شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ

شعر های عاشقانه و عارفانه

شباهنگ
نویسندگان
پیوندها

۱۰ مطلب در مرداد ۱۳۹۴ ثبت شده است

      

  ای دل از ما قصه ی زلفِ دوتا را تو مپرس

                قصه ی زلفِ خم و  بادِ صبا را تو مپرس

    مرغِ شب گرچه زند راه مرا تا به سحر

                از دلش خاطره ی زلفِ دوتا را تو مپرس

    دیده با نقشِ رُخَش راهِ تو را گر بزند

              هُدهُدی باش و ز ما راهِ سبا را تو مپرس

    گرچه پامالِ جفا کرده مرا یار به عمد

              از چه اینگونه زند تیغِ جفا را تو مپرس

    شفقِ دیده ز خونِ تو شود رنگ شفق

               سببِ گم شدنِ رسمِ  وفا را  تو مپرس

    آنچه را گفت به من پیر مُغانم تو بدان

               لیک گفتا که زمن سِّرِ بقا را تو مپرس

    آنکه شد رهزنِ من رهزنِ تو بود اول

              راهِ خود گیر و برو وِردِ دعا را تو مپرس

    دیگر از قصه ی غمبارِ شباهنگ بگُذَر

             هر که پرسد ز تو این قصه ی ما را تو مپرس

          =================

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۳۱ مرداد ۹۴ ، ۲۲:۴۷

       ((

         ××××××××××××××××××××××××

  شبی در گلشنِ عشقت ز پا برسر شدم چون مست

                   پریشان زلفِ تو دیدم پریشانتر شدم چون مست

   بپاسِ این که بر دوشم کشم رنج و تطاول را

                مرا دادی میِ نابی که حیرانتر شدم چون مست

   کنارِ آن سراپرده به تیغِ نیزه ی دور شو

                به تیری که بزد بر دل زپا برسر شدم چون مست

   ز صدها عاشقِ خسته یکی صیدِ حرم گشته

                من اندر زلفِ تو یارا نکو اختر  شدم  چون مست

   یکی مردِ رهت نوشد میِ سوریِ خود جوشی

                مرا پیمانه ای دادی کز آن برتر شدم  چون مست

   از این مستیِ بی پایان که هرگز در خُمارم نه

               شدم انگشت نمایِ خلق و رسواتر شدم چون مست

   میانِ این دلِ ما و کمندِ زلفِ مُشکینت

              سحرگاهان چه قصه بود که شیداتر شدم چون مست

   دوایِ دردِ عشقت را ندارد چون که عطاری

              پیِ پیرِ مُغان رفتم و کافرتر شدم  چون  مست

   اسیرِ زلفِ تو گشته شباهنگ در خزانِ عمر

            که پندارم بر این سودا غزلخوان تر شدم چون مست

           =====================

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۲۸ مرداد ۹۴ ، ۰۰:۲۹


       ÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷÷۴

    ای خوش شرابِ لعلی کز دستِ تو بنوشم

                      ای خوش سرود و شعری کاید ز تو  بگوشم

    

     گشتم و از دلِ خود دیوانه تر ندیدم

                         تا باده ای به یادت همپای او  بنوشم

   

       مرغِ سحر ببیند چون من در برِ گل

                    بِنشسته ام پریشان سر گشته و خموشم

  

        گفتا چه جای فکرت اینک که وقتِ وصلست

                    گفتم که بی وصالش هر لحظه در خروشم

      

      درد و نیاز و هجران را کس نبود خریدار

                       تا من خریدم آن را  گفتا که میفروشم

   

         جز اشک ارمغانی در دست من ندارم

                   آن شهرِ عشقِ جانان چون میبرد ز هوشم

   

        دردا ز غم شباهنگ توبه ی خود شکسته

                   جز خونِ دل که دارم جامی دگر ننوشم


       

                     ===============

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۶ مرداد ۹۴ ، ۰۱:۲۲

           آن دم که زدم شانه بر زلفِ نگارِ خود

           دیدم دلِ دیوانه سرگشته کنارِ خود

            پنهان ز عدو رفتم تا جان به رهش بازم

            غافل ز رقیب گشتم درمانده به کارِ خود

             گفتم که چه میخواهد زلفت ز منِ مجنون 

             گفتا که بسوزاند، مجنون به شرارِ خود

              گفتم که مدام سوزم زین هجرِ شرر افروز

              گفتا نبری سودی زین صبر و قرارِ خود

              گفتم که خزان آمد بگذار  بیاسایم

              گفتا مگر آسودی در صبحِ بهارِ  خود

               گفتم که دلم لرزد از لحظه ی دیدارت

               گفتا که چه آوردی از بهرِ نگارِ خود

               گفتم رخِ خونینم  پنهان نکند رازم

               گفتا  بزن جامی در صبحِ خُمارِ خود

               گفتم که  شباهنگت همتاسه* شده با غم

               گفتا دهمت جامی از نام و تبارِ خود

            **********************

           *  همتاسه = همنشین . همدرد

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۲۳ مرداد ۹۴ ، ۰۱:۲۸



              شیوه ی ناز تو و این ناله ی شیدا دلم

              نغمه ی سازِ تو و چهچه ی رسوا دلم

             حسرتِ زلفِ تو و دیده ی غماز* صبا

            غمزه ی شوخ تو و این خاطرِ شیدا دلم

              چشمه ی خونینِ دل و ناله ی مرغ سحر

            گوشه ی میخانه ی عشق شده پیدا دلم 

              در همه عالم رخِ زیبای تو شد جلوه گر

             غمزه ی شوخِ تو و  مرغِ تمنای دلم

             در سرِ کویت چو نشستم ز غمِ هجر تو

             هیچ ندانم که چگونه شده شیدا دلم 

              تا که غماز شده این دیده ی ما در همه جا

             زده اند بر سرِ بازار خُمِ رسوای دلم

              همدمِ مرغِ سحر گشته به هنگامِ وداع

              ناله ی مرغِ شباهنگ من و شبهای دلم

              زلفِ مشکینِ تو دارم به خیالم همه شب

               همزبان گشته بدو خاطر و مینای دلم

              جز ز دستِ تو شباهنگ ز چه کس باده ستد

                کانچه از دیده برون شد کند افشای دلم


      * غمّاز = سخن چین 

            *******************

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۲۰ مرداد ۹۴ ، ۲۳:۱۶

   آن چشمِ خُمار باز کن و برو

           این دلِ بیمار بستون و برو

   زلفِ چلیپا پریشان مکن

          حلقه در گوشِ دلریشان مکن

   لعلِ بدخشان بر لبم گذار

          تشتِ آتشی بر سرم گذار

   آن چشمِ بیمار باز کن و برو

          این دلِ بیمار بستون و برو

   شیرینِ منی فرهادِ توام

          هرجا با منی دلشادِ توام

   نوگلِ باغی مرغِ چمنم

          عشقِ تو زده آتش خرمنم

   آن چشم خمار باز کن و برو

          این دل بیمار بستون و برو

   شکرخندِ تو آبِ حیاتم

           شهدِ لبِ تو نُقل و نباتم

   نرگسِ مستت داده بر بادم

           ناوکِ خونریز رفته از یادم

    آن چشمِ خُمار باز کن و برو

            این دلِ بیمار بستون و برو

  حلقه در گوش از زلفِ تو گشتم

            دانه پاشیدی مرغِ تو گشتم

  لبِ تو خندان چشمِ من گریان

            فصلِ تو بهار فصلِ من خزان

    آن چشمِ خُمار باز کن و برو

             این دلِ بیمار بستون و برو

      ********************


  

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۱۶ مرداد ۹۴ ، ۲۲:۱۳

     

                 بگو وقتِ دیدار چه خواهد زمن یار

                 سیه رویم و زار چه خواهد زمن یار

       

                 نه مستم نه هشیار نه خوابم نه بیدار

                 نه سالم نه بیمار چه خواهد زمن یار

  

                 نه در کار نه بیکار به عشقش گرفتار

                 نه دل هست نه دلدار چه خواهد زمن یار

   

                 نه کافر نه دیندار نه ساحر نه مکّار

                نه زاهد نه خَمّار* چه خواهد ز من یار

 

                نه حیران نه شادان نه گریان نه خندان

                بجز سوزِ هجران چه خواهد ز من یار

  

                نه مجنون نه عاقل نه غافل نه کامل

                من و شمعِ محفل چه خواهد ز من یار

  

               نه پیدا نه پنهان نه تاریک نه تابان

               نه اُفتان نه خیزان چه خواهد ز من یار

  

               من و نقشِ دیوار دل و نقشِ دلدار

               غم و چشمِ خونبار چه خواهد ز من یار 

  

                من و اشکِ دیرین می و لعلِ شیرین

                مه و روی سیمین چه خواهد ز من یار

  

                میِ لعلِ و مستی غم و دردِ هستی

               من و مرزِ پستی چه خواهد ز من یار

  

               در این عهد و بُرهه* من و مرگ و نوحه

               پس از عهد و توبه چه خواهد ز من یار

  

               من و این دلِ ریش شباهنگ و درویش

               می و مذهب و کیش چه خواهد ز من یار

     * خمّار = کسی که زیاد شراب مینوشند..

     * بُرهه = زمان ... عصر

           **************************

              

۰ نظر موافقین ۲ مخالفین ۰ ۱۲ مرداد ۹۴ ، ۲۳:۵۶


××××××××××××××××××××××××××

    اگر شمعی مرا پروانه برگیر            سرا پایم به طوقِ شعله در گیر

      ز عرشِ کبریائی خستگان را             چو سلطانی به درگاهت بِبَر گیر

      ز اشکِ گوشه گیرِ خسته جانان          رُخی زرد و دلی آغشته تر گیر

      بیا ساقی کنون از پا فتادم              حدیثِ عشق و نوشانوش سر گیر

    ز کویِ دوست گر تحفه نداری           ز مژگانش دوصد تیر و وَتَر* گیر

     خدا را ساربان تا کوی لیلی              مرا زین وادیِ غم  در سفر  گیر

 صبا برخیز وقتم تنگ باشد                نشانی از رُخِ  همچون قمر  گیر

   اگر چون ما تو بختِ خفته داری         صبوحِ بیغشی*  اندر  سحر  گیر

  الا صاحبدلان با دوست گوئید             که احوال شباهنگ در نظر گیر


    * وتر = کمان            * بیغش= پاک و بدور از ریا 

            **********************************

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۱۰ مرداد ۹۴ ، ۲۰:۱۴

باز امشب در غمی دیگر شدم 

زین قفس در عالمی برتر شدم 


باز امشب دل به قبض خود فتاد 

شعله ور از سوز دل اخگر شدم


چون به یاد آمد حدیثِ زلف او

همچو عودی بر سرِ مجمر شدم


نرگسش تا خاطرم بر هم زده

در کفِ هر بُلهوس ساغر شدم 


آتشی در دل بجا مانده ز او

کاتش اندازِ شب محشر شدم


گشتم و گشتم چو مرغی زُهره وار 

گردِ کیوان ماهِ بی انور شدم 


فاش گویم این سخن گر بشنوی

دل پریشِ زلف آن افسر شدم


بر شباهنگ شک مکن ای آب و گِل 

گردِ او گشتم که خاکستر شدم 


ای دریغا زین قفس آزاد نِیَم 

زانکه در بندِ زلفت خود کمتر شدم 


   * قبض = حالت روحی عارف در حال تفکر         * اخگر = شراره آتش

    * آتش انداز = کنایه از شهاب..یا شمع 

  

۰ نظر موافقین ۰ مخالفین ۰ ۰۸ مرداد ۹۴ ، ۰۰:۳۷

                آن گه که دو شمشیرِ رُخَت جلوه گر آید

              صد ولوله و  فتنه  و آشوب بر آید

               این هور و قمر زهره و مریخ کشد سر

               چادر به زمانی که رُخَت  در نظر آید

               خوبانِ جهان یکسره در رقص و سماعند

               آنگاه که ز کوی تو جهان را خبر آید

               چون مردم چشمم دَوَرانم به شش سو

               تا در نظرم آن مَهِ  نو جلوه گر  آید

               هرگز نکند فهمِ رُخت، دیده ی انسان

               هر چند چو خوبان به درت پرگهر آید

               آن طفلِ مسیحا که بشد افسرِ گردون

               در زیرِ چلیپا*  به دلش مفتخر  آید

               هرکس به دلش نقش ز لیلی به گمان زد

               اندر خَمِ آن زلف  شتابان  به سر آید

               کو عاشقِ زلفت که چو تیغی سرِ او زد

               چون شمعِ چِگِل* در سرِ او صد شرر آید

                زین غمکده ی هجر شباهنگ چو گریزد

               با روی سیاهش و دلی خون جگر آید

       * چلیپا = صلیب            * شمع چگل = شمع زیبا و خوشبوی ..

          ***********************

۰ نظر موافقین ۱ مخالفین ۰ ۰۴ مرداد ۹۴ ، ۲۳:۰۱