم با شباهنگ
شنیدم زهره هم سر داده آهنگ 
 
شبی که  ناله های  مرغِ بیدار
حکایت  مینمودی  از دل  تنگ
 
شبی دیگر  فتادم در  خرابات
خراباتی  که ناله  میزدی  سنگ
 
شبی که بیقرارند مست وهشیار
دل اندر سینه هاشان میزند چنگ
 
شبی دیگر میان  مسجد و  دیر
خلایق را  بدیدم  رنگ و وارنگ
 
بدیدم  پیرِ  دیر و  شیخِ  مسجد
به زُنّار و  به دستارهای  نیرنگ
 
خدای مسجد و دیر گرچه یک است
ولی مفتی و پیر  همواره در جنگ
 
خدا یا آن چنان و  این چنینست
حنای این دو پشوا  گشته بیرنگ
 
خلایق مات و مبهوت مانده در راه
پیِ قرآن روند یا  نقشِ ارژنگ
 
بسی ناشکر و کفر کیش گشته آدم
که خورده بر جبینش داغِ هر ننگ
 
چو گشتم نا امید از دیر و مسجد
به ویرانه  نشستم با  شباهنگ
==================

(آهنگ مرغ شباهنگ با صدای خوانساری )

۸ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۷ دی ۹۴ ، ۰۲:۵۲

   ( دل سنگت کجا درد مرا میداند...دلکش )

                          در پی هر کاروان  تنها  روم از  دست دل     

همچو مجنون در پی لیلا روم از دست دل


هر که را دیدم ز دل آشفته حالست و پریش

دل کنم ویران که تا  تنها  روم  از  دست  دل


گو  مغنی ناله سر کن تا دلم  گردد  خجل

ورنه در وادیِ غم شیدا روم از دست دل


هان  مرا ده  بندِ زُناری میان  بندم  بدان

دست در سینه پی ترسا روم از دست دل


آتشی  در خرمنم  زن  تا به یک  توفانِ  غم

خیزم و در  دشتِ  نا پیدا  روم  از دست دل


بر سرِ کوی مغان افتاده در ره مستِ مست

امشبم  رخصت  بده  فردا  روم از دست  دل


میکنم  دوری ز مسجد  گو  کجا  زهد و  ریا

کیمیا ، گشته که من آنجا  روم از دست  دل


یا رب این دردِ مرا اینجا  اگر  درمان  نبود

زورقی ده  تا که  بر دریا  روم از دست  دل


دل کنون بر حلقه ای از زلفِ دلبر خیمه زد

با شباهنگ باید از اینجا روم از دست دل

==================

۱۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۱ ۲۶ دی ۹۴ ، ۰۸:۴۶

      (( نمی دانم اگر سعدی می توانست برگرده باز هم می گفت))

       ((بنی آدم اعضای یک دیگرند.....))

۱۴ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۴ دی ۹۴ ، ۲۰:۴۲

          (( ببینید و لذت ببرید  ))



۶ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۳ دی ۹۴ ، ۲۱:۰۸

( سزد تا ساقی عشاق مرا دیوانه پندارد )*

@@@@@@@@@@@@@@@@@@

خوشا روزی که دیوانه مرا دیوانه پندارد

خوشا شمعی که در شعله مرا پروانه پندارد


سخن ها بیشمار گفتم ز تلخی و ز شیرینی

مگر صاحبنظر کانرا همه افسانه پندارد


هر آنچه  گفتم و بافتم  چو مستانِ  غلط انداز

سزد تا  ساقیِ  دوران مرا  دیوانه  پندارد


ز دوستی و فداکاری ز رسمِ عشق و دلداری

چنان گفتم که  هر عاقل  مرا فرزانه  پندارد


در این غمخانه ی ویران  چنان کوخی بنا  کردم 

که حتی  بوفِ  کور آن را کم از ویرانه پندارد


عجب دارم چرا این دل  نشد عبرت بگیرد او 

که هر لبخندِ مردم را به خود مردانه پندارد


گذرگاهِ عجیبی است و هر لحظه زند نقشی

هر آنکو مست و غافل شد جهان مستانه پندارد


به  چشمِ  سر چو  اندازی  نظر بر ظاهرِ  دنیا

گدا  غمخانه اش خواند  و شاه شاهانه  پندارد


خدا یا میزند  هر کس به ظّنِ خود چرا سازی

مگر  سوته دلی  صادق که حق جانانه پندارد


بر این  دنیای بازیچه  که هشیاران  نبستد  دل

ز سر مستان شباهنگ هم جهان میخانه پندارد


خجل از  خالقم زیرا  کتابم  دستِ چپ دارم

کنون حقست  که  آن  یکتا  مرا بیگانه  پندارد

====================

 

۱۱ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۲ دی ۹۴ ، ۱۰:۳۳
۷ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۱ دی ۹۴ ، ۲۱:۴۰